Kategoria: Streszczenia rozdziałów

Objawienie 12 pokazuje wielki znak na niebie: kobietę obleczoną w słońce, rodzącą syna, oraz wielkiego rudego smoka, który chce pożreć dziecko. Dziecko zostaje porwane do Boga, w niebie wybucha walka, a smok — „wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem” — zostaje zrzucony na ziemię.

Co dzieje się w Objawieniu 12?

Na niebie ukazuje się „wielki cud”: kobieta „ubrana w słońce i księżyc pod jej nogami, a na jej głowie korona z dwunastu gwiazd”, brzemienna i cierpiąca „w bólach porodowych”. Pojawia się drugi znak — „wielki rudy smok mający siedem głów i dziesięć rogów”, którego ogon „wlókł trzecią część gwiazd nieba”. Smok staje przed kobietą, „aby gdy tylko urodzi, pożreć jej dziecko”.

Kobieta rodzi syna, „który będzie rządził wszystkimi narodami laską żelazną”. Dziecko zostaje porwane „do Boga i do jego tronu”, a kobieta ucieka na pustynię, na miejsce przygotowane przez Boga, gdzie ma być żywiona „przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni”.

W niebie toczy się walka: „Michał i jego aniołowie walczyli ze smokiem”. Smok przegrywa, „nie było już dla nich miejsca w niebie”, i zostaje zrzucony — „wielki smok, wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem, zwodzący cały świat” — a z nim jego aniołowie. Głos z nieba ogłasza zbawienie i władzę Chrystusa, czyli Jeszui (Jezusa), bo „został zrzucony oskarżyciel naszych braci, który dniem i nocą oskarżał ich przed naszym Bogiem”. Zwyciężyli go „przez krew Baranka i przez słowo swego świadectwa”. Radość nieba ma jednak cień: „Biada mieszkańcom ziemi i morza, bo zszedł do was diabeł pałający wielkim gniewem, gdyż wie, że ma niewiele czasu”.

Zrzucony na ziemię smok, „pałający wielkim gniewem”, ściga kobietę. Ona otrzymuje „dwa skrzydła wielkiego orła”, by uciec na pustynię, gdzie jest żywiona „przez czas i czasy, i połowę czasu”. Smok wyrzuca za nią „wodę jak rzekę”, lecz ziemia pochłania rzekę. Rozgniewany smok odchodzi walczyć „z resztą jej potomstwa”, z tymi, „którzy zachowują przykazania Boga i mają świadectwo Jezusa Chrystusa”.

Kluczowe wersety

I zrzucony został wielki smok, wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem, zwodzący cały świat. Został zrzucony na ziemię, z nim też zrzuceni zostali jego aniołowie. Obj 12,9

Ale oni zwyciężyli go przez krew Baranka i przez słowo swego świadectwa i nie umiłowali swojego życia – aż do śmierci. Obj 12,11

Symbole, osoby i wizje

• Kobieta obleczona w słońce — z „koroną z dwunastu gwiazd” i księżycem pod stopami; rodzi syna i chroni się na pustyni. Tekst przedstawia ją obrazowo.
• Syn rządzący „laską żelazną” — porwany „do Boga i do jego tronu”.
• Wielki rudy smok — „siedem głów i dziesięć rogów”; tekst nazywa go wprost „diabłem i szatanem”.
• Michał i jego aniołowie — walczą ze smokiem i zwyciężają w niebie.
• Krew Baranka i słowo świadectwa — środek zwycięstwa nad „oskarżycielem naszych braci”.

Główna myśl rozdziału

Za widzialnymi sądami toczy się walka duchowa. Smok próbuje zniszczyć dziecko i lud Boży, lecz przegrywa i zostaje zrzucony; „ma niewiele czasu”. Zwycięstwo nie przychodzi przez siłę, lecz „przez krew Baranka i przez słowo swego świadectwa”. Wierni — ci, „którzy zachowują przykazania Boga” — pozostają celem gniewu smoka, ale należą do zwycięskiej strony.

Rozdziały: ← Objawienie 11 · Objawienie — cała księga · Objawienie 13 →

Objawienie Jana, rozdział 13 — wizja dwóch bestii. Z morza wychodzi bestia o siedmiu głowach i dziesięciu rogach, której smok daje moc i tron; z ziemi wychodzi druga bestia, która zwodzi mieszkańców ziemi, każe czcić wizerunek pierwszej bestii i wyciska znamię, a rozdział wieńczy tajemnicza liczba bestii.

Co dzieje się w Objawieniu 13?

Jan opisuje, że zobaczyłem bestię wychodzącą z morza, mającą siedem głów i dziesięć rogów, a na jej głowach imię bluźnierstwa. O bestii pisze, że podobna była do pantery, a jej łapy jak u niedźwiedzia, a jej paszcza jak paszcza lwa, i to smok dał jej swoją moc, swój tron i wielką władzę. Jedna z jej głów wygląda jakby śmiertelnie zranioną, lecz rana zostaje uleczona, więc cała ziemia zdziwiła się, i poszła za bestią, oddając pokłon i smokowi, i bestii: Któż jest podobny do bestii? Któż z nią może walczyć?

Bestii dano paszczę mówiącą rzeczy wielkie i bluźnierstwa oraz moc działania przez czterdzieści dwa miesiące. Bluźni ona Bogu, jego imieniu i przybytkowi, a nadto pozwolono jej walczyć ze świętymi i zwyciężać ich; otrzymuje też władzę nad każdym plemieniem, językiem i narodem. Pokłon oddają jej wszyscy mieszkańcy ziemi oprócz tych, których imiona nie są zapisane w księdze życia Baranka zabitego od założenia świata; a Barankiem jest Jeszua (Jezus). Wizję przerywa napomnienie: Jeśli ktoś ma uszy, niech słucha!

Następnie Jan widzi inną bestię wychodzącą z ziemi, mającą dwa rogi podobne do Baranka, ale mówiącą jak smok. Sprawuje ona całą władzę pierwszej bestii, czyni wielkie cuda — sprawia nawet, że ogień zstępuje z nieba — i zwodzi ludzi, by sporządzili wizerunek bestii, która miała ranę od miecza, ale ożyła. Wizerunkowi zostaje tchnięty duch, tak że przemawia i skazuje na śmierć niekłaniających się. Druga bestia wymusza też znamię: sprawia, aby wszyscy, mali i wielcy, bogaci i biedni, wolni i niewolnicy, przyjęli znamię na prawą rękę lub na czoło, bez którego nikt nie może kupić ani sprzedać. Grekę oryginału prześledzisz słowo po słowie w materiale interlinia Objawienia 13.

Kluczowe wersety

„Jeśli ktoś do niewoli bierze, do niewoli pójdzie, jeśli ktoś zabija mieczem, mieczem musi zostać zabity. Tu jest cierpliwość i wiara świętych.” — Obj 13,10 (UBG)

„Tu jest mądrość. Kto ma rozum, niech obliczy liczbę bestii, gdyż jest to liczba człowieka. A liczba jej: sześćset sześćdziesiąt sześć.” — Obj 13,18 (UBG)

Symbole, osoby i wizje

Symbole i postacie rozdziału to: bestia z morza o siedmiu głowach, dziesięciu rogach i dziesięciu koronach; smok, który przekazuje jej moc i tron; druga bestia z ziemi o dwóch rogach jak u Baranka, lecz o mowie smoka; wizerunek bestii, któremu tchnięto ducha; znamię na prawej ręce lub na czole oraz liczba bestii — sześćset sześćdziesiąt sześć, o której tekst mówi, że jest to liczba człowieka. Po stronie Boga stoją święci oraz Baranek zabity od założenia świata, a ich imiona widnieją w księdze życia. Rozdział podaje wyłącznie te obrazy i nie wskazuje żadnej konkretnej, współczesnej osoby ani instytucji.

Główna myśl rozdziału

Rozdział 13 pokazuje, jak smok działa przez dwie bestie: pierwsza żąda pokłonu i bluźni Bogu, druga zwodzi cudami i narzuca znamię warunkujące handel. Wobec przemocy i przymusu odpowiedzią wiernych jest cierpliwość i wiara świętych — trwanie przy Bogu i przy Baranku, którego księgi życia żadna władza nie wymaże. Poprzedzającą wizję smoka opisuje streszczenie Objawienia 12, a dalszy ciąg — streszczenie Objawienia 14.

