Rozdział dwudziesty siódmy to lament nad Tyrem przedstawionym jako wspaniały okręt. PAN każe Ezechielowi opłakać miasto, które chełpiło się: „Ja jestem doskonały w swojej piękności”. Długa lista partnerów handlowych — od Tarszisz po Szebę — ukazuje bogactwo, które wschodni wiatr w jednej chwili rozbija „w sercu mórz”.
O czym mówi Księga Ezechiela 27?
Prorok podnosi lament nad Tyrem, który „leży u wejścia do morza i prowadzi handel z narodami na wielu wyspach”. Miasto opisane jest jako okręt zbudowany z najlepszych materiałów świata: deski z cyprysów Seniru, maszty z cedrów Libanu, wiosła z dębów Baszanu, ławy z kości słoniowej, żagle z egipskiego bisioru, nakrycie z błękitu i purpury. Żeglarzami są mieszkańcy Sydonu i Arwadu, sternikami mędrcy Tyru, a pęknięcia naprawiają starcy z Gebalu. Wojownicy z Persji, Ludu i Putu wieszają na murach tarcze i hełmy.
Środek rozdziału to rozległy katalog handlu. Tarszisz dostarcza srebro, żelazo, cynę i ołów; Jawan, Tubal i Meszek — ludzi i naczynia z brązu; dom Togarmy — konie i muły. Dedan, Syria, Damaszek, Arabia, Kedar oraz kupcy z Szeby i Ramy przynoszą kość słoniową, purpurę, wino, wełnę, wonności, drogie kamienie i złoto. Także „Juda i ziemia Izraela” handlują z Tyrem pszenicą, miodem, oliwą i balsamem. Okręty morskie napełniają miasto towarami, tak że staje się ono „wielce uwielbione w sercu mórz”.
Wtedy przychodzi katastrofa. „Wschodni wiatr” rozbija okręt na wielkich wodach, a całe bogactwo, żeglarze, sternicy, wojownicy i tłum wpadają do środka morza „w dniu twego upadku”. Na głos krzyku sterników drżą wybrzeża; żeglarze schodzą na ląd, posypują głowy prochem, tarzają się w popiele, golą głowy, przepasują się worami i gorzko zawodzą. Podnoszą „lament żałosny” i pytają: „Które miasto jest podobne do Tyru?”. Przypominają, że gdy jego towary szły z morza, syciło wiele narodów i wzbogacało królów ziemi — a teraz leży zdruzgotane w głębinach wód. Kupcy narodów „świsną” nad nim ze zgrozą, bo miasto, które nasycało cały świat, „przestaniesz istnieć na wieki”.
Kluczowe wersety
„Tyrze, ty powiedziałeś: Ja jestem doskonały w swojej piękności.” — Ez 27,3 (UBG)
„Twoi wioślarze wyprowadzili cię na wielkie wody. Wschodni wiatr rozbił cię w sercu mórz.” — Ez 27,26 (UBG)
Główne obrazy i zapowiedzi
Okręt doskonałej piękności — Tyr zbudowany z najlepszych drewien, tkanin i kruszców świata.
Żeglarze i sternicy — Sydon, Arwad i mędrcy Gebalu prowadzą i naprawiają statek.
Jarmarki narodów — Tarszisz, Jawan, Togarma, Szeba i wielu innych napełnia miasto bogactwem.
Wschodni wiatr — jeden podmuch rozbija okręt „w sercu mórz”.
Lament żeglarzy — ogolone głowy, wory, proch i popiół, gorzkie zawodzenie nad Tyrem.
Świst kupców — narody zdumione, że najsławniejsze miasto handlu przestaje istnieć.
Główna myśl rozdziału
Tyr uczyniony okrętem to obraz cywilizacji zbudowanej na handlu i podziwie dla własnej piękności. Rozdział z rozmachem wylicza całe bogactwo świata spływające do jednego miasta, by tym mocniej pokazać, jak kruche jest ono wobec słowa PANA. Jeden „wschodni wiatr” wystarcza, by cały ładunek i załoga poszły na dno. Lament narodów nie sławi Tyru, lecz obnaża złudę — potęga kupiecka i samouwielbienie nie dają trwałości, którą rozstrzyga sam Bóg.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Ez 27 w interlinii (hebr. + UBG)
- Poprzedni: Księga Ezechiela 26 — streszczenie
- Następny: Księga Ezechiela 28 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów