Ananiasz i Safira okłamują Ducha Świętego co do ceny sprzedanej ziemi i padają martwi, a wspólnotę ogarnia wielki strach. Przez ręce apostołów dzieją się cuda, więc sanhedryn ponownie ich więzi. Anioł uwalnia ich nocą, a przed Radą Piotr wyznaje: „Bardziej trzeba słuchać Boga niż ludzi”. Głos rozsądku zabiera faryzeusz Gamaliel.
Co dzieje się w Dziejach Apostolskich 5?
Rozdział otwiera dramat we wspólnocie. Ananiasz z żoną Safirą sprzedają posiadłość, lecz „odłożył sobie część pieniędzy”, udając pełną ofiarę. Piotr demaskuje kłamstwo: „Nie okłamałeś ludzi, lecz Boga”. Ananiasz pada nieżywy, a po trzech godzinach — również Safira. „I wielki strach ogarnął cały kościół i wszystkich, którzy to słyszeli.” Scenę można prześledzić w interlinii Dziejów 5.
Mimo to „przez ręce apostołów działo się wiele znaków i cudów wśród ludu”. Chorych wynoszono na ulice, by choć cień przechodzącego Piotra padł na niektórych, a z okolicznych miast przynoszono dręczonych, „a wszyscy zostali uzdrowieni”. Rosnący ruch budzi zazdrość najwyższego kapłana i saduceuszy, którzy więżą apostołów. W nocy „anioł Pana” otwiera drzwi więzienia i posyła ich z powrotem do świątyni, by mówili „wszystkie słowa tego życia”.
O świcie apostołowie znów nauczają w świątyni. Postawieni przed Radą, słyszą zarzut, że napełnili Jerozolimę swoją nauką. Piotr odpowiada wyznaniem posłuszeństwa Bogu i głosi zmartwychwstałego Jeszuę (Jezusa): „Bóg naszych ojców wskrzesił Jezusa, którego wy zabiliście, zawiesiwszy na drzewie”. Dodaje, że Bóg wywyższył go „swoją prawicą, aby był władcą i zbawicielem”. Rozwścieczona Rada chce ich zabić, lecz faryzeusz Gamaliel radzi ostrożność; przypomina Teudasa i Judasza Galilejczyka, których ruchy się rozpadły, i ostrzega: „Ale jeśli pochodzi od Boga, nie będziecie mogli tego zniszczyć”. Apostołów biczują i wypuszczają, a oni nie przestają „codziennie w świątyni i po domach nauczać i głosić Jezusa Chrystusa”.
Kluczowe wersety
„Bardziej trzeba słuchać Boga niż ludzi.” — Dz 5,29 (UBG)
„Ale jeśli pochodzi od Boga, nie będziecie mogli tego zniszczyć, aby się czasem nie okazało, że walczycie z Bogiem.” — Dz 5,39 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
W pierwszej scenie występują Ananiasz i Safira oraz Piotr, który odsłania ich zmowę „aby wystawić na próbę Ducha Pańskiego”. Dalej działają apostołowie, najwyższy kapłan i saduceusze „pełni zazdrości”, anioł Pana otwierający więzienie oraz „faryzeusz, imieniem Gamaliel, nauczyciel prawa, szanowany przez wszystkich”. W jego mowie przywołani zostają dwaj wcześniejsi buntownicy: Teudas i „Judasz Galilejczyk” z czasów spisu.
Miejscami są Jerozolima, świątynia (przedsionek Salomona), publiczne więzienie i Rada. Wydarzenia to sąd nad kłamstwem we wspólnocie, fala uzdrowień, cudowne uwolnienie z więzienia, drugie przesłuchanie i ubiczowanie apostołów, którzy odchodzą, „ciesząc się, że stali się godni znosić zniewagę dla imienia Jezusa”.
Główna myśl rozdziału
Świętość wspólnoty i odwaga świadectwa idą w parze. Kłamstwo wobec Ducha Świętego jest kłamstwem wobec Boga i traktowane jest śmiertelnie poważnie. Zewnętrzny nacisk władzy nie zatrzymuje głoszenia, bo obowiązuje zasada: „Bardziej trzeba słuchać Boga niż ludzi”. Rada Gamaliela stawia probierz — dzieło od Boga jest niezniszczalne — a apostołowie przyjmują cierpienie za imię Jeszui z radością. Cudowne otwarcie więzienia przez anioła podkreśla, że żadne zamki nie powstrzymają Bożego posłania, gdy Bóg sam kieruje swoich świadków z powrotem do świątyni.