Rozdziały: ← Objawienie 12 · Objawienie — cała księga · Objawienie 14 →

Objawienie Jana, rozdział 14 — Baranek i sto czterdzieści cztery tysiące na górze Syjon, przesłanie trzech aniołów oraz podwójne żniwo ziemi. Rozdział zestawia pieśń wykupionych z ostrzeżeniem przed pokłonem bestii, jej wizerunkowi i znamieniu, a kończy dwoma obrazami sądu: sierpem żniwa i tłocznią gniewu Boga.

Co dzieje się w Objawieniu 14?

Jan widzi, że Baranek stał na górze Syjon, a z nim sto czterdzieści cztery tysiące tych, którzy mieli imię jego Ojca wypisane na czołach. Baranek to Jeszua (Jezus). Z nieba płynie głos jakby głos wielu wód i jakby głos wielkiego gromu, a wykupieni śpiewają przed tronem nową pieśń, której nikt się tej pieśni nie mógł nauczyć oprócz stu czterdziestu czterech tysięcy, którzy zostali wykupieni z ziemi. Są to ci, którzy podążają za Barankiem, dokądkolwiek idzie, wykupieni jako pierwocinami dla Boga i dla Baranka, bez skazy i podstępu.

Potem nadlatuje kolejno trzech aniołów. Pierwszy, mając ewangelię wieczną, woła: Bójcie się Boga i oddajcie mu chwałę, bo przyszła godzina jego sądu. Drugi ogłasza upadek wielkiego miasta: Upadł, upadł Babilon, wielkie miasto. Trzeci ostrzega, że kto odda pokłon bestii i jej wizerunkowi oraz przyjmie znamię, ten będzie pił z wina zapalczywości Boga i będzie męczony w ogniu i siarce. To właśnie tu pada wezwanie do wytrwania tych, którzy zachowują przykazania Boga i wiarę Jezusa.

W drugiej części rozdziału Jan ogląda podwójne żniwo. Na białym obłoku siedzi ktoś podobny do Syna Człowieczego, który miał na głowie złotą koronę, a w ręku ostry sierp. Na wołanie anioła: Zapuść swój sierp i żnij, gdyż nadeszła dla ciebie pora, abyś żął, bo dojrzało żniwo ziemi — rzuca sierp i ziemia została zżęta. Następnie inny anioł ostrym sierpem zbiera grona winorośli ziemi i wrzuca je do wielkiej tłoczni gniewu Boga; gdy udeptano tłocznię poza miastem, z tłoczni wypłynęła krew aż po wędzidła koni, na tysiąc sześćset stadiów. Brzmienie oryginału prześledzisz w materiale interlinia Objawienia 14.

Kluczowe wersety

„Tu jest cierpliwość świętych, tu są ci, którzy zachowują przykazania Boga i wiarę Jezusa.” — Obj 14,12 (UBG)

„Błogosławieni są umarli, którzy odtąd umierają w Panu, tak, mówi Duch, aby odpoczęli od swoich prac, a ich uczynki idą za nimi.” — Obj 14,13 (UBG)

Symbole, osoby i wizje

Kluczowe obrazy rozdziału to: Baranek na górze Syjon oraz sto czterdzieści cztery tysiące z imieniem Ojca na czołach, śpiewające nową pieśń; trzej aniołowie — jeden niosący ewangelię wieczną, drugi ogłaszający upadek Babilonu, trzeci ostrzegający przed bestią, jej wizerunkiem i znamieniem; Syn Człowieczy na białym obłoku ze złotą koroną i ostrym sierpem oraz drugi anioł z sierpem przy winobraniu. Zamykają je dwa narzędzia sądu: sierp żniwa i tłocznia gniewu Boga. Tekst przedstawia te wizje wprost, bez łączenia ich z jakąkolwiek współczesną osobą czy instytucją.

Główna myśl rozdziału

Rozdział 14 przeciwstawia dwa losy: wykupieni idący za Barankiem stoją bezpieczni na Syjonie, podczas gdy czciciele bestii słyszą ostrzeżenie o gniewie Boga. Przesłanie trzech aniołów wzywa, by bać się Boga i oddać mu chwałę, a wytrwałość świętych określa wierność — zachowują przykazania Boga i wiarę Jezusa. Podwójne żniwo zapowiada sąd, który rozwiną kolejne rozdziały. Wcześniejszą wizję bestii opisuje streszczenie Objawienia 13, a plagi ostateczne — streszczenie Objawienia 15.

