Jedenasty rozdział zaczyna się od pytania uwięzionego Jana Chrzciciela, czy Jeszua (Jezus) jest tym, który ma przyjść. Jeszua wskazuje na swoje dzieła, świadczy o Janie, gani miasta, które nie pokutowały mimo cudów, a na końcu wysławia Ojca i zaprasza spracowanych, by przyszli do niego po odpoczynek.
Co dzieje się w Ewangelii Mateusza 11?
Jan Chrzciciel, będąc w więzieniu, słyszy o czynach Chrystusa i posyła dwóch uczniów z pytaniem, czy Jeszua jest tym, który ma przyjść, czy trzeba czekać na innego. Odpowiedź brzmi: ślepi widzą, chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, a ubogim głoszona jest ewangelia; błogosławiony ten, kto się nie zgorszy z jego powodu.
Gdy posłańcy odchodzą, Jeszua świadczy o Janie: nie jest trzciną chwiejącą się na wietrze ani człowiekiem w miękkich szatach, lecz kimś więcej niż prorok — zapowiedzianym posłańcem. Wśród zrodzonych z kobiet nie powstał większy od Jana, a zarazem najmniejszy w królestwie niebieskim jest od niego większy. Jeszua dodaje, że wszyscy Prorocy i Prawo prorokowali aż do Jana i że to on jest zapowiadanym Eliaszem, który miał przyjść.
Następnie porównuje swoje pokolenie do dzieci na rynku, których nie zadowala ani post Jana, ani jego własne jedzenie i picie: jednego nazywają opętanym, drugiego żarłokiem i pijakiem. Potem gani miasta, w których działo się najwięcej cudów — Korozain, Betsaidę i wywyższone Kafarnaum: gdyby te znaki dokonały się w Tyrze, Sydonie czy Sodomie, dawno by pokutowały, dlatego w dniu sądu będzie im lżej niż nieskruszonym miastom Galilei.
Na końcu Jeszua wysławia Ojca, Pana nieba i ziemi, że zakrył te sprawy przed mądrymi i roztropnymi, a objawił je prostym „niemowlętom”. Oświadcza, że wszystko przekazał mu Ojciec i że tylko Syn zna Ojca oraz ten, komu Syn zechce go objawić. Kieruje zaproszenie do wszystkich spracowanych i obciążonych, obiecując odpoczynek, i wzywa, by wziąć na siebie jego jarzmo oraz uczyć się od niego, cichego i pokornego serca — bo jego jarzmo jest przyjemne, a brzemię lekkie.
Kluczowe wersety
„Ślepi widzą, chromi chodzą, trędowaci zostają oczyszczeni, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, a ubogim opowiadana jest ewangelia.” — Mt 11,5 (UBG)
„Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy jesteście spracowani i obciążeni, a ja wam dam odpoczynek.” — Mt 11,28 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Postacie: Jeszua, Jan Chrzciciel i jego uczniowie oraz tłumy słuchające nauki o Janie. W mowie pojawiają się Ojciec, prorok Eliasz jako zapowiedziana rola Jana, a także mieszkańcy potępianych i przywoływanych miast. Miejsca: więzienie Jana, pustynia, miasta Korozain, Betsaida i Kafarnaum oraz — dla porównania — Tyr, Sydon i Sodoma. Wydarzenia: poselstwo Jana i odpowiedź Jeszui, świadectwo o Janie, biada nieskruszonym miastom oraz uwielbienie Ojca i zaproszenie do odpoczynku.
Główna myśl rozdziału
Rozdział potwierdza tożsamość Jeszui przez jego dzieła zapowiedziane u proroków i osadza Jana Chrzciciela jako granicę między Prawem i Prorokami a nadchodzącym królestwem. Odrzucenie cudów przez uprzywilejowane miasta ściąga surowszy sąd niż na pogan. Objawienie Ojca dostają nie mądrzy tego świata, lecz pokorni, a Jeszua jako cichy i pokornego serca daje prawdziwy odpoczynek tym, którzy do niego przychodzą.
Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Ewangelia (besora) · Eliasz — znaczenie imienia
Rozdziały: ← Ewangelia Mateusza 10 · Ewangelia Mateusza — cała księga · Ewangelia Mateusza 12 →