Dwunasty rozdział koncentruje się na sporach o szabat i o źródło mocy Jeszui (Jezusa). Broni uczniów zrywających kłosy, uzdrawia w szabat, odpiera zarzut działania mocą Belzebuba, zapowiada znak proroka Jonasza i uczy, że po owocu poznaje się drzewo. Kończy się nową definicją rodziny — tych, którzy pełnią wolę Ojca.
Co dzieje się w Ewangelii Mateusza 12?
Gdy głodni uczniowie zrywają w szabat kłosy, faryzeusze zarzucają im łamanie prawa. Jeszua przypomina, jak Dawid jadł chleby pokładne przeznaczone dla kapłanów i jak kapłani „naruszają” szabat w świątyni, będąc bez winy. Oświadcza, że tu jest ktoś większy niż świątynia, i że gdyby rozumieli słowa „Miłosierdzia chcę, a nie ofiary”, nie potępialiby niewinnych — bo „Syn Człowieczy jest też Panem szabatu”.
W synagodze faryzeusze pytają podchwytliwie, czy wolno uzdrawiać w szabat. Jeszua odpowiada obrazem owcy, którą każdy wyciągnąłby w szabat z dołu, i stwierdza, że o ileż ważniejszy jest człowiek — dlatego wolno w szabat dobrze czynić. Uzdrawia człowieka z uschłą ręką, a faryzeusze naradzają się, jak go zgładzić. On odchodzi, uzdrawia wielu i nakazuje milczenie, wypełniając słowa Izajasza o wybranym słudze, który nie złamie nadłamanej trzciny.
Po uzdrowieniu opętanego, ślepego i niemego, tłumy pytają, czy to nie syn Dawida, lecz faryzeusze twierdzą, że Jeszua wypędza demony mocą Belzebuba. On odpowiada, że królestwo czy dom podzielone wewnętrznie nie przetrwają, a jeśli wypędza demony Duchem Bożym, to przyszło do nich królestwo Boże. Ostrzega, że bluźnierstwo przeciw Duchowi Świętemu nie będzie przebaczone, i uczy, że po owocu poznaje się drzewo, a z każdego bezużytecznego słowa ludzie zdadzą sprawę w dniu sądu.
Na żądanie znaku Jeszua zapowiada jedynie znak proroka Jonasza: jak Jonasz był trzy dni i trzy noce w brzuchu wieloryba, tak Syn Człowieczy będzie w sercu ziemi. Mieszkańcy Niniwy i Królowa z Południa potępią to pokolenie, bo tu jest ktoś większy niż Jonasz i Salomon. Gdy przychodzą jego matka i bracia, chcąc z nim mówić, Jeszua wskazuje ręką na uczniów i oświadcza, że jego matką, braćmi i siostrą są ci, którzy pełnią wolę Ojca.
Kluczowe wersety
„Syn Człowieczy bowiem jest też Panem szabatu.” — Mt 12,8 (UBG)
„Kto bowiem wypełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie, ten jest moim bratem i siostrą, i matką.” — Mt 12,50 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Postacie: Jeszua, jego uczniowie, faryzeusze i uczeni w Piśmie, uzdrowiony człowiek z uschłą ręką, opętany ślepy i niemy oraz matka i bracia Jeszui. W mowie przywołani są Dawid, kapłani, prorok Izajasz, prorok Jonasz, mieszkańcy Niniwy, Królowa z Południa i Salomon. Miejsca: pola zbóż, synagoga i dom, przed którym stają krewni. Wydarzenia: spór o kłosy w szabat, uzdrowienie uschłej ręki, kontrowersja o Belzebuba, zapowiedź znaku Jonasza i przedefiniowanie rodziny.
Główna myśl rozdziału
Rozdział pokazuje Jeszuę jako Pana szabatu, który nie znosi dnia odpoczynku, lecz odsłania jego cel: miłosierdzie i dobro człowieka ponad ciasną interpretację. Wobec zarzutów odsłania prawdziwe źródło swojej mocy — Ducha Bożego — i ostrzega, że serce zdradza się przez owoce i słowa. Jedynym znakiem dla niewierzącego pokolenia będzie jego pogrzebanie i zmartwychwstanie, a przynależność do jego rodziny wyznacza posłuszeństwo woli Ojca, nie więzy krwi.
Zobacz też: Sabat · Jeszua (Jezus) · Świątynia (Bejt haMikdasz) · Dawid · Jonasz
Rozdziały: ← Ewangelia Mateusza 11 · Ewangelia Mateusza — cała księga · Ewangelia Mateusza 13 →