Rozdziały: ← Objawienie 13 · Objawienie — cała księga · Objawienie 15 →

Objawienie 7 to przerwa między szóstą a siódmą pieczęcią. Zanim czterej aniołowie wypuszczą wiatry zniszczenia, inny anioł nakazuje wstrzymać szkodę, aż słudzy Boga zostaną opieczętowani na czołach. Jan widzi 144 000 z pokoleń Izraela oraz niezliczony wielki tłum z każdego narodu przed tronem i Barankiem.

Co dzieje się w Objawieniu 7?

Rozdział otwiera obraz czterech aniołów stojących „na czterech krańcach ziemi”, trzymających cztery wiatry, „aby wiatr nie wiał na ziemię ani na morze, ani na żadne drzewo”. Inny anioł, mający „pieczęć Boga żywego”, wstępuje od wschodu słońca i woła, by nie wyrządzać szkody ziemi ani morzu, „dopóki nie opieczętujemy sług naszego Boga na ich czołach”. To właśnie czterem aniołom „pozwolono wyrządzać szkodę ziemi i morzu”, a jednak najpierw ma być dokonane opieczętowanie.

Jan słyszy liczbę opieczętowanych: „sto czterdzieści cztery tysiące opieczętowanych ze wszystkich pokoleń synów Izraela” — po „dwanaście tysięcy” z każdego z dwunastu wymienionych pokoleń. Wyliczenie jest pełne i imienne: od Judy, Rubena i Gada, przez Asera, Neftalego i Manassesa, po Symeona, Lewiego, Issachara, Zabulona, Józefa i Beniamina. To ci, których Bóg zabezpiecza swoją pieczęcią, zanim spadną kolejne sądy.

Następnie widzenie przechodzi do „wielkiego tłumu, którego nikt nie mógł policzyć, z każdego narodu, plemienia, ludu i języka”. Stoją przed tronem i przed Barankiem, ubrani w białe szaty, z palmami w rękach, i wołają, że „zbawienie należy do naszego Boga zasiadającego na tronie i do Baranka”. Wszyscy aniołowie, starsi i cztery stworzenia upadają na twarze i oddają Bogu pokłon, mówiąc: „Amen. Błogosławieństwo i chwała, i mądrość, i dziękczynienie, i cześć, i moc, i siła naszemu Bogu na wieki wieków. Amen”.

Jeden ze starszych wyjaśnia, kim jest ten tłum: „To są ci, którzy przyszli z wielkiego ucisku i wyprali swoje szaty, i wybielili je we krwi Baranka”. Dlatego służą Bogu w Jego świątyni „we dnie i w nocy”, a zasiadający na tronie „osłoni ich sobą jak namiotem”. Już „nie zaznają głodu ani pragnienia”, nie porazi ich „słońce ani żaden upał”, bo Baranek — czyli Jeszua (Jezus) — „będzie ich pasł i poprowadzi ich do żywych źródeł wód”, a „otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu”.

Kluczowe wersety

Nie wyrządzajcie szkody ziemi ani morzu, ani drzewom, dopóki nie opieczętujemy sług naszego Boga na ich czołach. Obj 7,3

To są ci, którzy przyszli z wielkiego ucisku i wyprali swoje szaty, i wybielili je we krwi Baranka. Obj 7,14

Symbole, osoby i wizje

• Pieczęć na czołach — znak przynależności do Boga, chroniący Jego sług przed nadchodzącą szkodą.
• 144 000 — liczba opieczętowanych „ze wszystkich pokoleń synów Izraela”, po 12 000 z każdego z dwunastu pokoleń wymienionych po imieniu.
• Wielki tłum — niezliczony, „z każdego narodu, plemienia, ludu i języka”, w białych szatach, z palmami w rękach.
• Białe szaty — wyprane i wybielone „we krwi Baranka”, noszone przez tych, „którzy przyszli z wielkiego ucisku”.
• Baranek pośrodku tronu — pasterz, który prowadzi „do żywych źródeł wód” i przy którym „otrze Bóg wszelką łzę z ich oczu”.

Główna myśl rozdziału

Zanim przyjdą dalsze sądy, Bóg pieczętuje i zabezpiecza swoich. Rozdział pokazuje dwie grupy — opieczętowanych z Izraela i niezliczony tłum z każdego narodu — połączone jednym źródłem ratunku: krwią Baranka i tronem Boga. Ich pozycja jest owocem wytrwania: „przyszli z wielkiego ucisku” i „wyprali swoje szaty”. Odpowiedzią nieba jest opieka pasterza i obietnica, że Bóg „otrze wszelką łzę z ich oczu”.

