Dzieje Apostolskie, rozdział 26 — Paweł broni się przed królem Agryppą. Opowiada o życiu faryzeusza, prześladowaniu wierzących i spotkaniu z Jeszuą (Jezusem) pod Damaszkiem, które uczyniło go świadkiem wśród pogan. Świadczy zgodnie z Mojżeszem i Prorokami, a Agryppa przyznaje, że niemal został przekonany.
Co dzieje się w Dziejach Apostolskich 26?
Agryppa pozwala Pawłowi mówić we własnej obronie. Apostoł uznaje to za szczęście, bo król zna zwyczaje i spory żydowskie. Przypomina, że od młodości żył według zasad najsurowszego stronnictwa jako faryzeusz i że stoi przed sądem z powodu nadziei spełnienia obietnicy danej ojcom przez Boga — tej samej, której wyczekuje dwanaście pokoleń Izraela, służąc Bogu ustawicznie dniem i nocą. Stawia pytanie: Dlaczego uważacie za rzecz nie do wiary, że Bóg wskrzesza umarłych?.
Paweł wyznaje, że wcześniej gorliwie występował przeciw imieniu Jezusa z Nazaretu, wtrącał świętych do więzienia, głosował za ich skazaniem i zmuszał ich do bluźnierstwa. W drodze do Damaszku ujrzał w południe światłość jaśniejszą niż słońce i usłyszał po hebrajsku głos: Saulu, Saulu, dlaczego mnie prześladujesz? Trudno ci przeciw ościeniowi wierzgać. Pan powołał go na sługę i świadka oraz posłał do pogan, aby odwrócić ich od ciemności do światła, od mocy szatana do Boga, by dostąpili przebaczenia grzechów. Dlatego głosił pokutę w Damaszku, Jerozolimie, całej Judei i wśród pogan, i z tego powodu Żydzi chcieli go zabić.
Apostoł podkreśla, że mówi tylko to, co zapowiedzieli prorocy i Mojżesz: że Chrystus ma cierpieć, jako pierwszy zmartwychwstać i zwiastować światłość ludowi i poganom. Festus zarzuca mu szaleństwo, lecz Paweł odpowiada, że głosi słowa prawdy i rozsądku, i pyta Agryppę, czy wierzy prorokom. Król przyznaje: Niemal przekonałeś mnie, żebym został chrześcijaninem. Po naradzie zebrani — król, namiestnik i Berenike — stwierdzają, że Paweł nie zrobił nic zasługującego na śmierć i można by go zwolnić, gdyby nie odwołał się do cesarza. Brzmienie oryginału prześledzisz w interlinii Dziejów Apostolskich 26.
Kluczowe wersety
„…nic nie mówiąc oprócz tego, co powiedzieli prorocy i Mojżesz, że nastąpi; Że Chrystus ma cierpieć, jako pierwszy zmartwychwstać i zwiastować światłość temu ludowi i poganom.” — Dz 26,22-23 (UBG)
„Niemal przekonałeś mnie, żebym został chrześcijaninem.” — Dz 26,28 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują: Paweł, król Agryppa, namiestnik Festus oraz Berenike i zasiadający z nimi dostojnicy. Miejsca: sala rozpraw w Cezarei oraz przywołane w mowie Damaszek, Jerozolima i Judea. Wydarzenia: pełne świadectwo obronne Pawła, opis nawrócenia i powołania do pogan, oskarżenie o szaleństwo ze strony Festusa, odpowiedź Agryppy oraz wspólne uznanie całkowitej niewinności więźnia, którego trzyma już tylko odwołanie do cesarza.
Główna myśl rozdziału
Obrona Pawła jest zarazem ewangelią: świadectwo o zmartwychwstałym Mesjaszu nie łamie wiary ojców, lecz ją wypełnia zgodnie z Mojżeszem i Prorokami. Dla ucznia trzymającego się korzeni wiary jest to kluczowe: ewangelia nie jest nową religią, lecz spełnieniem obietnic danych ojcom i zapowiedzi proroków. Nawet wobec króla apostoł pragnie nie własnego uniewinnienia, lecz by słuchacze stali się takimi, jakim ja jestem — z wyjątkiem więzów. Wcześniejszą rozprawę opisuje streszczenie Dziejów Apostolskich 25, a podróż do Rzymu — streszczenie Dziejów Apostolskich 27.
Zobacz też: Apostoł (szaliach) · Ewangelia (besora) · Dzieje Apostolskie · Paweł — znaczenie imienia · Agryppa — znaczenie imienia · Mojżesz — znaczenie imienia
Rozdziały: ← Dzieje Apostolskie 25 · Dzieje Apostolskie — cała księga · Dzieje Apostolskie 27 →