Ewangelia Mateusza 27 opisuje wydanie Jeszui (Jezusa) Piłatowi, koniec Judasza, wyrok pod presją tłumu, szyderstwo żołnierzy, ukrzyżowanie na Golgocie, śmierć i pogrzeb. Rozdział podkreśla wypełnianie się Pism oraz zabezpieczenie grobu strażą i pieczęcią.
Co dzieje się w Ewangelii Mateusza 27?
O świcie przywódcy wydają związanego Jeszuę namiestnikowi Poncjuszowi Piłatowi. Judasz, widząc wyrok, żałuje, zwraca trzydzieści srebrników i wiesza się, a za pieniądze będące zapłatą za krew kupiono pole garncarza, odtąd zwane Polem Krwi. Koniec Judasza i to pole Mateusz odczytuje jako wypełnienie proroctwa, wskazując, że nawet zdrada wpisuje się w Pisma. Przed Piłatem Jeszua milczy wobec oskarżeń. Namiestnik, ostrzegany nawet przez żonę, proponuje uwolnienie więźnia, lecz podburzony tłum woła o Barabasza i o ukrzyżowanie Jeszui. Piłat umywa ręce, a lud odpowiada: „Krew jego na nas i na nasze dzieci”.
Żołnierze biczują Jeszuę, wkładają Mu szkarłatny płaszcz, koronę z cierni i trzcinę, drwiąco witając jako króla Żydów. Szymon z Cyreny niesie krzyż na Golgotę, czyli Miejsce Czaszki. Tam Jeszuę ukrzyżowano między dwoma bandytami, rozdzielono Jego szaty i rzucano o nie losy — jak zapowiadało Pismo. Nad głową umieszczono napis „To jest Jezus, król Żydów”; szyderczy tytuł, którym Go witano, staje się wbrew drwiącym prawdą wypisaną na krzyżu. Przechodnie, kapłani i współukrzyżowani urągają Mu, wzywając, by zszedł z krzyża, skoro jest Synem Bożym.
Od godziny szóstej do dziewiątej ciemność ogarnia ziemię, a Jeszua woła: „Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?” i oddaje ducha. Zasłona świątyni rozdziera się na pół, ziemia drży, skały pękają, a groby się otwierają. Setnik wyznaje: „On prawdziwie był Synem Bożym”; rozdarta zasłona i słowa poganina to dwa świadectwa — jedno ze świątyni, drugie z ust obcego. Wieczorem Józef z Arymatei składa ciało w nowym grobowcu wykutym w skale i zatacza wielki kamień. Nazajutrz kapłani i faryzeusze proszą Piłata o straż i zabezpieczają grobowiec, „pieczętując kamień”, by uczniowie nie wykradli ciała.
Kluczowe wersety
„Eli, Eli, lama sabachthani? To znaczy: Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?” — Mt 27,46 (UBG)
„On prawdziwie był Synem Bożym.” — Mt 27,54 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują Jeszua, Judasz, Piłat z żoną, Barabasz, żołnierze, Szymon z Cyreny, setnik, kobiety z Galilei (Maria Magdalena, Maria matka Jakuba i Józefa, matka synów Zebedeusza) oraz Józef z Arymatei. Miejsca to ratusz, Golgota i skalny grobowiec. Wydarzenia: wydanie Piłatowi, śmierć Judasza, wyrok i uwolnienie Barabasza, szyderstwo, ukrzyżowanie, znaki po śmierci, pogrzeb i opieczętowanie grobu strażą.
Główna myśl rozdziału
Mateusz przedstawia ukrzyżowanie jako świadome wypełnianie Pism — od zapłaty za krew po podział szat i słowa z krzyża zaczerpnięte z Psalmu. Milczenie Jeszui wobec oskarżeń i wyznanie pogańskiego setnika podkreślają Jego niewinność i tożsamość Syna Bożego. Rozdarta zasłona świątyni i drżąca ziemia to znaki wagi tej śmierci. Opieczętowany grób i straża, ustawione przez samych przeciwników, przygotowują niepodważalne tło dla pustego grobu — nawet działania wrogów służą temu, by przyszłe zmartwychwstanie nie dało się podważyć. To lektura sola scriptura, czytająca krzyż wyłącznie przez proroctwa Tanach, a nie przez ludzką intrygę. Zapis słowo w słowo znajdziesz w interlinii Ewangelii Mateusza 27.
Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Tanach · Ewangelia Mateusza · Barabasz · Mateusz — znaczenie imienia · Szymon — znaczenie imienia
Rozdziały: ← Ewangelia Mateusza 26 · Ewangelia Mateusza — cała księga · Ewangelia Mateusza 28 →