Dziesięcina i ofiara to w Piśmie wyraz zaufania i hojności — sposób, w jaki człowiek oddaje Jahwe część tego, co od niego otrzymał, i wspiera dzieło Boże. Poniższe wersety pokazują dawanie nie jako ciężar czy przymus, lecz jako radosną odpowiedź serca na Bożą dobroć, wierność i nieustanne zaopatrzenie.
Biblijne wersety o dziesięcinie
Jahwe wprost zaprasza, by go „doświadczyć” w dawaniu — obiecuje otworzyć „okna niebios” nad hojnymi. Dziesięcina zaopatruje „dom” Boży, czyli służbę i wspólnotę, a Bóg odpowiada obfitym błogosławieństwem.
„Przynieście całą dziesięcinę do szpichlerza, aby żywność była w moim domu, a doświadczcie mnie teraz w tym, mówi Pan zastępów, czy wam nie otworzę okien niebios i nie wyleję na was błogosławieństwa, tak że nie będziecie mieli gdzie go podziać;” — Ml 3,10 (UBG)
Mądrość wzywa, by czcić Jahwe „pierwocinami” — tym, co pierwsze i najlepsze z dochodów. Dawanie jest więc formą oddawania czci, a nie tylko finansową transakcją czy podatkiem.
„Czcij Pana swoim majątkiem i pierwocinami wszystkich twoich dochodów.” — Prz 3,9 (UBG)
Już w Torze dziesięcina „należy do Pana” i jest „poświęcona Panu”. Oddając ją, człowiek jedynie zwraca to, co i tak od początku należy do Boga, i tym samym uznaje jego panowanie nad całym swoim życiem i majątkiem.
„Wszelka dziesięcina ziemi – czy to z nasienia ziemi, czy z owocu drzewa – należy do Pana. Jest ona poświęcona Panu.” — Kpł 27,30 (UBG)
Nowy Testament kładzie nacisk na postawę serca: Bóg „miłuje” radosnego dawcę, a nie datek złożony „z żalem ani z przymusu”. Hojność ma płynąć z wolnej, przemyślanej i wesołej decyzji.
„Każdy jak postanowił w swym sercu, tak niech zrobi, nie z żalem ani z przymusu, gdyż radosnego dawcę Bóg miłuje.” — 2Kor 9,7 (UBG)
Jeszua (Jezus) gani nie samo dawanie dziesięciny, lecz zaniedbanie „sądu, miłosierdzia i wiary”. Mówi wyraźnie: „to należało czynić i tamtego nie zaniedbywać” — jedno bez drugiego staje się puste.
„Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo dajecie dziesięcinę z mięty, anyżu i kminku, a opuszczacie to, co ważniejsze w prawie: sąd, miłosierdzie i wiarę. To należało czynić i tamtego nie zaniedbywać.” — Mt 23,23 (UBG)
Abram dał dziesięcinę Melchizedekowi jeszcze przed nadaniem Tory. Hojność wobec Boga wyprzedza więc samo prawo Mojżeszowe i wyrasta z wdzięczności za odniesione zwycięstwo.
„I niech będzie błogosławiony Bóg Najwyższy, który wydał twoich wrogów w twoje ręce. I Abram dał mu dziesięcinę ze wszystkiego.” — Rdz 14,20 (UBG)
Co Biblia mówi o dziesięcinie? — podsumowanie
Pismo łączy dziesięcinę i ofiarę z zaufaniem Jahwe i wsparciem jego dzieła: oddajemy pierwociny, bo wszystko do niego należy, i czynimy to jako „radosny dawca”, a nie z żalem czy z przymusu. Malachiasz pokazuje, że hojność otwiera „okna niebios”, a Jeszua przypomina, że dawanie nigdy nie zastępuje sprawiedliwości i miłosierdzia — idzie z nimi w parze. Hojność wobec Boga ma korzenie już u Abrama, na długo przed nadaniem Tory. W ten sposób dziesięcina staje się aktem uwielbienia i zaufania, a nie tylko rozliczeniem z Bogiem. Aby zobaczyć dawanie w szerszym kontekście Bożej wierności, przeczytaj także wersety o obietnicach Bożych, wersety o świętach Bożych oraz wersety o poście.