Dziewiąty rozdział ukazuje Jeszuę (Jezusa), który przebacza grzechy sparaliżowanemu, powołuje celnika Mateusza i zasiada do stołu z grzesznikami. Wskrzesza córkę przełożonego, uzdrawia kobietę z krwotokiem, dwóch ślepych i niemowę, a widząc znużone tłumy, wzywa do modlitwy o robotników na wielkie żniwo.
Co dzieje się w Ewangelii Mateusza 9?
Po powrocie łodzią do swego miasta Jeszua uzdrawia sparaliżowanego, którego przyniesiono na posłaniu. Widząc wiarę niosących, najpierw mówi: „Ufaj, synu! Twoje grzechy są ci przebaczone”. Gdy uczeni w Piśmie w myślach zarzucają mu bluźnierstwo, Jeszua zna ich myśli i dowodzi, że Syn Człowieczy ma na ziemi moc przebaczania grzechów, każąc uzdrowionemu wstać, wziąć posłanie i iść do domu. Tłumy chwalą Boga, który dał ludziom taką moc.
Odchodząc, Jeszua widzi celnika Mateusza siedzącego w punkcie celnym i powołuje go słowami „Pójdź za mną”, a ten wstaje i idzie za nim. Potem zasiada do stołu z wieloma celnikami i grzesznikami. Faryzeuszom, którzy pytają, czemu ich nauczyciel je z takimi ludźmi, odpowiada, że lekarza potrzebują nie zdrowi, lecz chorzy, i przypomina słowa: „Miłosierdzia chcę, a nie ofiary”, dodając, że przyszedł wzywać nie sprawiedliwych, ale grzeszników. Uczniom Jana, pytającym o post, mówi o oblubieńcu, o łacie z nowego sukna, której nie przyszywa się do starej szaty, oraz o młodym winie, które wlewa się do nowych bukłaków, a nie do starych.
Wtedy przełożony synagogi prosi o wskrzeszenie zmarłej córki. W drodze kobieta cierpiąca od dwunastu lat na krwotok dotyka brzegu jego szaty, wierząc, że to ją uzdrowi, a Jeszua mówi: „Ufaj, córko! Twoja wiara cię uzdrowiła”. W domu przełożonego odprawia flecistów i zgiełk, bierze zmarłą dziewczynkę za rękę i przywraca ją do życia. Uzdrawia też dwóch ślepych wołających „Synu Dawida, zmiłuj się nad nami!” według ich wiary oraz opętanego niemowę, który zaczyna mówić.
Podczas gdy tłumy dziwią się, że nigdy czegoś takiego nie widziano w Izraelu, faryzeusze twierdzą, że Jeszua wypędza demony mocą władcy demonów. On jednak obchodzi wszystkie miasta i wioski, nauczając w synagogach, głosząc ewangelię królestwa i uzdrawiając wszelkie choroby. Widząc tłumy utrudzone i rozproszone jak owce niemające pasterza, użala się nad nimi i wzywa uczniów, by prosili Pana żniwa o robotników na wielkie żniwo.
Kluczowe wersety
„Miłosierdzia chcę, a nie ofiary.” — Mt 9,13 (UBG)
„Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało.” — Mt 9,37 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Centralną postacią jest Jeszua. Występują: sparaliżowany i niosący go ludzie, uczeni w Piśmie, celnik Mateusz, celnicy i grzesznicy, faryzeusze, uczniowie Jana, przełożony synagogi i jego córka, kobieta z krwotokiem, dwaj ślepi oraz opętany niemowa. Miejsca: „swoje miasto” Jeszui (Kafarnaum), punkt celny, dom Mateusza i dom przełożonego, a także okoliczne miasta i wioski. Wydarzenia: przebaczenie i uzdrowienie sparaliżowanego, powołanie Mateusza, wskrzeszenie dziewczynki i seria uzdrowień.
Główna myśl rozdziału
Rozdział łączy władzę Jeszui nad chorobą i śmiercią z jego władzą przebaczania grzechów oraz z misją wobec grzeszników. Nie przychodzi do sprawiedliwych we własnym mniemaniu, lecz do tych, którzy jak chorzy potrzebują lekarza, a kluczem do uzdrowienia okazuje się wiara. Litość nad zagubionymi tłumami otwiera temat żniwa i potrzeby robotników, który rozwinie kolejny rozdział.