Marek 15 opisuje proces przed Piłatem i ukrzyżowanie. Skazany zamiast Barabasza, wyszydzony i ubiczowany, Jeszua (Jezus) zostaje ukrzyżowany na Golgocie pod napisem „Król Żydów”. Po trzech godzinach ciemności umiera, zasłona świątyni rozdziera się na pół, a pogański setnik wyznaje w nim Syna Bożego. Józef z Arymatei składa ciało w grobie.
Co dzieje się w Ewangelii Marka 15?
O świcie Rada związuje Jeszuę i wydaje go Piłatowi. Na pytanie, czy jest królem Żydów, pada odpowiedź: „Ty sam to mówisz”; potem Jeszua milczy wobec oskarżeń, aż Piłat się dziwi. Zgodnie ze świątecznym zwyczajem namiestnik chce uwolnić więźnia, lecz podburzony przez kapłanów tłum woła „Ukrzyżuj go!” i wybiera buntownika i zabójcę Barabasza. Piłat, chcąc zadowolić tłum, wypuszcza Barabasza, a Jeszuę ubiczowanego wydaje na ukrzyżowanie.
Żołnierze ubierają go w purpurę, wkładają koronę z cierni i szydzą: „Witaj, królu Żydów!”, bijąc go trzciną. Szymon z Cyreny zostaje przymuszony, by nieść krzyż na Golgotę, „Miejsce Czaszki”. O godzinie trzeciej krzyżują Jeszuę między dwoma bandytami, pod napisem z winą „Król Żydów”, i losem rozdzielają jego szaty. Przechodzący oraz kapłani drwią: „Innych ratował, a samego siebie uratować nie może”, żądając, by zszedł z krzyża.
Od szóstej do dziewiątej godziny ciemność ogarnia całą ziemię. O dziewiątej Jeszua woła: „Eloi, Eloi, lama sabachthani?”, czyli „Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?”. Ktoś podaje mu gąbkę z octem, a on donośnym głosem oddaje ducha. W tej samej chwili zasłona świątyni rozdziera się na pół „od góry aż do dołu”, a stojący naprzeciw setnik wyznaje: „Ten człowiek prawdziwie był Synem Bożym”.
Z daleka przypatrują się kobiety, które chodziły za Jeszuą już w Galilei — Maria Magdalena, Maria matka Jakuba Mniejszego i Józefa oraz Salome. Ponieważ był dzień przygotowania przed szabatem, Józef z Arymatei, „ważny członek Rady”, który sam oczekiwał królestwa Bożego, śmiało prosi Piłata o ciało. Piłat, upewniwszy się przez setnika, że Jeszua już umarł, wydaje ciało; Józef owija je w płótno, składa w grobowcu wykutym w skale i zatacza kamień, a kobiety patrzą, gdzie go złożono.
Kluczowe wersety
„O godzinie dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: Eloi, Eloi, lama sabachthani? – co się tłumaczy: Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?” — Mk 15,34 (UBG)
„A setnik, który stał naprzeciw, widząc, że tak wołając, oddał ducha, powiedział: Ten człowiek prawdziwie był Synem Bożym.” — Mk 15,39 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Osoby: Jeszua (Jezus); Piłat; Barabasz; żołnierze; Szymon z Cyreny, ojciec Aleksandra i Rufusa; dwaj bandyci; setnik; kobiety (Maria Magdalena, Maria matka Jakuba Mniejszego i Józefa, Salome); Józef z Arymatei.
Miejsca: Ratusz Piłata; Golgota, czyli Miejsce Czaszki; świątynia; grób wykuty w skale.
Wydarzenia: Proces przed Piłatem; uwolnienie Barabasza; wyszydzenie; ukrzyżowanie; trzygodzinna ciemność; śmierć; rozdarcie zasłony; wyznanie setnika; pogrzeb.
Główna myśl rozdziału
Odrzucony przez przywódców i tłum „Król Żydów” umiera jako ofiara — a rozdarta od góry do dołu zasłona świątyni ogłasza otwarty dostęp do Boga, którego nie dawał dawny kult. Pierwsze wyznanie po jego śmierci wypowiada poganin, co zapowiada, że ewangelia sięgnie wszystkich narodów. Śmierć Jeszui wypełnia Pisma o cierpiącym, zaliczonym w poczet złoczyńców.
Marek przedstawia ukrzyżowanie oszczędnie, lecz z mocą znaków. Szyderczy tytuł „Król Żydów” jest prawdą, której drwiący nie rozumieją; rozdarta zasłona ogłasza kres bariery między Bogiem a człowiekiem; wyznanie pogańskiego setnika zapowiada wiarę narodów. Nawet w opuszczeniu i śmierci wypełniają się Pisma, a droga wiedzie ku pustemu grobowi następnego rozdziału.
Zobacz interlinearny tekst Ewangelii Marka 15 oraz sąsiednie streszczenia: Ewangelia Marka 14 i Ewangelia Marka 16.
Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Świątynia (Bejt haMikdasz) · Ofiara (korban) · Ewangelia (besora) · Barabasz · Marek — znaczenie imienia
Rozdziały: ← Ewangelia Marka 14 · Ewangelia Marka — cała księga · Ewangelia Marka 16 →