Dziesiąty rozdział to mowa misyjna Jeszui (Jezusa). Powołuje dwunastu apostołów, daje im moc nad duchami nieczystymi i posyła najpierw do zagubionych owiec z domu Izraela. Zapowiada prześladowania, wzywa, by nie bać się ludzi, lecz Boga, i mówi o cenie pójścia za nim oraz o nagrodzie dla tych, którzy przyjmują jego uczniów.
Co dzieje się w Ewangelii Mateusza 10?
Jeszua przywołuje dwunastu uczniów i daje im moc wypędzania duchów nieczystych oraz uzdrawiania wszelkich chorób. Wymienia ich z imienia — od Szymona Piotra i jego brata Andrzeja po Judasza Iskariotę, „który go zdradził”. Posyła ich nie na drogę pogan ani do miast Samarytan, lecz do „owiec zaginionych z domu Izraela”, z poleceniem głoszenia: „Przybliżyło się królestwo niebieskie”. Mają darmo dawać to, co darmo otrzymali, nie zabierać złota ani zapasów, przyjmować gościnę godnych domów, a tam, gdzie ich nie przyjmą, strząsnąć pył z nóg na świadectwo.
Dalej Jeszua zapowiada prześladowania: posyła uczniów „jak owce między wilki” i każe być roztropnymi jak węże, a niewinnymi jak gołębice. Będą wydawani radom, biczowani w synagogach, stawiani przed namiestnikami i królami z jego powodu, lecz w tej godzinie Duch Ojca podpowie im, co mówić. Ostrzega, że nastanie podział nawet w rodzinach, gdzie brat wyda brata, ale „kto wytrwa do końca, będzie zbawiony”.
Powtarza wezwanie „nie bójcie się”: nic ukrytego nie pozostanie nieujawnione, a Ojciec, który liczy nawet włosy na głowie i troszczy się o wróble sprzedawane za grosze, tym bardziej zadba o uczniów cenniejszych niż wiele wróbli. Nie należy bać się tych, którzy zabijają ciało, lecz Tego, który może zatracić i duszę, i ciało. Kto wyzna Jeszuę przed ludźmi, tego i on wyzna przed Ojcem, a kto się go wyprze — zostanie zaparty.
Na koniec Jeszua oświadcza, że przyszedł przynieść nie pokój, lecz miecz, i żąda, by miłować go ponad ojca, matkę i dzieci oraz wziąć swój krzyż i pójść za nim; kto traci życie z jego powodu, znajdzie je. Obiecuje też nagrodę każdemu, kto przyjmuje jego posłańca: kto przyjmuje ucznia, przyjmuje jego samego i Tego, który go posłał, a nawet kubek zimnej wody podany „jednemu z tych małych” nie zostanie bez nagrody.
Kluczowe wersety
„Oto ja was posyłam jak owce między wilki. Bądźcie więc roztropni jak węże i niewinni jak gołębice.” — Mt 10,16 (UBG)
„Nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, lecz nie mogą zabić duszy.” — Mt 10,28 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Główną postacią jest Jeszua, który przemawia do dwunastu apostołów: Szymona Piotra, Andrzeja, Jakuba i Jana (synów Zebedeusza), Filipa, Bartłomieja, Tomasza, celnika Mateusza, Jakuba syna Alfeusza, Lebeusza zwanego Tadeuszem, Szymona Kananejczyka i Judasza Iskarioty. W mowie wspomniani są Ojciec w niebie, Duch Ojca, Belzebub, a jako ostrzeżenie — Sodoma i Gomora. Miejsca to miasta i domy Izraela, do których zostają posłani. Wydarzenie kluczowe: rozesłanie Dwunastu z misją i pouczeniem.
Główna myśl rozdziału
Rozdział wyznacza charakter uczniostwa: misja rozpoczyna się od Izraela, opiera się na darmowej służbie i całkowitym zaufaniu Ojcu. Wierność Jeszule oznacza gotowość na wrogość świata, a nawet własnych bliskich, lecz obietnica zbawienia należy do tego, kto wytrwa. Wyznanie lub zaparcie się Jeszui przed ludźmi ma wieczne konsekwencje, a najmniejszy gest przyjęcia jego posłańca nie zostanie zapomniany.
Rozdziały: ← Ewangelia Mateusza 9 · Ewangelia Mateusza — cała księga · Ewangelia Mateusza 11 →