Ewangelia Marka, rozdział 3 — narasta konflikt wokół Jeszui (Jezusa). Uzdrowienie w szabat człowieka z uschłą ręką popycha faryzeuszy do knowań, tłumy garną się nad morze, a Jeszua ustanawia dwunastu apostołów. Rozdział zamyka odparcie zarzutu o Belzebuba oraz nauka o prawdziwej rodzinie — tych, którzy pełnią wolę Boga.
Co dzieje się w Ewangelii Marka 3?
W synagodze Jeszua uzdrawia człowieka z uschłą ręką, wcześniej pytając przeciwników: Czy wolno w szabat czynić dobrze czy źle? Ocalić życie czy zabić? Gdy milczą, spogląda na nich z gniewem, zasmucony zatwardziałością ich serc, i mówi choremu: Wyciągnij rękę! Faryzeusze wychodzą i naradzają się z herodianami, jak go zgładzić. Jeszua odchodzi nad morze, a wielkie tłumy z Galilei, Judei, Jerozolimy oraz okolic Tyru i Sydonu cisną się, by go dotknąć. Nakazuje uczniom trzymać w pogotowiu łódkę, aby tłum na niego nie napierał, a duchy nieczyste na jego widok padają i wołają: Ty jesteś Synem Bożym! — on jednak surowo im nakazuje, żeby go nie ujawniały.
Następnie wchodzi na górę i ustanawia dwunastu, aby z nim byli, aby ich wysłać na głoszenie oraz aby mieli moc uzdrawiania i wypędzania demonów. Otrzymują imiona: Szymon nazwany Piotrem, Jakub i Jan (Boanerges — Synowie Gromu), Andrzej, Filip, Bartłomiej, Mateusz, Tomasz, Jakub syn Alfeusza, Tadeusz, Szymon Kananejczyk oraz Judasz Iskariota, który go wydał.
Gdy bliscy sądzą, że Odszedł od zmysłów, a uczeni z Jerozolimy oskarżają go, że przez władcę demonów wypędza demony, Jeszua odpowiada przypowieściami: Jakże szatan może wypędzać szatana? — królestwo czy dom podzielone wewnętrznie nie przetrwają, a domu mocarza nie ograbi się, jeśli najpierw nie zwiąże tego mocarza. Ostrzega, że bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu nie będzie przebaczone — bo mówili, że ma ducha nieczystego. Gdy przychodzą jego matka i bracia i wywołują go, on, wskazując na siedzących wokół, ogłasza: Oto moja matka i moi bracia! — kto naprawdę jest mu bliski, wyznacza pełnienie woli Boga. Brzmienie oryginału prześledzisz w materiale interlinia Marka 3 (słowo po słowie).
Kluczowe wersety
„Kto jednak bluźni przeciwko Duchowi Świętemu, nigdy nie dostąpi przebaczenia, ale podlega karze wiecznego potępienia.” — Mk 3,29 (UBG)
„Kto bowiem wypełnia wolę Boga, ten jest moim bratem, moją siostrą i moją matką.” — Mk 3,35 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują: Jeszua, człowiek z uschłą ręką, faryzeusze i herodianie, uczeni w Piśmie z Jerozolimy, dwunastu apostołów (m.in. Szymon Piotr, Jakub, Jan, Andrzej, Judasz Iskariota) oraz matka i bracia Jeszui. Miejsca: synagoga, góra, gdzie powołuje Dwunastu, oraz brzeg Morza Galilejskiego, gdzie napiera tłum. Kluczowe wydarzenia to uzdrowienie w szabat, spisek przeciw Jeszui, ustanowienie apostołów, odparcie zarzutu o Belzebuba i słowa o prawdziwej rodzinie.
Główna myśl rozdziału
Autorytet Jeszui budzi skrajne reakcje: jedni szukają jego śmierci, inni przypisują jego moc szatanowi, on zaś gromadzi wokół siebie nowy lud. Ustanowienie Dwunastu i słowa Kto bowiem wypełnia wolę Boga, ten jest moim bratem, moją siostrą i moją matką pokazują, że przynależność do rodziny Mesjasza wyznacza posłuszeństwo woli Boga, nie więzy krwi. Wcześniejsze spory opisuje streszczenie Ewangelii Marka 2, a przypowieści o królestwie — streszczenie Ewangelii Marka 4.
Zobacz też: Sabat · Jeszua (Jezus) · Ewangelia Marka · Andrzej · Szymon — znaczenie imienia · Jakub — znaczenie imienia
Rozdziały: ← Ewangelia Marka 2 · Ewangelia Marka — cała księga · Ewangelia Marka 4 →