Ewangelia Mateusza, rozdział 4 — prowadzi Jeszuę (Jezusa) na pustynię, gdzie jest kuszony przez diabła, a następnie rozpoczyna publiczną działalność w Galilei. Na każdą pokusę odpowiada słowami „Jest napisane”, po czym powołuje pierwszych uczniów i naucza tłumy o zbliżającym się królestwie niebieskim.
Co dzieje się w Ewangelii Mateusza 4?
Jeszua zostaje „zaprowadzony przez Ducha na pustynię, aby był kuszony przez diabła”. Po „czterdziestu dniach i czterdziestu nocach postu” odczuwa głód. Kusiciel proponuje najpierw zamianę kamieni w chleb, a słyszy: „Nie samym chlebem będzie żył człowiek, ale każdym słowem pochodzącym z ust Boga”. Na szczycie świątyni namawia Go, by rzucił się w dół, lecz Jeszua odpowiada: „Nie będziesz wystawiał na próbę Pana, swego Boga”.
Zabrawszy Go „na bardzo wysoką górę”, diabeł pokazuje „wszystkie królestwa świata oraz ich wspaniałość” i obiecuje je w zamian za pokłon. Odpowiedź jest stanowcza: „Idź precz, szatanie! Jest bowiem napisane: Panu, swemu Bogu, będziesz oddawał pokłon i tylko jemu będziesz służył”. Wtedy „diabeł go opuścił, a oto aniołowie przystąpili do niego i mu służyli”.
Gdy Jan zostaje „wtrącony do więzienia”, Jeszua wraca do Galilei i zamieszkuje w Kafarnaum. Mateusz komentuje: „Aby się wypełniło, co zostało powiedziane przez proroka Izajasza”. Cytat mówi o ziemi Zabulona i Neftalego oraz o „Galilea pogan”, w której „Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światłość wielką”.
„Od tego czasu” Jeszua głosi: „Pokutujcie, przybliżyło się bowiem królestwo niebieskie”. Nad Morzem Galilejskim powołuje Szymona zwanego Piotrem i Andrzeja słowami „Chodźcie za mną, a uczynię was rybakami ludzi”; oni „natychmiast porzucili sieci”. Podobnie idą za Nim Jakub i Jan, synowie Zebedeusza. Jeszua obchodzi całą Galileę, „nauczając w ich synagogach, głosząc ewangelię królestwa i uzdrawiając wszystkie choroby”. Przyprowadzano do Niego „wszystkich, którzy się źle czuli”, w tym „opętanych, obłąkanych i sparaliżowanych”, a „on ich uzdrawiał”; szło też za Nim mnóstwo ludzi „z Galilei i Dekapolu, Jerozolimy, Judei”.
Kluczowe wersety
„Nie samym chlebem będzie żył człowiek, ale każdym słowem pochodzącym z ust Boga.” — Mt 4,4 (UBG)
„Chodźcie za mną, a uczynię was rybakami ludzi.” — Mt 4,19 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Osoby: Jeszua, diabeł (kusiciel), aniołowie, uwięziony Jan oraz pierwsi uczniowie — Szymon Piotr, Andrzej, Jakub i Jan, synowie Zebedeusza; przywołany prorok Izajasz. Miejsca: pustynia, miasto święte ze świątynią, bardzo wysoka góra, Galilea, Nazaret oraz Kafarnaum nad Morzem Galilejskim, a wieść sięga „całej Syrii”. Wydarzenia: trzy kuszenia z odpowiedziami z Pism, przeprowadzka do Kafarnaum, początek publicznego głoszenia, powołanie czterech rybaków oraz nauczanie i masowe uzdrawianie. Rozdział łączy więc próbę na pustyni z początkiem publicznej misji, w której słowo i uzdrowienie idą w parze.
Główna myśl rozdziału
Trzy razy Jeszua odpiera pokusę tym samym orężem — spisanym słowem: „Jest napisane”. To wyraźna sola scriptura: nie znak ani spektakularny cud rozstrzyga starcie, lecz autorytet Pisma, które stawia wyżej niż chleb, próżną chwałę czy władzę nad światem.
Rozpoczęcie służby w „Galilea pogan” Mateusz odczytuje jako wypełnienie proroctwa Izajasza o światłości dla siedzących w ciemności. Wezwanie „Pokutujcie” i powołanie pierwszych uczniów otwierają publiczne ogłaszanie królestwa, mocno zakorzenione w Pismach Izraela. Zobacz interlinia Mateusza 4, a także streszczenie Mateusza 3 i streszczenie Mateusza 5.