List do Rzymian 5 opisuje owoce usprawiedliwienia z wiary: pokój z Bogiem, dostęp do łaski i nadzieję, która „nie przynosi wstydu”. Paweł zestawia dwóch ludzi — Adama i Jeszuę (Jezusa) — pokazując, że przez jednego przyszła śmierć, a przez drugiego obfitość łaski i „usprawiedliwieniu dającemu życie”.
Co Paweł mówi w Liście do Rzymian 5?
„Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa”. Wierzący otrzymali „dostęp” do „tej łaski, w której trwamy”, i chlubią się nadzieją chwały, a nawet uciskami, wiedząc, że „ucisk wyrabia cierpliwość”, cierpliwość „doświadczenie”, a doświadczenie — nadzieję. „A nadzieja nie przynosi wstydu”, bo fundamentem tej pewności jest miłość Boga „rozlana w naszych sercach przez Ducha Świętego”.
Miarą tej miłości jest krzyż. „Gdy jeszcze byliśmy słabi, we właściwym czasie [Chrystus] umarł za bezbożnych”; co więcej, „gdy jeszcze byliśmy grzesznikami, Chrystus za nas umarł”. Skoro zostaliśmy „usprawiedliwieni jego krwią”, tym bardziej „będziemy przez niego ocaleni od gniewu”; skoro pojednani „przez śmierć jego Syna”, tym bardziej „będziemy ocaleni przez jego życie”. Przez Mesjasza „teraz otrzymaliśmy pojednanie”.
W drugiej połowie Paweł zestawia Adama i Mesjasza. „Przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech – śmierć”, która „królowała od Adama aż do Mojżesza”. Lecz dar łaski przewyższa przestępstwo: skoro „przez przestępstwo jednego wielu umarło”, to „tym obficiej spłynęła na wielu łaska Boga”. Jak „przez nieposłuszeństwo jednego człowieka wielu stało się grzesznikami, tak przez posłuszeństwo jednego wielu stało się sprawiedliwymi”. Prawo „wkroczyło po to, aby obfitował grzech” — ujawniając jego rozmiar — a „gdzie grzech się rozmnożył, tam łaska tym bardziej obfitowała”, by królować „przez sprawiedliwość ku życiu wiecznemu”.
Kluczowe wersety
„Będąc więc usprawiedliwieni przez wiarę, mamy pokój z Bogiem przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.” — Rz 5,1 (UBG)
„Lecz Bóg okazuje nam swoją miłość przez to, że gdy jeszcze byliśmy grzesznikami, Chrystus za nas umarł.” — Rz 5,8 (UBG)
Główne pojęcia i osoby
Osoby: Adam, przez którego „grzech wszedł na świat”; Mojżesz, do którego czasów królowała śmierć; Jeszua (Jezus), przez którego „spłynęła na wielu łaska Boga”; Duch Święty, który rozlewa miłość Boga.
Pojęcia: „pokój z Bogiem”; dostęp do łaski; chluba w ucisku; pojednanie przez krew; zestawienie Adam–Mesjasz; obfitość łaski ponad grzech.
Główna myśl rozdziału
Rozdział 5 przechodzi od prawnego usprawiedliwienia do jego przeżywanych skutków: pokoju, nadziei i pewności miłości Boga. Krzyż jest dowodem tej miłości — okazanej wobec grzeszników i nieprzyjaciół, nie ludzi zasługujących. Ucisk nie podważa nadziei, lecz „wyrabia cierpliwość”, bo miłość Boga jest już „rozlana w naszych sercach”, dana „przez Ducha Świętego, który został nam dany”.
Zestawienie Adama i Mesjasza pokazuje dwie głowy ludzkości i dwa dziedzictwa: śmierć albo życie. Dla czytelnika Pisma Prawo nie jest tu sprawcą grzechu, lecz jego miarą — „wkroczyło”, by ujawnić przestępstwo, na którego tle tym jaśniej świeci obfitująca łaska prowadząca „ku życiu wiecznemu”. Ci, którzy przyjmują „obfitość tej łaski” i „dar sprawiedliwości”, mają „królować w życiu” przez Mesjasza — nie chodzi więc o przyzwolenie na grzech, co Paweł rozwinie w następnym rozdziale.
Zobacz interlinearny tekst Listu do Rzymian 5 oraz sąsiednie streszczenia: List do Rzymian 4 i List do Rzymian 6.
Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Mesjasz (Maszijach) · List do Rzymian · Adam · Paweł — znaczenie imienia · Mojżesz — znaczenie imienia
Rozdziały: ← List do Rzymian 4 · List do Rzymian — cała księga · List do Rzymian 6 →