Objawienie 12 pokazuje wielki znak na niebie: kobietę obleczoną w słońce, rodzącą syna, oraz wielkiego rudego smoka, który chce pożreć dziecko. Dziecko zostaje porwane do Boga, w niebie wybucha walka, a smok — „wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem” — zostaje zrzucony na ziemię.
Co dzieje się w Objawieniu 12?
Na niebie ukazuje się „wielki cud”: kobieta „ubrana w słońce i księżyc pod jej nogami, a na jej głowie korona z dwunastu gwiazd”, brzemienna i cierpiąca „w bólach porodowych”. Pojawia się drugi znak — „wielki rudy smok mający siedem głów i dziesięć rogów”, którego ogon „wlókł trzecią część gwiazd nieba”. Smok staje przed kobietą, „aby gdy tylko urodzi, pożreć jej dziecko”.
Kobieta rodzi syna, „który będzie rządził wszystkimi narodami laską żelazną”. Dziecko zostaje porwane „do Boga i do jego tronu”, a kobieta ucieka na pustynię, na miejsce przygotowane przez Boga, gdzie ma być żywiona „przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni”.
W niebie toczy się walka: „Michał i jego aniołowie walczyli ze smokiem”. Smok przegrywa, „nie było już dla nich miejsca w niebie”, i zostaje zrzucony — „wielki smok, wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem, zwodzący cały świat” — a z nim jego aniołowie. Głos z nieba ogłasza zbawienie i władzę Chrystusa, czyli Jeszui (Jezusa), bo „został zrzucony oskarżyciel naszych braci, który dniem i nocą oskarżał ich przed naszym Bogiem”. Zwyciężyli go „przez krew Baranka i przez słowo swego świadectwa”. Radość nieba ma jednak cień: „Biada mieszkańcom ziemi i morza, bo zszedł do was diabeł pałający wielkim gniewem, gdyż wie, że ma niewiele czasu”.
Zrzucony na ziemię smok, „pałający wielkim gniewem”, ściga kobietę. Ona otrzymuje „dwa skrzydła wielkiego orła”, by uciec na pustynię, gdzie jest żywiona „przez czas i czasy, i połowę czasu”. Smok wyrzuca za nią „wodę jak rzekę”, lecz ziemia pochłania rzekę. Rozgniewany smok odchodzi walczyć „z resztą jej potomstwa”, z tymi, „którzy zachowują przykazania Boga i mają świadectwo Jezusa Chrystusa”.
Kluczowe wersety
I zrzucony został wielki smok, wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem, zwodzący cały świat. Został zrzucony na ziemię, z nim też zrzuceni zostali jego aniołowie. Obj 12,9
Ale oni zwyciężyli go przez krew Baranka i przez słowo swego świadectwa i nie umiłowali swojego życia – aż do śmierci. Obj 12,11
Symbole, osoby i wizje
- Kobieta obleczona w słońce — z „koroną z dwunastu gwiazd” i księżycem pod stopami; rodzi syna i chroni się na pustyni. Tekst przedstawia ją obrazowo.
- Syn rządzący „laską żelazną” — porwany „do Boga i do jego tronu”.
- Wielki rudy smok — „siedem głów i dziesięć rogów”; tekst nazywa go wprost „diabłem i szatanem”.
- Michał i jego aniołowie — walczą ze smokiem i zwyciężają w niebie.
- Krew Baranka i słowo świadectwa — środek zwycięstwa nad „oskarżycielem naszych braci”.
Główna myśl rozdziału
Za widzialnymi sądami toczy się walka duchowa. Smok próbuje zniszczyć dziecko i lud Boży, lecz przegrywa i zostaje zrzucony; „ma niewiele czasu”. Zwycięstwo nie przychodzi przez siłę, lecz „przez krew Baranka i przez słowo swego świadectwa”. Wierni — ci, „którzy zachowują przykazania Boga” — pozostają celem gniewu smoka, ale należą do zwycięskiej strony.
Rozdziały: ← Objawienie 11 · Objawienie — cała księga · Objawienie 13 →