Ostatni rozdział listu splata naukę z codziennością wspólnoty. Paweł wzywa do wytrwałej modlitwy i mądrego postępowania wobec ludzi z zewnątrz, prosi o modlitwę za otwarcie drzwi dla słowa o tajemnicy Mesjasza, Jeszui (Jezusa), a na koniec przesyła serdeczne pozdrowienia od kręgu wiernych współpracowników.
O czym mówi List do Kolosan 4?
Rozdział otwiera domknięcie porządku domu: panowie mają obchodzić się ze sługami sprawiedliwie i słusznie, pamiętając, że i oni mają Pana w niebie. Następnie Paweł wzywa do trwania w modlitwie i czuwania na niej z dziękczynieniem. Prosi też o modlitwę za siebie i współpracowników, aby Bóg otworzył im drzwi dla słowa i by mogli mówić o tajemnicy Mesjasza — tej samej, z powodu której apostoł jest więziony. Pragnie objawić ją tak, jak powinien.
Kolejne wezwanie dotyczy świadectwa wobec świata: wierzący mają postępować mądrze wobec tych, którzy są z zewnątrz, odkupując czas. Ich mowa niech zawsze będzie miła, zaprawiona solą, aby wiedzieli, jak odpowiedzieć każdemu człowiekowi. O wszystkim, co dzieje się z Pawłem, opowie im Tychik, umiłowany brat i wierny sługa, którego apostoł posyła właśnie po to, by pocieszył ich serca. Razem z nim przybędzie Onezym, wierny i umiłowany brat pochodzący spośród Kolosan; obaj mają opowiedzieć wspólnocie o wszystkim, co dzieje się przy uwięzionym apostole.
List zamyka wieniec pozdrowień, ukazujący wspólnotę współpracowników Pawła. Pozdrawiają braci Arystarch, współwięzień apostoła, oraz Marek, siostrzeniec Barnaby, a także Jezus zwany Justusem — jedyni z obrzezanych, którzy stali się dla niego pociechą w dziele królestwa Bożego. Gorliwie modli się za nich Epafras, troszcząc się o Kolosan, Laodyceę i Hierapolis, a pozdrowienia ślą również Łukasz, umiłowany lekarz, i Demas. Paweł poleca pozdrowić braci w Laodycei oraz kościół, który zbiera się w domu Nimfasa, dopilnować, by list przeczytano także tam, i wymienić go z listem z Laodycei, a Archipowi przekazać, aby wypełnił przyjętą posługę. Własną ręką dopisuje pozdrowienie, prosi, by pamiętano o jego więzach, i błogosławi łaską.
Kluczowe wersety
„Trwajcie w modlitwie, czuwając na niej z dziękczynieniem” — Kol 4,2 (UBG)
„Wasza mowa niech zawsze będzie miła, zaprawiona solą, abyście wiedzieli, jak należy każdemu odpowiedzieć.” — Kol 4,6 (UBG)
Kluczowe myśli i nauczanie
Modlitwa czujna i wdzięczna — trwanie w modlitwie łączy się z prośbą o otwarte drzwi dla słowa; misja jest sprawą wspólnej modlitwy, nie tylko odwagi mówiącego.
Mądrość wobec „tych z zewnątrz” — świadectwo to nie tylko treść, lecz i sposób: postępowanie z rozwagą, wykorzystanie czasu i mowa uprzejma, zaprawiona solą.
Wspólnota współpracowników — długa lista imion pokazuje, że dzieło Mesjasza niosą razem zwykli, wierni ludzie posługujący sobie nawzajem.
Wierność powierzonej służbie — wymiana listów z Laodyceą i przypomnienie skierowane do Archipa uczą, by dopełnić przyjętego zadania i pamiętać o więzach apostoła.
Główna myśl rozdziału
Zakończenie listu przekłada wielką naukę o pierwszeństwie Mesjasza na proste, wspólnotowe nawyki: modlitwę, mądre i życzliwe świadectwo wobec obcych oraz wierność w konkretnych zadaniach. Splot imion współpracowników pokazuje, że życie w Jezusie nie jest sprawą samotną — niosą je razem bracia, których łączy łaska i pamięć o uwięzionym Pawle.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Kol 4 w interlinii (grec. + UBG)
- Poprzedni: List do Kolosan 3 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Zobacz też: Apostoł (szaliach) · Tychik · Epafras · Łukasz · Demas · Paweł — znaczenie imienia
Rozdziały: ← List do Kolosan 3 · List do Kolosan — cała księga