Księga Psalmów 37 to mądrościowe pouczenie Dawida o pozornym powodzeniu złoczyńców. Wielokrotnie wzywa, by nie oburzać się z ich powodu, lecz ufać Jahwe i czynić dobrze, bo niegodziwi przeminą jak trawa, a pokorni odziedziczą ziemię i będą się rozkoszować obfitością pokoju.
O czym jest Psalm 37?
Psalm rozpoczyna wezwanie, by nie oburzać się z powodu złoczyńców ani nie zazdrościć czyniącym nieprawość, bo jak trawa prędko zostaną podcięci i zwiędną jak świeża zieleń. W to miejsce autor stawia pozytywny program: ufać PANU i czynić dobrze, rozkoszować się Jahwe, który spełni pragnienia serca, oraz powierzyć Mu swoją drogę, a On wszystko wykona i wyniesie sprawiedliwość wierzącego jak światłość, a jego prawość jak południe.
Refrenem utworu jest los dwojga ludzi. Złoczyńcy zostaną wytępieni, a oczekujący PANA odziedziczą ziemię; jeszcze chwila, a niegodziwego nie będzie, choćby się go szukało. Pokorni natomiast odziedziczą ziemię i będą rozkoszować się obfitością pokoju. Choć niegodziwy knuje przeciw sprawiedliwemu i zgrzyta zębami, Jahwe śmieje się z niego, bo widzi nadchodzący jego dzień, a dobyty przez niego miecz przeszyje jego własne serce.
Autor przypomina, że lepsza jest odrobina sprawiedliwego niż wielkie bogactwa wielu niegodziwych, bo PAN podtrzymuje sprawiedliwych, a ramiona niegodziwych zostaną połamane. Z długiego doświadczenia świadczy, że od młodości po starość nie widział sprawiedliwego opuszczonego ani jego potomstwa żebrzącego o chleb. Jahwe kieruje krokami dobrego człowieka i choćby upadł, nie zostanie całkowicie powalony, bo Bóg podtrzymuje go swą ręką. Doświadczenie życiowe autora staje się dowodem Bożej wierności wobec kolejnych pokoleń sprawiedliwych.
Zakończenie utrwala kontrast trwałości i zagłady. Sprawiedliwi odziedziczą ziemię i będą na niej mieszkać na wieki, a ich usta wypowiadają mądrość, bo prawo Boga jest w ich sercu, więc ich kroki się nie zachwieją. Widziany niegdyś wyniosły niegodziwy przeminął bez śladu, natomiast nienaganny osiąga na końcu pokój. Zbawienie sprawiedliwych pochodzi od PANA, który jest ich siłą i schronieniem w czasie utrapienia. Refren o dziedziczeniu ziemi powraca jak klamra, przypominając, że przyszłość należy do wiernych, nie do przemocy.
Kluczowe wersety
„Nie oburzaj się z powodu złoczyńców ani nie zazdrość czyniącym nieprawość.” — Ps 37,1 (UBG)
„Lecz pokorni odziedziczą ziemię i będą się rozkoszować obfitością pokoju.” — Ps 37,11 (UBG)
Główne motywy i obrazy
Psalm operuje obrazami przemijania i zakorzenienia. Złoczyńcy są jak trawa i świeża zieleń, która więdnie, oraz jak dym i „tłuszcz barani”, który się rozwiewa, podczas gdy niegodziwy „rozpierający się jak zielone drzewo laurowe” nagle znika bez śladu. Powtarzany motyw „odziedziczenia ziemi” przez pokornych i oczekujących PANA wyraża trwałość sprawiedliwych, których kroki kieruje i podtrzymuje sam Jahwe, mając ich prawo wypisane w sercu. Rolniczy obraz siewu i moralnego żniwa przenika cały utwór, przeciwstawiając trwały owoc chwilowemu blaskowi.
Główna myśl psalmu
Główną myślą psalmu jest wezwanie do cierpliwej ufności wobec pozornego triumfu zła. Powodzenie złoczyńców jest krótkotrwałe jak więdnąca trawa, dlatego zamiast oburzenia i zazdrości sprawiedliwy ma ufać Jahwe, czynić dobrze i oczekiwać Boga. On ostatecznie wytępi niegodziwych, a pokornym da w dziedzictwo ziemię i obfitość pokoju, podtrzymując kroki tych, których droga Mu się podoba. Cierpliwe zaufanie okazuje się mądrzejsze niż zazdrość wobec chwilowego triumfu zła. Ostatecznym udziałem wiernych jest trwały pokój, a nie ulotna przewaga bezbożnych.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Ps 37 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Psalmów 36 — streszczenie
- Następny: Księga Psalmów 38 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów