Ewangelia Jana, rozdział 3 — nocna rozmowa Jeszui (Jezusa) z Nikodemem o narodzeniu na nowo z wody i z Ducha, o wywyższeniu Syna Człowieczego oraz o miłości Boga do świata. Rozdział kończy świadectwo Jana Chrzciciela, który sam usuwa się w cień przed przychodzącym Mesjaszem.
Co dzieje się w Ewangelii Jana 3?
Do Jeszui przychodzi nocą Nikodem — faryzeusz i dostojnik żydowski — uznając, że przyszedł on od Boga jako nauczyciel. Jeszua odpowiada mu o konieczności radykalnej odnowy: bez narodzenia na nowo, to jest z wody i z Ducha, nikt nie może ujrzeć ani wejść do królestwa Bożego. Wyjaśnia różnicę między tym, co narodzone z ciała, a tym, co narodzone z Ducha, i porównuje działanie Ducha do wiatru, który wieje, gdzie chce. Nikodem, choć jest nauczycielem w Izraelu, nie pojmuje tych spraw, a Jeszua zwraca uwagę, że skoro nie wierzą, gdy mówi o sprawach ziemskich, tym trudniej uwierzą, gdy będzie mówił o niebieskich.
Nauczanie prowadzi do sedna: jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy, aby każdy, kto w niego wierzy, miał życie wieczne. Bóg posłał Syna nie po to, by potępić świat, lecz aby świat był przez niego zbawiony. Potępienie polega na tym, że ludzie umiłowali ciemność bardziej niż światłość, bo ich uczynki były złe; kto zaś czyni prawdę, przychodzi do światłości. Warto porównać brzmienie oryginału — interlinia Jana 3 (słowo po słowie).
W drugiej części rozdziału Jeszua z uczniami przebywa w Judei i chrzci; również Jan chrzci w Ainon blisko Salim, zanim został wtrącony do więzienia. Gdy między uczniami Jana a Żydami wybucha spór o oczyszczanie i zauważają, że wszyscy idą do Jeszui, Jan odpowiada, że człowiek nie może otrzymać nic, jeśli nie jest mu dane z nieba. Porównuje siebie do przyjaciela oblubieńca i podsumowuje swoją rolę słowami o wzrastaniu Tego, który przyszedł z góry. Ten, kto przyszedł z nieba, jest nad wszystkimi i świadczy o tym, co widział i słyszał; Bóg daje mu Ducha bez miary, Ojciec miłuje Syna i wszystko dał w jego ręce. Rozdział wieńczy zdanie, że kto wierzy w Syna, ma życie wieczne, ale kto nie wierzy Synowi, nie ujrzy życia.
Kluczowe wersety
„Jeśli się ktoś nie narodzi na nowo, nie może ujrzeć królestwa Bożego.” — J 3,3 (UBG)
„Tak bowiem Bóg umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne.” — J 3,16 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują: Nikodem (faryzeusz i dostojnik żydowski), Jeszua, Jan Chrzciciel oraz uczniowie Jana i Żydzi prowadzący spór o oczyszczanie. Miejsca: Judea, gdzie Jeszua chrzcił, oraz Ainon blisko Salim, gdzie chrzcił Jan. Kluczowe wydarzenia to nocna rozmowa o narodzeniu z Ducha, nauka o wywyższeniu Syna Człowieczego i pokorne świadectwo Jana: On musi wzrastać, a ja stawać się mniejszym.
Główna myśl rozdziału
Wejście do królestwa Bożego wymaga narodzenia z wody i z Ducha, a życie wieczne otrzymuje ten, kto wierzy w wywyższonego Syna. Miłość Boga posyła Mesjasza dla zbawienia, nie potępienia świata. Poprzednie wydarzenia opisuje streszczenie Ewangelii Jana 2, a spotkanie z Samarytanką — streszczenie Ewangelii Jana 4.