List do Hebrajczyków 5 wyjaśnia, na czym polega urząd arcykapłana i jak wypełnia go Jeszua (Jezus). Rozdział pokazuje, że Mesjasz nie sam się wywyższył, lecz został powołany przez Boga na kapłana „według porządku Melchizedeka”, przez cierpienie nauczył się posłuszeństwa i stał się sprawcą wiecznego zbawienia.
O czym mówi List do Hebrajczyków 5?
Autor najpierw opisuje ogólną zasadę kapłaństwa. Każdy najwyższy kapłan jest wzięty spośród ludzi i ustanowiony dla ludzi w sprawach odnoszących się do Boga, aby składać dary i ofiary za grzechy. Ponieważ sam podlega słabościom, potrafi współczuć nieświadomym i błądzącym, ale też musi składać ofiary za własne grzechy. Godności tej nikt nie bierze sam sobie — otrzymuje ją ten, kogo Bóg powołuje, tak jak Aarona.
Tę samą zasadę autor odnosi do Mesjasza. Chrystus „nie sam siebie okrył chwałą, aby stać się najwyższym kapłanem”, lecz uczynił to Bóg, który powiedział do Niego: „Ty jesteś moim Synem, ja ciebie dziś zrodziłem”, a w innym miejscu: „Ty jesteś kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka”. Autor przypomina dni ziemskiego życia Jezusa: z głośnym wołaniem i łzami zanosił modlitwy do Tego, który mógł Go wybawić od śmierci, i został wysłuchany z powodu swojej bogobojności. Choć był Synem, „nauczył się posłuszeństwa przez to, co wycierpiał”, a uczyniony doskonałym, stał się sprawcą wiecznego zbawienia dla wszystkich, którzy są Mu posłuszni — nazwany przez Boga arcykapłanem według porządku Melchizedeka. Rozdział kończy się napomnieniem: autor ma wiele do powiedzenia o tym kapłaństwie, lecz trudno to wyjaśnić, bo słuchacze stali się ociężali. Powinni już być nauczycielami, tymczasem znów potrzebują mleka zamiast stałego pokarmu. Pokarm stały jest dla dorosłych, którzy przez praktykę mają zmysły wyćwiczone do rozróżniania dobra i zła.
Kluczowe wersety
„Podobnie i Chrystus nie sam siebie okrył chwałą, aby stać się najwyższym kapłanem, ale ten, który powiedział do niego: Ty jesteś moim Synem, ja ciebie dziś zrodziłem.” — Hbr 5,5 (UBG)
„Tak jak i w innym miejscu mówi: Ty jesteś kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka.” — Hbr 5,6 (UBG)
Kluczowe myśli i nauczanie
Rozdział zestawia kapłaństwo Aarona z kapłaństwem Mesjasza według porządku Melchizedeka. Wspólny jest fundament: prawdziwe kapłaństwo pochodzi z Bożego powołania, nie z ludzkiego wyniesienia. Autor dowodzi tego, w duchu sola scriptura, dwoma cytatami z Psalmów, które łączą synostwo Mesjasza z Jego kapłaństwem. Różnica pojawi się w dalszych rozdziałach: kapłan według Melchizedeka nie pochodzi z linii Aarona i nie musi składać ofiar za własne grzechy. Mocny jest wątek posłuszeństwa i cierpienia — Jezus, choć Syn, „nauczył się posłuszeństwa” przez to, co wycierpiał, i dopiero „uczyniony doskonałym” stał się źródłem zbawienia. Zbawienie to jest wieczne, lecz przeznaczone „dla wszystkich, którzy są mu posłuszni” — posłuszeństwo pozostaje więc znakiem żywej wiary. Napomnienie o mleku i stałym pokarmie pokazuje, że pełne zrozumienie kapłaństwa Mesjasza wymaga duchowej dojrzałości, do której autor chce doprowadzić czytelników.
Główna myśl rozdziału
Prawdziwe kapłaństwo pochodzi z Bożego powołania, a nie z ludzkiego wyniesienia. Mesjasz, powołany na kapłana według porządku Melchizedeka, przez cierpienie i posłuszeństwo stał się sprawcą wiecznego zbawienia dla tych, którzy są Mu posłuszni — a jego pełne poznanie wymaga duchowej dojrzałości.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Hbr 5 w interlinii (grec. + UBG)
- Poprzedni: List do Hebrajczyków 4 — streszczenie
- Następny: List do Hebrajczyków 6 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Mesjasz (Maszijach) · List do Hebrajczyków
Rozdziały: ← List do Hebrajczyków 4 · List do Hebrajczyków — cała księga · List do Hebrajczyków 6 →