Ewangelia Mateusza 26 rozpoczyna opis męki Jeszui (Jezusa): namaszczenie w Betanii, zdradę Judasza, wieczerzę paschalną, modlitwę w Getsemani, pojmanie, proces przed najwyższym kapłanem i trzykrotne zaparcie się Piotra. Wszystko dzieje się w cieniu zbliżającej się Paschy.
Co dzieje się w Ewangelii Mateusza 26?
Dwa dni przed Paschą naczelni kapłani i starsi naradzają się, jak podstępnie zabić Jeszuę. W Betanii kobieta wylewa na Jego głowę drogi olejek, co On tłumaczy jako przygotowanie „na mój pogrzeb”; namaszczenie odczytuje więc w świetle zbliżającej się śmierci. Wtedy Judasz Iskariota idzie do kapłanów i za trzydzieści srebrników zobowiązuje się Go wydać, odtąd szukając po temu sposobności.
W pierwszy dzień Przaśników uczniowie pytają, gdzie przygotować Paschę; Jeszua poleca urządzić ją w mieście, zapowiadając: „u ciebie będę obchodził Paschę z moimi uczniami”. Przy paschalnym stole ostrzega, że jeden z Dwunastu Go wyda. Podczas wieczerzy bierze chleb, błogosławi i podaje uczniom jako swoje ciało, a nad kielichem mówi, że to „moja krew nowego testamentu, która wylewa się za wielu na przebaczenie grzechów”. Chleb i kielich zyskują sens dopiero w ramach Paschy, święta wyjścia i wybawienia — to pesachowe święto Jeszua wypełnia własną ofiarą, zapowiadając, że znów będzie pił owoc winorośli „w królestwie mego Ojca”. Po odśpiewaniu hymnu wychodzą ku Górze Oliwnej.
W Getsemani Jeszua smuci się „aż do śmierci” i trzykrotnie modli się, prosząc, „niech mnie ominie ten kielich”, a jednak poddaje się woli Ojca, podczas gdy uczniowie zasypiają; scena ukazuje pełne człowieczeństwo Mesjasza, który lęka się, a mimo to wybiera wolę Ojca. Judasz przybywa z tłumem i wydaje Go pocałunkiem; jeden z uczniów sięga po miecz, lecz Jeszua każe go schować. Uczniowie uciekają, a On staje przed Kajfaszem, gdzie fałszywi świadkowie i pytanie, czy jest „Chrystusem, Synem Bożym”, prowadzą do wyroku: „Zasługuje na śmierć”. Na dziedzińcu Piotr trzy razy zapiera się Mistrza, a gdy pieje kogut, „gorzko zapłakał”.
Kluczowe wersety
„To bowiem jest moja krew nowego testamentu, która wylewa się za wielu na przebaczenie grzechów.” — Mt 26,28 (UBG)
„Mój Ojcze, jeśli to możliwe, niech mnie ominie ten kielich. Jednak niech się stanie nie jak ja chcę, ale jak ty.” — Mt 26,39 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują Jeszua i Dwunastu, w tym Judasz i Piotr, synowie Zebedeusza, kobieta z olejkiem, Kajfasz z Radą i fałszywi świadkowie. Miejsca to Betania, sala paschalnej wieczerzy, ogród Getsemani i dziedziniec najwyższego kapłana. Wydarzenia: spisek i namaszczenie, umowa Judasza, wieczerza paschalna z chlebem i kielichem, modlitwa i pojmanie, proces oraz zaparcie się Piotra.
Główna myśl rozdziału
Mateusz osadza ustanowienie chleba i kielicha wewnątrz żydowskiej Paschy: Jeszua jest barankiem, którego krew „wylewa się za wielu na przebaczenie grzechów”, co czyni Paschę kluczem do zrozumienia Jego ofiary. Dobrowolne poddanie się woli Ojca w Getsemani kontrastuje ze słabością uczniów — snem, ucieczką i zaparciem. Proces oparty na fałszywym świadectwie odsłania niewinność skazanego. Zestawienie paschalnej wieczerzy, modlitwy i zdrady prowadzi czytelnika ku krzyżowi jako świadomej, ofiarnej drodze Baranka. To lektura sola scriptura w duchu korzeni hebrajskich, gdzie sens wieczerzy odsłania Pascha znana z Tanach. Zapis słowo w słowo znajdziesz w interlinii Ewangelii Mateusza 26.
Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Tanach · Ewangelia Mateusza · Piotr — znaczenie imienia · Kajfasz — znaczenie imienia · Mateusz — znaczenie imienia
Rozdziały: ← Ewangelia Mateusza 25 · Ewangelia Mateusza — cała księga · Ewangelia Mateusza 27 →