Psalm 111 otwiera „Alleluja” i jest hymnem uwielbienia za wielkie dzieła Pana. Psalmista chwali Boga całym sercem w zgromadzeniu prawych, wysławiając jego sprawiedliwość, miłosierdzie, wierność przymierzu i niezmienne przykazania, a całość wieńczy przypomnieniem, że bojaźń Pana jest początkiem prawdziwej mądrości.
O czym jest Psalm 111?
Psalm to hymn uwielbienia, który psalmista rozpoczyna od „Alleluja” i deklaracji: „Będę wysławiał Pana całym sercem w radzie prawych i w zgromadzeniu”. Uwielbienie ma więc charakter wspólnotowy, a jego przedmiotem są „wielkie dzieła Pana”, rozważane przez tych, którzy je miłują.
Kolejne wersety wyliczają, czym te dzieła są. Dzieło Boga jest „chwalebne i wspaniałe”, a jego sprawiedliwość „trwa na wieki”. Bóg uczynił swoje cuda „pamiętnymi”, jest „miłosierny i litościwy”, daje pokarm bojącym się go i wiecznie pamięta o swoim przymierzu. Okazał ludowi potęgę swych dzieł, dając mu „dziedzictwo pogan”. Dzieła jego rąk to „prawda i sąd”, a jego przykazania są niezmienne, „ustalone na wieki” i „ustanowione w prawdzie i prawości”. Bóg zesłał ludowi odkupienie i ustanowił wieczne przymierze, a jego imię jest „święte i straszne”.
Uważny czytelnik dostrzeże, że psalm gromadzi obok siebie Boże dzieła i Boże słowa: to, co Bóg czyni w historii — odkupienie ludu, danie mu dziedzictwa, opatrznościowy pokarm — idzie w parze z tym, co Bóg ustanawia w swoich przykazaniach. Jedno i drugie opisane jest jako „prawda”: dzieła jego rąk to „prawda i sąd”, a przykazania „ustanowione w prawdzie i prawości”. Bóg działający i Bóg prawodawca to ten sam wierny Pan.
Psalm wieńczy zdanie o charakterze mądrościowym: „Bojaźń Pana jest początkiem mądrości”, a prawdziwego rozumu nabywają ci, którzy wypełniają jego przykazania. Uwielbienie Bożych dzieł prowadzi więc wprost do praktycznego wniosku — do postawy czci i posłuszeństwa.
Kluczowe wersety
„Pamiętnymi uczynił swe cuda; miłosierny i litościwy jest Pan.” — Ps 111,4 (UBG)
„Bojaźń Pana jest początkiem mądrości; prawdziwego rozumu nabywają wszyscy, którzy wypełniają jego przykazania; jego chwała trwa na wieki.” — Ps 111,10 (UBG)
Główne motywy i obrazy
Przewijają się tu wielkie dzieła Boga jako główny temat, a wokół nich obrazy Bożych przymiotów: sprawiedliwości trwającej na wieki, miłosierdzia i litości, wierności przymierzu, opatrznościowego pokarmu oraz świętego i „strasznego” (budzącego bojaźń) imienia. Wyróżnia się niezmienność Bożych przykazań, opisanych jako „prawda i sąd”, oraz zwieńczenie tematem bojaźni Pana i mądrości.
Charakterystyczne jest nagromadzenie słów o trwałości: sprawiedliwość „trwa na wieki”, przymierze ustanowione „na wieki”, przykazania „ustalone na wieki wieków”, wreszcie chwała, która „trwa na wieki”. Ta wieczność Bożych dzieł i praw jest tłem dla końcowego wezwania do bojaźni Pana: cała pochwała Bożych dzieł zmierza do wniosku, że prawdziwa mądrość zaczyna się od czci wobec ich Sprawcy.
Główna myśl psalmu
Główną myślą psalmu jest to, że dzieła i przymioty Boga — jego sprawiedliwość, miłosierdzie i wierność przymierzu — są wieczne i godne nieustannej chwały. Właściwą odpowiedzią człowieka jest bojaźń Pana wyrażona w posłuszeństwie jego przykazaniom, bo to ona jest początkiem prawdziwej mądrości. Poznanie Boga nie kończy się na podziwie — prowadzi do życia ułożonego według jego woli.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Ps 111 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Psalmów 110 — streszczenie
- Następny: Księga Psalmów 112 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Rozdziały: ← Księga Psalmów 110 · Księga Psalmów — cała księga · Księga Psalmów 112 →