Marek 14 to noc Paschy i początek męki. W domu Szymona kobieta namaszcza Jeszuę (Jezusa) na pogrzeb, Judasz umawia się na zdradę, a Mistrz spożywa z uczniami wieczerzę paschalną, ustanawia znak chleba i kielicha, modli się w Getsemani, zostaje pojmany i skazany, a Piotr trzykrotnie się go wypiera.
Co dzieje się w Ewangelii Marka 14?
Dwa dni przed Paschą i świętem Przaśników naczelni kapłani knują, jak podstępnie schwytać Jeszuę. W Betanii, w domu Szymona Trędowatego, kobieta wylewa na jego głowę drogi olejek nardowy; on broni jej wobec oburzonych: „Zawczasu namaściła moje ciało na pogrzeb”. Wtedy Judasz Iskariota, jeden z dwunastu, idzie do naczelnych kapłanów, aby wydać Mistrza za pieniądze.
W dzień, „gdy zabijano baranka paschalnego”, uczniowie przygotowują Paschę w wielkiej sali na piętrze. Podczas wieczerzy Jeszua zapowiada zdradę jednego z dwunastu — „ten, który ze mną macza w misie” — a potem bierze chleb: „to jest moje ciało” — i kielich, mówiąc: „To jest moja krew nowego testamentu, która się za wielu wylewa” (Mk 14,24). Zapowiada też, że nie będzie już pił „z owocu winorośli”, aż wypije go nowy „w królestwie Bożym”.
Po hymnie wychodzą ku Górze Oliwnej; Jeszua zapowiada rozproszenie owiec i to, że Piotr zaprze się go trzykrotnie, „zanim kogut dwa razy zapieje”. W Getsemani, w lęku i udręce, modli się: „Abba, Ojcze, dla ciebie wszystko jest możliwe, zabierz ode mnie ten kielich. Jednak niech się stanie nie to, co ja chcę, ale to, co Ty”. Trzykrotnie zastaje uczniów śpiących. Wtedy nadchodzi Judasz ze zgrają i wydaje Mistrza pocałunkiem; ktoś odcina ucho słudze kapłana, lecz Jeszua przypomina, że „Pisma muszą się wypełnić”, a uczniowie uciekają.
Przed najwyższym kapłanem i całą Radą szukają świadectwa przeciw Jeszui, lecz zeznania fałszywych świadków są niezgodne. Na pytanie, czy jest „Chrystusem, Synem Błogosławionego”, odpowiada: „Ja jestem. I ujrzycie Syna Człowieczego siedzącego po prawicy mocy Boga”. Kapłan rozdziera szaty, a Rada uznaje to za bluźnierstwo warte śmierci. Tymczasem na dziedzińcu Piotr trzy razy zapiera się Mistrza; gdy kogut pieje po raz drugi, przypomina sobie słowa Jeszui i wychodząc, zapłakał.
Kluczowe wersety
„I powiedział im: To jest moja krew nowego testamentu, która się za wielu wylewa.” — Mk 14,24 (UBG)
„Abba, Ojcze, dla ciebie wszystko jest możliwe, zabierz ode mnie ten kielich. Jednak niech się stanie nie to, co ja chcę, ale to, co Ty.” — Mk 14,36 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Osoby: Jeszua (Jezus); kobieta z olejkiem; Szymon Trędowaty; Judasz Iskariota; dwunastu, w tym Piotr, Jakub i Jan; najwyższy kapłan i Rada; służąca.
Miejsca: Betania, dom Szymona Trędowatego; wielka sala na piętrze; Getsemani na Górze Oliwnej; dziedziniec najwyższego kapłana.
Wydarzenia: Namaszczenie w Betanii; zdrada Judasza; wieczerza paschalna oraz ustanowienie znaku chleba i kielicha; modlitwa w Getsemani; pojmanie; proces przed Radą; zaparcie się Piotra.
Główna myśl rozdziału
Pascha staje się kluczem do zrozumienia śmierci Jeszui: jak krew baranka chroniła Izraela, tak jego „krew nowego testamentu” wylewa się „za wielu”. W Getsemani Syn dobrowolnie poddaje wolę Ojcu, a wobec zdrady, ucieczki uczniów i upadku Piotra objawia się, że zbawienie zależy od jego wierności, a nie od ludzkiej.
Ostatnia wieczerza osadza śmierć Jeszui w rytmie Paschy: baranek, chleb i kielich mówią o wybawieniu przez ofiarę i o nowym przymierzu w jego krwi. Wobec zdrady Judasza, snu uczniów i zaparcia się Piotra jaśnieje samotne posłuszeństwo Syna, który przyjmuje wolę Ojca. To nie ludzka wierność, lecz jego wierność aż po krzyż stanie się fundamentem zbawienia.
Zobacz interlinearny tekst Ewangelii Marka 14 oraz sąsiednie streszczenia: Ewangelia Marka 13 i Ewangelia Marka 15.
Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Marek — znaczenie imienia · Piotr — znaczenie imienia · Szymon — znaczenie imienia · Jakub — znaczenie imienia
Rozdziały: ← Ewangelia Marka 13 · Ewangelia Marka — cała księga · Ewangelia Marka 15 →