Szósty rozdział Księgi Daniela opowiada o spisku dostojników przeciw Danielowi za panowania Dariusza. Podstępnym prawem zakazują modlitwy do kogokolwiek prócz króla. Daniel modli się jak dawniej i trafia do lwiej jamy, lecz Bóg zamyka lwom paszcze. Ocalony prorok cieszy się pomyślnością, a oskarżyciele giną.
O czym mówi Księga Daniela 6?
Dariusz ustanowił nad królestwem stu dwudziestu satrapów, a nad nimi trzech zwierzchników, wśród których Daniel był pierwszym. Przewyższał innych nadzwyczajnym duchem, więc król zamierzał postawić go nad całym królestwem. Zawistni zwierzchnicy i satrapowie szukali przeciw niemu powodu oskarżenia, lecz nie znaleźli żadnej winy ani wady, bo był wierny. Uznali więc, że jedyny zarzut mogą znaleźć w prawie jego Boga.
Zgromadzili się przy królu i namówili go, by wydał nieodwołalny dekret: przez trzydzieści dni nikt nie ma prosić o cokolwiek żadnego boga ani człowieka prócz króla, pod karą wrzucenia do lwiej jamy. Dariusz ogłosił prawo na piśmie. Daniel, dowiedziawszy się o tym, wszedł do domu i przy otwartych oknach w stronę Jerozolimy trzy razy dziennie klękał, modlił się i chwalił swego Boga, jak czynił przedtem. Spiskowcy zastali go na modlitwie i donieśli królowi.
Dariusz bardzo się zasmucił i do zachodu słońca usiłował ocalić Daniela, lecz przypomniano mu, że prawo Medów i Persów jest nieodwołalne. Daniela wrzucono więc do jamy, a król rzekł, że jego Bóg go wybawi; jamę przykryto kamieniem i opieczętowano. Król pościł całą noc, a o świcie pospieszył do jamy i zawołał żałosnym głosem. Daniel odpowiedział, że Bóg posłał Anioła, który zamknął paszcze lwom, bo znalazła się w nim niewinność. Uradowany król kazał go wyciągnąć, a na Danielu nie znaleziono żadnej rany, bo wierzył w swego Boga. Oskarżycieli wraz z synami i żonami wrzucono do jamy, gdzie lwy pochwyciły ich, zanim dosięgli dna. Dariusz napisał wtedy do wszystkich ludów, by drżeli przed Bogiem Daniela, a samemu Danielowi dobrze się powodziło za panowania Dariusza i Cyrusa Persa.
Kluczowe wersety
„Mój Bóg posłał swego Anioła, który zamknął paszcze lwom, aby mi nie wyrządziły żadnej szkody, dlatego że przed nim znalazła się we mnie niewinność” — Dn 6,22 (UBG)
„on jest Bogiem żywym i trwa na wieki, a jego królestwo nie będzie zniszczone i jego władza będzie trwać do końca” — Dn 6,26 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Daniel – wierny zwierzchnik, który mimo zakazu modli się do Boga i zostaje ocalony z lwiej jamy.
Dariusz – król podstępem skłoniony do wydania dekretu, który potem chwali Boga Daniela.
Zwierzchnicy i satrapowie – spiskowcy, którzy szukają winy Daniela i sami giną w jamie.
Lwia jama – miejsce kary, w którym Bóg zamyka lwom paszcze.
Okna w stronę Jerozolimy – znak wiernej, niezmienionej modlitwy Daniela trzy razy dziennie.
Główna myśl rozdziału
Rozdział łączy nieskazitelną wierność z Bożym wybawieniem. Daniel nie zmienia modlitwy pod naciskiem prawa i wybiera posłuszeństwo Bogu ponad dekret króla. Jego niewinność sprawia, że Anioł zamyka paszcze lwom, a podstęp obraca się przeciw spiskowcom. Ocalenie prowadzi pogańskiego króla do wyznania, że Bóg Daniela jest Bogiem żywym, którego królestwo nie będzie zniszczone.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Dn 6 w interlinii (hebr. + UBG)
- Poprzedni: Księga Daniela 5 — streszczenie
- Następny: Księga Daniela 7 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów