Dzieje Apostolskie 13 rozpoczynają pierwszą podróż misyjną. Duch Święty odłącza Barnabę i Saula, którzy głoszą na Cyprze, gdzie oślepiony zostaje czarownik Elimas. W Antiochii Pizydyjskiej, w dzień szabatu, Paweł wygłasza wielką mowę o historii Izraela i zmartwychwstałym Jeszui (Jezusie), a wobec sprzeciwu Żydów zwraca się do pogan.
Co dzieje się w Dziejach Apostolskich 13?
W kościele w Antiochii prorocy i nauczyciele pełnią służbę Panu i poszczą, gdy Duch Święty mówi: „Odłączcie mi Barnabę i Saula do dzieła”. Po poście, modlitwie i nałożeniu rąk zostają wysłani. Przez Seleucję docierają na Cypr; w Pafos spotykają czarownika i fałszywego proroka Bar-Jezusa (Elimasa), który odwodzi prokonsula Sergiusza Pawła od wiary. Saul, zwany też Pawłem, napełniony Duchem, poraża go ślepotą, a prokonsul uwierzył, zdumiony nauką Pana.
Po odejściu Jana, który wraca do Jerozolimy, Paweł i towarzysze przybywają do Antiochii Pizydyjskiej i w szabat wchodzą do synagogi. Po odczytaniu Prawa i Proroków Paweł wstaje i wygłasza mowę: przypomina wybór ojców, wyjście z Egiptu, wędrówkę po pustyni, sędziów aż do Samuela, króla Saula i Dawida — „męża według mego serca”. Z potomstwa Dawida, zgodnie z obietnicą, Bóg wzbudził Izraelowi Zbawiciela, Jeszuę.
Paweł głosi, że mieszkańcy Jerozolimy, nie znając głosów proroków czytanych w każdy szabat, wypełnili je, skazując Jeszuę; zdjęto go z drzewa i złożono w grobie, lecz Bóg wskrzesił go z martwych. Powołując się na Psalm drugi i inne teksty, dowodzi, że Mesjasz „nie doznał zniszczenia”. Stąd płynie przesłanie: przez Niego zwiastuje się przebaczenie grzechów i usprawiedliwienie w tym, w czym Prawo Mojżesza usprawiedliwić nie mogło.
Gdy wychodzili, poganie proszą, by mówić do nich w następny szabat, a wielu Żydów i pobożnych prozelitów idzie za Pawłem i Barnabą, którzy radzą im trwać w łasce Boga. W następny szabat zbiera się niemal całe miasto, lecz Żydzi, widząc tłumy, pełni zawiści bluźnią. Paweł i Barnaba oświadczają odważnie, że słowo Boże miało być zwiastowane najpierw Izraelowi, lecz wobec odrzucenia zwracają się do pogan, powołując się na proroczy nakaz, by być światłością dla pogan. Poganie radują się, wielbią słowo Pańskie, a uwierzyli wszyscy, którzy „byli przeznaczeni do życia wiecznego”. Słowo rozeszło się po całej krainie, lecz podburzeni przez Żydów notable wzniecają prześladowanie; wypędzeni apostołowie strząsają pył z nóg i idą do Ikonium, a uczniowie zostają pełni radości i Ducha Świętego.
Kluczowe wersety
„I przez niego każdy, kto uwierzy, jest usprawiedliwiony we wszystkim, w czym nie mogliście być usprawiedliwieni przez Prawo Mojżesza.” — Dz 13,39 (UBG)
„Ustanowiłem cię światłością dla pogan, abyś był zbawieniem aż po krańce ziemi.” — Dz 13,47 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Osoby: Barnaba, Saul zwany Pawłem, prorocy i nauczyciele z Antiochii, czarownik Bar-Jezus (Elimas), prokonsul Sergiusz Paweł, Jan (Marek). Miejsca: Antiochia (Syryjska), Seleucja, Cypr — Salamina i Pafos, Perge w Pamfilii, Antiochia Pizydyjska, Ikonium. Wydarzenia: posłanie przez Ducha, oślepienie Elimasa i wiara prokonsula, szabatowa mowa Pawła w synagodze, zwrot ku poganom i prześladowanie.
Główna myśl rozdziału
Mowa Pawła jest wzorem sięgania do całego Pisma: prowadzi słuchaczy przez dzieje Izraela, by pokazać, że zmartwychwstały Jeszua wypełnia obietnice dane ojcom, potwierdzone głosami proroków czytanych w każdy szabat. Usprawiedliwienie ogłoszone jest jako dar wiary w Mesjasza, sięgający tam, gdzie samo Prawo nie mogło. Apostołowie wciąż zaczynają od synagogi i szabatu, a dopiero wobec odrzucenia niosą światło dalej — aż po krańce ziemi, zgodnie z tym, co Pan nakazał.
Studiuj tekst słowo po słowie w interlinii Dziejów 13.
Zobacz też: Sabat · Mesjasz (Maszijach) · Jeszua (Jezus) · Dzieje Apostolskie · Saul · Sergiusz Paweł
Rozdziały: ← Dzieje Apostolskie 12 · Dzieje Apostolskie — cała księga · Dzieje Apostolskie 14 →