List do Efezjan 4 przechodzi od nauki do życia. Paweł wzywa wierzących, by godnie postępowali i pilnie zachowywali jedność Ducha. Zmartwychwstały Mesjasz obdarowuje kościół sługami słowa, aby doprowadzić go do dojrzałości, a wierzący mają zrzucić starego człowieka i przyoblec nowego.
O czym mówi List do Efezjan 4?
Rozdział otwiera wezwanie: apostoł, „więzień w Panu”, prosi, by wierzący postępowali w sposób godny powołania — z pokorą, łagodnością i cierpliwością, znosząc jedni drugich w miłości i starając się zachować jedność Ducha w więzi pokoju. Podstawą tej jedności jest siedem „jedno”: jedno ciało i jeden Duch, jedna nadzieja, jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest oraz jeden Bóg i Ojciec wszystkich, który jest ponad wszystkimi i we wszystkich.
Jedność nie oznacza jednolitości. Każdemu została dana łaska według miary daru Mesjasza, który wstąpiwszy na wysokość „dał ludziom dary”. Ustanowił jednych apostołami, innych prorokami, ewangelistami, pasterzami i nauczycielami — po to, by przysposobić świętych do dzieła posługiwania i budować ciało Mesjasza. Celem jest dojście wszystkich do jedności wiary i poznania Syna Bożego, do dojrzałości, aby wierzący nie byli już dziećmi miotanymi każdym powiewem nauki, lecz wzrastali w miłości w Tego, który jest głową.
Druga część rozdziału opisuje nowe życie. Wierzący nie mają już postępować jak poganie o przyćmionym umyśle, lecz „zrzucić z siebie starego człowieka” i przyoblec nowego, stworzonego według Boga w sprawiedliwości i prawdziwej świętości. Paweł podaje konkretne przykłady tej przemiany: odrzucić kłamstwo i mówić prawdę bliźniemu, gniewać się bez grzechu i nie dawać miejsca diabłu, nie kraść, lecz pracować i dzielić się z potrzebującym, mówić słowa budujące zamiast plugawych i nie zasmucać Bożego Ducha Świętego, którym wierzący zostali zapieczętowani na dzień odkupienia. Zamiast goryczy i gniewu mają być życzliwi i przebaczać sobie, jak Bóg im przebaczył w Mesjaszu Jeszui (Jezusie).
Kluczowe wersety
„Jedno jest ciało i jeden Duch, jak też zostaliście powołani w jednej nadziei waszego powołania.” — Ef 4,4 (UBG)
„I przyoblec się w nowego człowieka, który jest stworzony według Boga w sprawiedliwości i w prawdziwej świętości.” — Ef 4,24 (UBG)
Kluczowe myśli i nauczanie
Rozdział łączy jedność z różnorodnością darów. Kościół jest jednym ciałem, ale zdrowo rośnie tylko wtedy, gdy każdy członek działa stosownie do swojej miary, a dary słowa służą wyposażaniu wszystkich świętych do posługi — nie zastępowaniu ich. Dojrzałość mierzy się odpornością na fałszywe nauki oraz wzrastaniem w prawdzie i miłości. Druga myśl to realna przemiana życia: nowy człowiek nie jest teorią, lecz codziennym zrzucaniem dawnych nawyków i przyoblekaniem postaw zgodnych z charakterem Boga. Etyka wypływa tu wprost z tożsamości — wierzący postępują inaczej, bo są kimś nowym.
Główna myśl rozdziału
Główną myślą jest jedność Bożego ludu wyrażana w świętym życiu. Powołanie zobowiązuje: skoro jest jeden Pan i jeden Duch, wierzący mają strzec jedności w pokorze i miłości, korzystając z darów danych całemu ciału. Ta sama łaska, która ich zbawiła, przemienia ich obyczaje — od mowy i pracy po sposób przeżywania gniewu i krzywd. Nowy człowiek, stworzony na obraz Boga, ma odzwierciedlać Jego sprawiedliwość, prawdę i przebaczającą miłość.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Ef 4 w interlinii (grec. + UBG)
- Poprzedni: List do Efezjan 3 — streszczenie
- Następny: List do Efezjan 5 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Zobacz też: Mesjasz (Maszijach) · Apostoł (szaliach) · List do Efezjan · Paweł — znaczenie imienia
Rozdziały: ← List do Efezjan 3 · List do Efezjan — cała księga · List do Efezjan 5 →