Chwała Boża to widzialny i słyszalny ciężar Jego obecności — świętość, majestat i piękno Stwórcy, wobec których całe stworzenie milknie lub śpiewa. Niebiosa ją głoszą, aniołowie ją wyśpiewują, a człowiek jest wezwany, by wszystko czynić ku niej. Poniższe wersety odsłaniają, czym jest chwała Boga i jak człowiek ma na nią odpowiadać w swoim życiu.
Biblijne wersety o chwale Bożej
Psalmista słyszy nieustanną, bezsłowną mowę nieba, które dzień i noc opowiada o swoim Stwórcy. Samo stworzenie jest pierwszym świadkiem Bożej chwały, zrozumiałym dla każdego narodu i pokolenia bez potrzeby tłumaczenia na jakikolwiek ludzki język.
„Dzień dniowi opowiada słowo, a noc nocy oznajmia wiedzę.” — Ps 19,2 (UBG)
W wizji Izajasza serafiny wołają potrójne „Święty”, a chwała Boga wypełnia całą ziemię. Świętość i chwała okazują się dwiema stronami tej samej rzeczywistości — majestatu, który przenika cały stworzony świat i napełnia go obecnością Świętego.
„I wołał jeden do drugiego: Święty, święty, święty, Pan zastępów. Cała ziemia jest pełna jego chwały.” — Iz 6,3 (UBG)
Paweł sprowadza chwałę Boga do codzienności — nawet zwykłe jedzenie i picie może ją oddawać. Oddawanie chwały nie jest zarezerwowane dla świątyni czy nabożeństwa, lecz obejmuje całe, najzwyklejsze życie, aż po posiłek i pracę rąk.
„Tak więc czy jecie, czy pijecie, czy cokolwiek innego robicie, wszystko róbcie ku chwale Boga.” — 1Kor 10,31 (UBG)
Chwała Boga nie ma pozostać ukryta; mamy ją głosić wśród wszystkich narodów. Świadomość Bożego majestatu naturalnie przemienia się w świadectwo o Jego cudach, którym chcemy dzielić się z innymi ludami i pokoleniami wokół nas.
„Głoście wśród narodów jego chwałę, wśród wszystkich ludów jego cuda.” — Ps 96,3 (UBG)
Wszystko pochodzi od Boga i do Niego zmierza, dlatego to Jemu należy się chwała na wieki. Paweł zamyka ten myślowy łańcuch prostym wyznaniem uwielbienia, w którym mieści się cały sens istnienia i cel, ku któremu zmierza wszystko.
„Z niego bowiem, przez niego i w nim jest wszystko. Jemu chwała na wieki. Amen.” — Rz 11,36 (UBG)
W niebiańskiej wizji starcy oddają Bogu chwałę jako Stwórcy, z którego woli wszystko istnieje. To właśnie dlatego, że jest źródłem i podtrzymaniem wszelkiego istnienia, należy Mu się cześć, chwała i moc, które oddaje Mu całe niebo.
„Godzien jesteś, Panie, wziąć chwałę i cześć, i moc, ponieważ ty stworzyłeś wszystko i z twojej woli trwa i zostało stworzone.” — Obj 4,11 (UBG)
Co Biblia mówi o chwale Bożej? — podsumowanie
Chwała Boża przenika całe Pismo: rozbrzmiewa w milczącej mowie niebios, w potrójnym „Święty” serafinów i w niebiańskiej pieśni starców przed tronem. Jest jednocześnie czymś, co Bóg objawia, i czymś, do czego wzywa człowieka — bo wszystko istnieje z Niego, przez Niego i dla Niego. Oddawanie chwały nie ogranicza się do świątyni; obejmuje zwykłe jedzenie, picie i każdą codzienną czynność, którą można wykonać z myślą o Stwórcy. Odpowiedzią człowieka na majestat Boga jest pokora, radość płynąca z Jego obecności oraz bojaźń, która według Pisma jest początkiem mądrości i prawdziwego poznania. Życie ku chwale Boga nie jest więc dodatkiem do wiary, lecz jej naturalnym celem — całe stworzenie i całe ludzkie serce zostały do niego powołane.