Rozdziały: ← Objawienie 6 · Objawienie — cała księga · Objawienie 8 →

Objawienie 8 otwiera siódmą pieczęć — i zamiast kolejnego kataklizmu następuje „w niebie cisza na około pół godziny”. Potem siedmiu aniołów otrzymuje siedem trąb, a modlitwy świętych wznoszą się przed Boga wraz z dymem kadzideł. Cztery pierwsze trąby uderzają w ziemię, morze, rzeki i ciała niebieskie.

Co dzieje się w Objawieniu 8?

Po otwarciu siódmej pieczęci zapada cisza. Potem Jan widzi „siedmiu aniołów, którzy stoją przed Bogiem”, i każdy z nich otrzymuje trąbę. Wtedy inny anioł staje przy ołtarzu ze „złotą kadzielnicą”. Dano mu wiele kadzideł, „aby je ofiarował z modlitwami wszystkich świętych na złotym ołtarzu, który jest przed tronem”. Dym kadzideł z modlitwami wznosi się przed Bogiem, po czym anioł napełnia kadzielnicę „ogniem z ołtarza” i zrzuca ją na ziemię — następują „głosy i gromy, i błyskawice, i trzęsienie ziemi”. Dopiero teraz „siedmiu aniołów, którzy mieli siedem trąb, przygotowało się, aby zatrąbić”.

Pierwsza trąba: grad i ogień zmieszane z krwią spadają na ziemię, „spłonęła trzecia część drzew, spłonęła też cała zielona trawa”. Druga trąba: coś jak „wielka góra płonąca ogniem” zostaje wrzucone w morze, „trzecia część morza zamieniła się w krew”, ginie „trzecia część żywych stworzeń” i statków. Sąd dotyka za każdym razem dokładnie „trzeciej części”.

Trzecia trąba: z nieba spada wielka gwiazda „płonąca jak pochodnia” i pada „na trzecią część rzek i na źródła wód”. Jej imię — Piołun — oddaje skutek: „trzecia część wód zamieniła się w piołun”, wody „stały się gorzkie” i „wielu ludzi umarło od tych wód”. Czwarta trąba razi trzecią część słońca, księżyca i gwiazd, tak że „zaćmiła się trzecia ich część”, a „dzień przez jedną trzecią swoją część nie jaśniał, podobnie i noc”.

Rozdział kończy się ostrzeżeniem. Jan widzi i słyszy „jednego anioła lecącego środkiem nieba”, wołającego „donośnym głosem”: trzykrotne „biada” czeka „mieszkańców ziemi z powodu pozostałych głosów trąb trzech aniołów, którzy mają zatrąbić”.

Kluczowe wersety

I dym kadzideł z modlitwami świętych wzniósł się z ręki anioła przed Bogiem. Obj 8,4

Biada, biada, biada mieszkańcom ziemi z powodu pozostałych głosów trąb trzech aniołów, którzy mają zatrąbić. Obj 8,13

Symbole, osoby i wizje

• Siódma pieczęć i cisza — chwila milczenia w niebie, poprzedzająca sądy trąb.
• Złota kadzielnica i kadzidła — modlitwy świętych, które docierają przed Boga.
• Siedem trąb — kolejna seria sądów; pierwsze cztery dotykają „trzeciej części” ziemi, morza, wód i świateł.
• Gwiazda Piołun — spada na wody i czyni je gorzkimi, tak że „wielu ludzi umarło”.
• Potrójne „biada” — zapowiedź „mieszkańcom ziemi” trzech ostatnich, cięższych trąb, ogłoszona przez anioła „lecącego środkiem nieba”.

Główna myśl rozdziału

Sądy trąb nie są ślepe — poprzedza je cisza i modlitwy świętych złożone na ołtarzu, a ten sam ogień z ołtarza zostaje „zrzucony na ziemię”. Bóg działa w odpowiedzi na wołanie swoich, a kolejne plagi, ograniczone do „trzeciej części”, są ostrzeżeniem, nie ostatecznym końcem. Każda z czterech pierwszych trąb uderza w inny wymiar stworzenia — ziemię, morze, wody i ciała niebieskie — lecz zawsze w części, nie w całości. Zapowiedź trzykrotnego „biada” pokazuje, że najcięższe sądy — trzy ostatnie trąby — dopiero nadejdą.

