Dawanie w Biblii nie jest utratą, lecz zasianym ziarnem. Pismo pokazuje hojność jako odbicie charakteru samego Boga, który daje obficie i z radością, nie licząc każdego grosza. Kto dzieli się z potrzebującym, pożycza samemu Stwórcy. Poniższe wersety uczą, że w dawaniu więcej jest błogosławieństwa niż w braniu.
Biblijne wersety o dawaniu
To jedno ze zdań, w których Jeszua (Jezus) odwraca ludzką logikę: prawdziwe bogactwo rodzi się z hojności, a nie z gromadzenia. Paweł przytacza je jako słowa Pana zachowane w pamięci pierwszych uczniów, choć nie zapisała ich żadna z czterech ewangelii, mimo że brzmią jak samo serce Jego nauki.
„We wszystkim wam pokazałem, że tak pracując, musimy wspierać słabych i pamiętać o słowach Pana Jezusa, który powiedział: Bardziej błogosławioną rzeczą jest dawać niż brać.” — Dz 20,35 (UBG)
Bóg nie chce darów wymuszonych — miłuje tego, kto daje z wewnętrznej radości. Liczy się nie wysokość datku, lecz postawa serca, z jakiej wypływa, wolna od żalu i przymusu, dojrzała i przemyślana w sercu.
„Każdy jak postanowił w swym sercu, tak niech zrobi, nie z żalem ani z przymusu, gdyż radosnego dawcę Bóg miłuje.” — 2Kor 9,7 (UBG)
Księga Przysłów odsłania paradoks hojności: kto syci innych, sam zostaje nasycony. Dawanie nie zubaża, lecz w Bożej ekonomii nieoczekiwanie wraca do dającego z nadwyżką, w sposób, którego nie sposób przewidzieć.
„Człowiek szczodry będzie bogatszy, a kto innych syci, sam też będzie nasycony.” — Prz 11,25 (UBG)
Ten sam nauczyciel przedstawia zasadę miary: hojność wraca do dającego z nawiązką. Jaką miarą mierzymy bliźniemu, taką odmierzy nam Bóg — obficie, natłoczoną i przelewającą się.
„Dawajcie, a będzie wam dane; miarę dobrą, natłoczoną, utrzęsioną i przelewającą się dadzą w wasze zanadrze. Jaką bowiem miarą mierzycie, taką będzie wam odmierzone.” — Łk 6,38 (UBG)
Prawdziwa hojność szuka ukrycia, nie poklasku — a Ojciec, który widzi w skrytości, sam odpłaca. Dobro czynione po cichu ma większą wartość niż to obliczone na podziw i uznanie ludzi.
„Ale ty, gdy dajesz jałmużnę, niech nie wie twoja lewa ręka, co czyni prawa; Aby twoja jałmużna pozostała w ukryciu, a twój Ojciec, który widzi w ukryciu, odda ci jawnie.” — Mt 6,3–4 (UBG)
Litość okazana ubogiemu to w oczach Boga pożyczka udzielona Jemu samemu. Bóg staje po stronie potrzebującego i osobiście odpłaca za każdy gest dobroci, jakby dotyczył Jego samego.
„Kto lituje się nad ubogim, pożycza Panu, a on mu odpłaci za jego dobrodziejstwo.” — Prz 19,17 (UBG)
Co Biblia mówi o dawaniu? — podsumowanie
Biblijne dawanie wypływa z serca, nie z przymusu, i nie liczy na ludzki poklask. Pismo obiecuje, że hojność wraca do dającego — bo Bóg sam staje się dłużnikiem tego, kto lituje się nad ubogim, i odpłaca miarą obfitą. Nie chodzi tu o handel z Bogiem, lecz o naśladowanie Jego charakteru: Stwórca daje pierwszy, obficie i z radością, a nas zaprasza, byśmy odbijali tę hojność w świecie. Dawanie splata się więc z zaufaniem, że posiadanie nie definiuje życia — zobacz wersety o pieniądzach — oraz z czynnym miłosierdziem i praktyczną miłością wobec bliźniego, która nie zatrzymuje się na słowach.