W pierwszym roku Belszazara Daniel widzi we śnie cztery wielkie bestie wychodzące ze wzburzonego morza, a nad nimi zasiadającego do sądu Odwiecznego. Przed tron nadchodzi ktoś podobny do Syna Człowieka, któremu zostaje dana wieczna władza. Rozdział otwiera apokaliptyczną część księgi — od dworskich opowieści ku wizjom królestw i sądu.
O czym mówi Księga Daniela 7?
Sen przychodzi w pierwszym roku Belszazara, króla Babilonu, a Daniel spisuje jego treść. Cztery wiatry niebieskie poruszają wielkie morze, z którego wychodzą cztery wielkie bestie, każda inna. Pierwsza jest podobna do lwa i ma orle skrzydła; druga przypomina niedźwiedzia z trzema żebrami w paszczy; trzecia jest jak pantera o czterech skrzydłach i czterech głowach; czwarta, straszna i bardzo silna, ma żelazne zęby, dziesięć rogów oraz mały róg z oczami podobnymi do ludzkich i ustami mówiącymi wielkie rzeczy. Wtedy Daniel widzi, jak trony zostają postawione, a Odwieczny zasiada do sądu — jego szata biała jak śnieg, włosy jak czysta wełna, tron jak ogniste płomienie. Sąd zasiada, otwarto księgi, a zuchwała bestia zostaje zabita i wydana na spalenie.
Następnie w obłokach nieba przybywa ktoś podobny do Syna Człowieka i zostaje przyprowadzony przed Odwiecznego, który daje mu władzę, cześć i wieczne królestwo. Zatrwożony Daniel prosi o wyjaśnienie: cztery bestie to czterej królowie, którzy powstaną z ziemi, ale królestwo obejmą święci Najwyższego. Anioł tłumaczy też czwartą bestię jako czwarte królestwo, a dziesięć rogów jako dziesięciu królów; po nich powstanie inny, który poniży trzech, będzie mówił słowa przeciw Najwyższemu, wytracał świętych i zamierzał zmienić czasy i prawa aż do czasu, czasów i połowy czasu. Potem zasiądzie sąd, odbierze mu władzę, a królestwo pod całym niebem zostanie oddane ludowi świętych Najwyższego.
Kluczowe wersety
„I patrzyłem, aż trony zostały postawione, a Odwieczny zasiadł; jego szata była biała jak śnieg, a włosy jego głowy jak czysta wełna, jego tron jak ogniste płomienie, a jego koła jak płonący ogień.” — Dn 7,9 (UBG)
„I dano mu władzę, cześć i królestwo, aby wszyscy ludzie, wszystkie narody i języki służyli mu. Jego władza jest władzą wieczną, która nie przeminie, a jego królestwo nie będzie zniszczone.” — Dn 7,14 (UBG)
Główne obrazy i zapowiedzi
Rozdział posługuje się serią obrazów podanych wprost w tekście: wzburzone morze, cztery bestie różniące się od siebie, dziesięć rogów oraz wyrastający wśród nich mały róg o ludzkich oczach i zuchwałych ustach. Naprzeciw ziemskich mocarstw staje niebiańska scena sądu: tron Odwiecznego, rzeka ognia i niezliczone rzesze służących, przed którymi otwarto księgi. Postać podobna do Syna Człowieka, przychodząca w obłokach i obdarzona wiecznym panowaniem, jest w tekście przeciwstawiona bestiom wychodzącym z morza — panowanie bestii jest czasowe i kończy się wyrokiem, panowanie Syna Człowieka trwa na wieki. Powracająca miara czasu, czasów i połowy czasu wyznacza granicę władzy małego rogu, po której następuje sąd i przekazanie królestwa świętym Najwyższego.
Główna myśl rozdziału
Siódmy rozdział pokazuje dzieje widziane z perspektywy tronu Bożego: kolejne królestwa wyłaniają się i przemijają jak bestie z morza, lecz ostatnie słowo należy do Odwiecznego, który zasiada do sądu. Choć mały róg walczy ze świętymi i na czas mu się powodzi, jego władza ma wyznaczony kres. Nadzieją rozdziału jest przekazanie wiecznego królestwa Synowi Człowieka oraz ludowi świętych Najwyższego — panowanie, które nie przeminie i nie będzie zniszczone. Daniel zachowuje tę sprawę w sercu, choć widzenie go trwoży, bo wskazuje ono ku ostatecznemu rozstrzygnięciu dziejów.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Dn 7 w interlinii (hebr. + UBG)
- Poprzedni: Księga Daniela 6 — streszczenie
- Następny: Księga Daniela 8 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów