Skrybowie Biblia

Diaspora

Autor:

Redakcja Odkryj Biblię

w

Definicja

Termin „diaspora” pochodzi z języka greckiego (διασπορά) i oznacza dosłownie „rozproszenie” lub „rozsianie” ziaren. W kontekście biblijnym pojęcie to odnosi się przede wszystkim do rozproszenia narodu izraelskiego poza granicami Ziemi Obiecanej, wśród innych narodów (pogan). Rozproszenie to rozpoczęło się na wielką skalę po upadku północnego królestwa Izraela, a następnie południowego królestwa Judy, będąc pierwotnie konsekwencją Bożego sądu. Z czasem jednak ten stan stał się także narzędziem rozprzestrzeniania znajomości Boga w starożytnym świecie.

Podstawa biblijna

Pismo Święte zapowiadało rozproszenie Izraela jako karę za złamanie Prawa nadanego przez Jahwe (PAN) (PAN – tak polskie przekłady, w tym UBG, oddają to imię własne, by zaznaczyć boski autorytet).

„I Jahwe rozproszy cię wśród wszystkich narodów, od jednego krańca ziemi aż do drugiego; tam będziesz służył innym bogom, których nie znałeś ani ty, ani twoi ojcowie – nawet drewnu i kamieniowi.” — Pwt 28,64 (UBG)

W czasach Nowego Testamentu pojęcie to było powszechnie używane w odniesieniu do Izraelitów żyjących poza Judeą i Galileą. Żydowscy przywódcy zastanawiali się na przykład, czy Jeszua (Jezus) zamierza udać się do „rozproszonych wśród Greków” (J 7,35). Z kolei apostołowie kierowali swoje listy do wierzących z rozproszenia, traktując ich jako prawowitych adresatów nowotestamentowego poselstwa:

„Jakub, sługa Boga i Pana Jezusa Chrystusa, przesyła pozdrowienia dwunastu pokoleniom, które są w rozproszeniu.” — Jk 1,1 (UBG)

Podobnie czynił apostoł Piotr, pisząc do wybranych „przybyszów rozproszenia” w Azji Mniejszej (1P 1,1). W czasach działalności apostołów społeczności te rozsiane po całym Cesarstwie Rzymskim posiadały własne synagogi, w których co Szabat czytano Pismo, co stanowiło fundament pod zwiastowanie ewangelii.

Znaczenie w Hebrew Roots

W perspektywie hebrajskich korzeni wiary, diaspora to nie tylko zjawisko historyczne, ale kluczowy element Bożego planu odkupienia. To właśnie w synagogach diaspory apostołowie w pierwszej kolejności głosili ewangelię, ponieważ tam zgromadzeni byli zarówno Żydzi, jak i poganie bojący się Boga. Przez wiarę w Jeszuę, ludzie z narodów zostają wszczepieni w Izrael i stają się współobywatelami świętych, dołączając do ludu przymierza i wspólnie z nim zachowując Boże Prawo (Torę). Proroctwa biblijne zapowiadają, że powrót Mesjasza będzie wiązał się z ostatecznym zgromadzeniem całego rozproszonego ludu z czterech krańców ziemi, co będzie ostatecznym wypełnieniem obietnic danych ojcom.

Powiązane pojęcia

  • Tora – Złamanie przykazań zawartych w Prawie Bożym było główną przyczyną wygnania i rozproszenia Izraela.
  • Goj / poganie – Izraelici w diasporze żyli wśród narodów pogańskich, co stwarzało pole do głoszenia im prawdy o jedynym Bogu.
  • Apostoł – Emisariusze Mesjasza kierowali swoje pierwsze kroki misyjne właśnie do społeczności rozproszonych Żydów.
  • List Jakuba – Księga Nowego Testamentu, która jest bezpośrednio zaadresowana do dwunastu pokoleń w rozproszeniu.

Studiuj dalej w narzędziach:

Więcej wpisów