Piąty rozdział spina nadzieję zmartwychwstania ze służbą pojednania. Paweł, apostoł Jeszui (Jezusa), wyznaje, że wierzący mają w niebiosach wieczny „dom nie ręką uczyniony” i dlatego kroczą przez wiarę, a nie przez widzenie. Kto jest w Mesjaszu, jest nowym stworzeniem, a Bóg powierzył apostołom słowo pojednania.
O czym mówi 2 List do Koryntian 5?
Paweł zaczyna od pewności, że gdy zniszczony zostanie „namiot naszego ziemskiego mieszkania”, wierzący mają budowlę od Boga, „wieczny w niebiosach”. Dlatego wzdychają, pragnąc przyodziać się w dom z nieba, aby „to, co śmiertelne, zostało wchłonięte przez życie”. Zadatkiem tej nadziei jest dany im Duch. Stąd trwała ufność: dopóki mieszkają w ciele, są z dala od Pana, bo „Przez wiarę bowiem kroczymy, a nie przez widzenie”. Zapis oryginału prześledzisz w interlinii 2 Listu do Koryntian 5.
Ta nadzieja rodzi jeden cel — podobać się Panu — bo „Wszyscy bowiem musimy stanąć przed trybunałem Chrystusa”, aby każdy otrzymał zapłatę za to, co czynił w ciele. Świadomi bojaźni Pańskiej, apostołowie przekonują ludzi. Ich motywem nie jest własna chluba, lecz miłość Mesjasza, która ich przymusza: „skoro jeden umarł za wszystkich, to wszyscy umarli”, a On umarł po to, by żyjący żyli już nie dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał.
Stąd nowe spojrzenie: apostołowie nikogo nie znają już „według ciała”. Kto jest w Mesjaszu, jest nowym stworzeniem — „to, co stare, przeminęło, oto wszystko stało się nowe”. Wszystko pochodzi od Boga, „który nas pojednał ze sobą przez Jezusa Chrystusa i dał nam służbę pojednania”. Bóg jednał świat ze sobą, nie poczytując ludziom ich grzechów, i powierzył apostołom to słowo. Występują więc jako posłowie w miejsce Mesjasza, przez których Bóg prosi: „Pojednajcie się z Bogiem”. Bezgrzesznego „za nas grzechem uczynił, abyśmy w nim stali się sprawiedliwością Bożą”.
Kluczowe wersety
„Przez wiarę bowiem kroczymy, a nie przez widzenie” — 2Kor 5,7 (UBG)
„Tak więc jeśli ktoś jest w Chrystusie, nowym jest stworzeniem; to, co stare, przeminęło, oto wszystko stało się nowe” — 2Kor 5,17 (UBG)
Kluczowe myśli i nauczanie
- Dom w niebiosach — nadzieja wierzącego sięga poza „namiot” ciała ku wiecznej budowli od Boga.
- Wiara, nie widzenie — życie prowadzone jest zaufaniem do Boga, a nie tym, co widoczne dla oczu.
- Trybunał Mesjasza — każdy zda sprawę z czynów dokonanych w ciele, co nadaje służbie powagę.
- Nowe stworzenie i pojednanie — w Mesjaszu człowiek staje się nowy, a Bóg powierza wierzącym słowo pojednania.
Zwieńczeniem jest wielka zamiana: Bezgrzeszny został uczyniony grzechem za ludzi, aby wierzący stali się w Nim sprawiedliwością Bożą — to fundament orędzia o pojednaniu.
Główna myśl rozdziału
Rozdział wiąże życie przez wiarę, a nie przez widzenie, z misją pojednania. Ponieważ wierzących czeka wieczny dom i trybunał Mesjasza, żyją oni nie dla siebie, lecz dla Tego, który za nich umarł i zmartwychwstał. Kto jest w Mesjaszu, jest nowym stworzeniem, a Bóg, jednając świat ze sobą i nie poczytując grzechów, czyni z apostołów swoich posłów. Sercem przesłania jest krzyż: Bezgrzeszny stał się grzechem za ludzi, aby oni w Nim stali się sprawiedliwością Bożą.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: 2Kor 5 w interlinii (gr. + UBG)
- Poprzedni: 2 List do Koryntian 4 — streszczenie
- Następny: 2 List do Koryntian 6 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Rozdziały: ← 2 List do Koryntian 4 · 2 List do Koryntian — cała księga · 2 List do Koryntian 6 →