Rozdział 13 rozwija praktyczne wskazania Pawła w dwóch obszarach: postawy wobec władz zwierzchnich oraz miłości jako wypełnienia prawa. Apostoł wskazuje, że władza pochodzi od Boga, wzywa do rzetelności obywatelskiej, a całą etykę streszcza w przykazaniu miłości bliźniego i w obleczeniu się w Mesjasza. Tym, w którego mamy się oblec, jest Jeszua (Jezus).
Co Paweł mówi w Liście do Rzymian 13?
Pierwsza część dotyczy porządku społecznego: „Każda dusza niech będzie poddana władzom zwierzchnim”, bo „nie ma władzy innej, jak tylko od Boga”. Kto sprzeciwia się władzy, „sprzeciwia się postanowieniu Boga”. Władza jest „sługą Boga” — postrachem dla złych uczynków, a pochwałą dla dobrych — i „nie na próżno nosi miecz”. Dlatego posłuszeństwo wynika „nie tylko z powodu gniewu, ale i ze względu na sumienie”. Poddanie nie jest więc jedynie strachem przed karą, lecz świadomym uznaniem Bożego porządku.
Z tego Paweł wyprowadza konkretne obowiązki: płacenie podatków i cła oraz oddawanie „każdemu to, co mu się należy” — bojaźni, czci i należności. Rzetelność wobec porządku publicznego jest częścią wiernego życia.
Druga część streszcza całe prawo w miłości: „Nikomu nie bądźcie nic winni oprócz wzajemnej miłości. Kto bowiem miłuje bliźniego, wypełnił prawo”. Przykazania — nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie mów fałszywie, nie pożądaj — zbiegają się w jednym: „Będziesz miłował swego bliźniego jak samego siebie”. Skoro „miłość nie wyrządza zła bliźniemu”, jest ona „wypełnieniem prawa”. Miłość nie znosi przykazań, lecz je spełnia — kto naprawdę kocha bliźniego, nie skrzywdzi go ani czynem, ani słowem.
Rozdział kończy się wezwaniem eschatologicznym: należy „obudzić się ze snu”, bo „noc przeminęła, a dzień się przybliżył”. Uczeń ma odrzucić „uczynki ciemności”, oblec się „w zbroję światłości”, żyć uczciwie „jak za dnia” — z dala od hulanek, pijaństwa, rozpusty i sporów — i „obleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa”.
Kluczowe wersety
Nikomu nie bądźcie nic winni oprócz wzajemnej miłości. Kto bowiem miłuje bliźniego, wypełnił prawo. (Rz 13,8)
Noc przeminęła, a dzień się przybliżył. Odrzućmy więc uczynki ciemności, a obleczmy się w zbroję światłości. (Rz 13,12)
Główne pojęcia i osoby
- Władze zwierzchnie — ustanowione przez Boga, „sługa Boga” dla dobra i dla karania zła.
- Powinności obywatelskie — podatek, cło, bojaźń i cześć oddawane każdemu, komu się należą.
- Miłość jako wypełnienie prawa — przykazania streszczone w „miłuj bliźniego jak samego siebie”.
- Dzień i noc — obraz eschatologiczny: przybliżony dzień zbawienia wzywa do przebudzenia.
- Zbroja światłości — odrzucenie uczynków ciemności i „obleczenie się” w Mesjasza.
Główna myśl rozdziału
Wiara kształtuje także życie publiczne i relacje z bliźnimi. Uczeń szanuje ustanowiony przez Boga porządek i rzetelnie wypełnia obowiązki, ale nade wszystko żyje miłością, która streszcza i wypełnia całe prawo. A ponieważ zbawienie jest bliżej niż kiedykolwiek, ma czuwać, porzucać uczynki ciemności i przyoblekać się w Mesjasza. Świadomość bliskiego dnia zbawienia nadaje etyce pilność: nie ma czasu na uczynki ciemności, gdy Pan jest coraz bliżej. W ten sposób rozdział łączy porządek zewnętrzny — wobec władzy i społeczeństwa — z wewnętrzną czujnością serca, które oczekuje na przyjście Pana i już teraz żyje miłością.
Zobacz też interlinię Listu do Rzymian 13.
Zobacz też: Apostoł (szaliach) · Jeszua (Jezus) · Paweł — znaczenie imienia
Rozdziały: ← List do Rzymian 12 · List do Rzymian — cała księga · List do Rzymian 14 →