W dziewiątym rozdziale Jeszua (Jezus) w szabat uzdrawia człowieka ślepego od urodzenia, nakładając mu na oczy błoto ze śliny i posyłając go do sadzawki Siloam. Cud wywołuje kolejne przesłuchania faryzeuszy i głęboki spór, a uzdrowiony, wyrzucony z synagogi, wyznaje wiarę w Syna Bożego.
Co dzieje się w Ewangelii Jana 9?
Przechodząc, Jeszua widzi człowieka ślepego od urodzenia. Uczniowie pytają, kto zgrzeszył — on czy jego rodzice — że urodził się ślepy. Jeszua odpowiada, że ani on, ani rodzice nie zgrzeszyli, lecz stało się tak, by objawiły się na nim dzieła Boga, i przypomina, że dopóki jest na świecie, jest światłością świata. Robi błoto ze śliny, pomazuje nim oczy ślepego i posyła go do sadzawki Siloam, co tłumaczy się „Posłany”. Człowiek idzie, myje się i wraca widzący, powtarzając ciekawskim sąsiadom: „To ja jestem”.
Sąsiedzi spierają się, czy to naprawdę dawny żebrak, i prowadzą go do faryzeuszy. Ponieważ uzdrowienie nastąpiło w szabat, powstaje wśród nich rozłam — jedni uznają Jeszuę za łamiącego szabat, inni pytają, jak grzeszny człowiek mógłby czynić takie cuda. Uzdrowiony nazywa Jeszuę prorokiem. Żydzi wzywają jego rodziców, ci jednak — z obawy przed wyłączeniem z synagogi, grożącym każdemu, kto wyzna, że Jeszua jest Chrystusem — odsyłają do syna. Powtórnie przesłuchiwany, człowiek odpowiada prosto: „byłem ślepy, a teraz widzę”. Gdy pyta, czy i oni chcą być uczniami Jeszuy, złorzeczą mu i wypędzają go precz.
Wypędzony śmiało dowodzi, że od wieków nie słyszano, aby ktoś otworzył oczy ślepemu od urodzenia, i że gdyby Jeszua nie był od Boga, nic by nie zdziałał. Jeszua odnajduje go i pyta, czy wierzy w Syna Bożego. Człowiek wyznaje: „Wierzę, Panie!” i oddaje mu pokłon. Jeszua mówi, że przyszedł na ten świat na sąd, aby ci, którzy nie widzą, przejrzeli, a widzący stali się ślepi. Słyszący to niektórzy faryzeusze pytają, czy i oni są ślepi — w odpowiedzi Jeszua stwierdza, że skoro mówią „widzimy”, ich grzech pozostaje.
Kluczowe wersety
„To tylko wiem, że byłem ślepy, a teraz widzę.” — J 9,25 (UBG)
„Dopóki jestem na świecie, jestem światłością świata.” — J 9,5 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Bohaterami są Jeszua, jego uczniowie oraz człowiek ślepy od urodzenia, uzdrowiony w tym rozdziale. Wokół sprawy gromadzą się sąsiedzi rozpoznający dawnego żebraka, faryzeusze i Żydzi prowadzący przesłuchania oraz rodzice uzdrowionego, milczący z obawy przed wyłączeniem z synagogi. Miejscem cudu jest sadzawka Siloam, której nazwę tekst tłumaczy jako „Posłany”; spór toczy się dalej wobec synagogi. Wydarzenia: uzdrowienie ślepego w szabat, powtórne przesłuchania, wypędzenie uzdrowionego i jego wyznanie wiary.
Główna myśl rozdziału
Odzyskanie wzroku staje się obrazem dochodzenia do wiary: uzdrowiony stopniowo rozpoznaje Jeszuę — od „człowieka”, przez „proroka”, aż po Syna Bożego, któremu oddaje pokłon. Równocześnie ci, którzy uważają, że „widzą”, pogrążają się w ślepocie duchowej. Cierpienie nie jest tu karą za grzech, lecz okazją, by objawiły się dzieła Boga, a szabat — dniem, w którym Jeszua działa jako światłość świata i przywraca wzrok pokornym, gotowym uwierzyć.