Trzynasty rozdział zbiera przypowieści o królestwie niebieskim, które Jeszua (Jezus) opowiada tłumom znad brzegu morza. Siewca, kąkol, ziarno gorczycy, zakwas, ukryty skarb, cenna perła i sieć odsłaniają, jak królestwo rośnie i jak dokona się jego oddzielenie na końcu świata. Rozdział zamyka odrzucenie Jeszui w rodzinnych stronach.
Co dzieje się w Ewangelii Mateusza 13?
Znad brzegu morza, z łodzi, Jeszua opowiada tłumom przypowieść o siewcy: ziarno pada przy drodze i zostaje wydziobane, na miejsca skaliste, gdzie usycha bez korzenia, między ciernie, które je zagłuszają, oraz na dobrą ziemię, wydając plon stokrotny, sześćdziesięciokrotny i trzydziestokrotny. Uczniom wyjaśnia, że im dano poznać tajemnice królestwa, i przywołuje proroctwo Izajasza o patrzących, którzy nie widzą, i słuchających, którzy nie rozumieją.
Cztery rodzaje gleby to cztery reakcje na słowo — od porwanego przez złego po tego, kto słucha i rozumie, przynosząc obfity plon. Kolejne przypowieści mówią, że królestwo rośnie mimo przeszkód: między pszenicą nieprzyjaciel sieje kąkol, który ma rosnąć aż do żniwa, by go nie wyrwać razem ze zbożem; ziarno gorczycy, najmniejsze z nasion, staje się drzewem, a zakwas przenika trzy miary mąki. Wszystko to Jeszua mówi w przypowieściach, aby wypełnić słowa proroka.
Na osobności Jeszua wyjaśnia przypowieść o kąkolu: siewcą jest Syn Człowieczy, polem świat, dobrym ziarnem synowie królestwa, kąkolem synowie złego, żniwem koniec świata, a żniwiarzami aniołowie. Oddzielą oni czyniących nieprawość i wrzucą złych do pieca ognistego, podczas gdy sprawiedliwi zajaśnieją jak słońce. Obrazy ukrytego skarbu, cennej perły i sieci zagarniającej ryby wszelkiego rodzaju ukazują wartość królestwa oraz ostateczne oddzielenie złych od dobrych.
Uczony pouczony o królestwie jest jak gospodarz wydobywający ze skarbca rzeczy nowe i stare. Gdy Jeszua przychodzi do rodzinnych stron i naucza w synagodze, mieszkańcy zdumiewają się jego mądrością, ale gorszą się nim, pytając, skąd to u syna cieśli, którego matkę i braci znają. Z powodu ich niewiary nie czyni tam wielu cudów, przypominając, że nigdzie prorok nie jest bez czci, tylko w swojej ojczyźnie i w swoim domu.
Kluczowe wersety
„A posiany na dobrej ziemi to ten, który słucha słowa i rozumie je.” — Mt 13,23 (UBG)
„Wtedy sprawiedliwi będą jaśnieć jak słońce w królestwie swego Ojca.” — Mt 13,43 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Główną postacią jest Jeszua, nauczający tłumy i objaśniający przypowieści uczniom. W obrazach występują siewca, nieprzyjaciel siejący kąkol, kobieta wkładająca zakwas, kupiec szukający pereł i rybacy, a w interpretacji — Syn Człowieczy, diabeł i aniołowie. W rodzinnych stronach pojawiają się mieszkańcy synagogi oraz wymienieni z imienia bliscy Jeszui: jego matka Maria, bracia Jakub, Józef, Szymon i Juda oraz siostry. Miejsca: brzeg morza i łódź, dom oraz rodzinne miasto. Wydarzenia: cykl przypowieści, ich wyjaśnienie i odrzucenie w ojczyźnie.
Główna myśl rozdziału
Rozdział odsłania naturę królestwa niebieskiego: rośnie ono niepozornie i wśród przeciwności, a jego owoc zależy od tego, czy słowo trafia na dobrą, rozumiejącą glebę. Dobro i zło rosną obok siebie aż do żniwa, gdy nastąpi ostateczne oddzielenie i sąd. Królestwo jest skarbem wartym wszystkiego, jednak — jak pokazuje odrzucenie Jeszui w ojczyźnie — niewiara zamyka na nie oczy nawet wobec oczywistej mądrości i mocy.
Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Maria — znaczenie imienia · Jakub — znaczenie imienia · Józef — znaczenie imienia · Szymon — znaczenie imienia · Juda — znaczenie imienia
Rozdziały: ← Ewangelia Mateusza 12 · Ewangelia Mateusza — cała księga · Ewangelia Mateusza 14 →