List do Rzymian 6 odpowiada na zarzut: skoro łaska obfituje, czy „mamy trwać w grzechu”? „Nie daj Boże!” Ochrzczeni w śmierci Jeszui (Jezusa) umarli dla grzechu, by „postępowali w nowości życia”. Wolność od panowania grzechu nie jest przyzwoleniem na grzech, lecz nową służbą sprawiedliwości.
Co Paweł mówi w Liście do Rzymian 6?
Paweł odrzuca myśl, że łaska usprawiedliwia grzeszenie: „My, którzy umarliśmy dla grzechu, jakże możemy jeszcze w nim żyć?”. Chrzest łączy wierzącego ze śmiercią Mesjasza: „Zostaliśmy więc pogrzebani z nim przez chrzest w śmierci”, aby, jak On „został wskrzeszony z martwych przez chwałę Ojca”, tak i my „postępowali w nowości życia”. „Nasz stary człowiek został ukrzyżowany razem z nim”, „żebyśmy już więcej nie służyli grzechowi” — a „kto bowiem umarł, został uwolniony od grzechu”. Skoro Chrystus „więcej nie umiera”, to i wierzący ma żyć „dla Boga w Jezusie Chrystusie”.
Stąd wezwanie: „uważajcie siebie za martwych dla grzechu, a żywych dla Boga”. „Niechże więc grzech nie króluje w waszym śmiertelnym ciele”; zamiast oddawać członki „jako oręża niesprawiedliwości”, trzeba oddać siebie „Bogu jako ożywieni z martwych”, a członki „jako oręż sprawiedliwości”. Pada zasada: „Grzech bowiem nie będzie nad wami panował, bo nie jesteście pod prawem, lecz pod łaską”.
Paweł natychmiast oddala fałszywy wniosek: „Będziemy grzeszyć, bo nie jesteśmy pod prawem, ale pod łaską? Nie daj Boże!”. Człowiek jest sługą tego, komu jest posłuszny — „bądź grzechu ku śmierci, bądź posłuszeństwa ku sprawiedliwości”. Uwolnieni od grzechu „staliście się sługami sprawiedliwości” i „sługami Boga”; dawniej owocem były rzeczy, których „końcem jest śmierć”, teraz zaś „macie swój pożytek ku uświęceniu, a na końcu życie wieczne”.
Kluczowe wersety
„Grzech bowiem nie będzie nad wami panował, bo nie jesteście pod prawem, lecz pod łaską.” — Rz 6,14 (UBG)
„Zapłatą bowiem za grzech jest śmierć, ale darem łaski Boga jest życie wieczne w Jezusie Chrystusie, naszym Panu.” — Rz 6,23 (UBG)
Główne pojęcia i osoby
Osoby: „nasz stary człowiek”, ukrzyżowany z Mesjaszem; wierzący jako „sługami sprawiedliwości”; Jeszua (Jezus), w którego śmierci i zmartwychwstaniu zanurza chrzest.
Pojęcia: śmierć dla grzechu i „nowości życia”; chrzest jako współpogrzebanie i zmartwychwstanie; „nie jesteście pod prawem, lecz pod łaską”; niewola grzechu kontra służba Bogu; kontrast między „zapłatą” za grzech a „darem łaski”.
Główna myśl rozdziału
Rozdział 6 broni świętości przed nadużyciem łaski. Usprawiedliwienie darmo nie rozwiązuje moralnie rąk — przeciwnie, wiąże wierzącego ze śmiercią i zmartwychwstaniem Mesjasza, czyniąc go „martwych dla grzechu, a żywych dla Boga”. Chrzest jest tu obrazem współumierania i współzmartwychwstania, z których wypływa „nowości życia”. Skoro „umarliśmy z Chrystusem”, to „wierzymy, że też z nim będziemy żyć” — dlatego grzech nie ma już nad wierzącym panować, a jego członki mają służyć jako „oręż sprawiedliwości”.
Zwrot „nie jesteście pod prawem, lecz pod łaską” opisuje zmianę panującego mocarza — grzech traci władzę — a nie zaproszenie do bezprawia, które Paweł od razu odrzuca słowami „Nie daj Boże!”. Wolność wierzącego to przejście spod niewoli grzechu do posłusznej służby sprawiedliwości, której końcem jest „życie wieczne”, a nie śmierć będąca „zapłatą” za grzech.
Zobacz interlinearny tekst Listu do Rzymian 6 oraz sąsiednie streszczenia: List do Rzymian 5 i List do Rzymian 7.
Zobacz też: Jeszua (Jezus) · List do Rzymian · Paweł — znaczenie imienia
Rozdziały: ← List do Rzymian 5 · List do Rzymian — cała księga · List do Rzymian 7 →