Rozdziały: ← Objawienie 7 · Objawienie — cała księga · Objawienie 9 →

Objawienie 9 opisuje piątą i szóstą trąbę — dwa pierwsze „biada”. Z otchłani wychodzi szarańcza o mocy skorpionów, która przez pięć miesięcy dręczy ludzi bez pieczęci Boga. Potem uwolnieni zostają czterej aniołowie znad Eufratu, a dwustumilionowe wojsko konne zabija trzecią część ludzi.

Co dzieje się w Objawieniu 9?

Piąta trąba: gwiazda spada z nieba i otrzymuje „klucz do studni otchłani”. Z otwartej studni wznosi się dym jak z „wielkiego pieca”, a z dymu wychodzi szarańcza z mocą ziemskich skorpionów. Ma nie szkodzić roślinom, lecz „tylko samym ludziom, którzy nie mają pieczęci Boga na czołach”.

Szarańcza nie zabija, lecz dręczy przez pięć miesięcy bólem jak po ukąszeniu skorpiona. W te dni „ludzie będą szukać śmierci, lecz jej nie znajdą (…) ale śmierć od nich ucieknie”. Jej wygląd łączy cechy koni gotowych do boju, „korony podobne do złota”, ludzkie twarze, kobiece włosy i lwie zęby; ma „pancerze jakby z żelaza”, a „szum ich skrzydeł” jest jak „odgłos wielokonnych rydwanów pędzących do boju”. Nad sobą ma króla — „anioła otchłani, którego imię po hebrajsku brzmi Abaddon, a po grecku Apollyon”.

Szósta trąba: głos od „czterech rogów złotego ołtarza” nakazuje uwolnić czterech aniołów związanych „nad wielką rzeką Eufrat”. Byli przygotowani „na godzinę, na dzień, na miesiąc i na rok, aby zabić trzecią część ludzi”. Wojsko konne liczy „dwieście milionów”; konie mają „głowy jak głowy lwów”, a z pysków wychodzą „ogień, dym i siarka”. Ich moc jest „w ich pyskach i w ogonach”, bo ogony „są podobne do węży, które mają głowy”.

Te trzy plagi zabijają trzecią część ludzi. Mimo to pozostali „nie pokutowali od uczynków swoich rąk” — nadal oddają pokłon „demonom i bożkom złotym, srebrnym, miedzianym, kamiennym i drewnianym, które nie mogą ani widzieć, ani słyszeć, ani chodzić”. Nie odwracają się też od „swoich morderstw ani od swoich czarów, ani od swego nierządu, ani od swoich kradzieży”.

Kluczowe wersety

I w owe dni ludzie będą szukać śmierci, lecz jej nie znajdą, i będą chcieli umrzeć, ale śmierć od nich ucieknie. Obj 9,6

A pozostali ludzie, którzy nie zostali zabici przez te plagi, nie pokutowali od uczynków swoich rąk. Obj 9,20

Symbole, osoby i wizje

• Studnia otchłani i jej klucz — źródło dymu i szarańczy wypuszczonej na ziemię.
• Szarańcza — dręczy pięć miesięcy tylko tych, „którzy nie mają pieczęci Boga na czołach”.
• Abaddon / Apollyon — imię króla otchłani „po hebrajsku” i „po grecku”.
• Czterej aniołowie znad Eufratu — uwolnieni na dokładnie wyznaczony czas, by zabić trzecią część ludzi.
• Konne wojsko z ogniem, dymem i siarką — liczące „dwieście milionów”, narzędzie plag szóstej trąby; ich moc jest „w ich pyskach i w ogonach”.

Główna myśl rozdziału

Piąta i szósta trąba pokazują sąd, który omija opieczętowanych — dręczeni są „tylko sami ludzie, którzy nie mają pieczęci Boga na czołach” — a dosięga tych, którzy trwają przy bożkach. Najmocniejsze przesłanie rozdziału jest w jego zakończeniu: nawet wobec śmierci trzeciej części ludzkości „pozostali nie pokutowali”. Sam sąd nie zmiękcza serca, które nie chce się nawrócić; przełomu potrzeba wcześniej. Rozdział zamyka wyliczenie tego, czego ludzie się nie wyrzekli — bożków, morderstw, czarów, nierządu i kradzieży.

Rozdziały: ← Objawienie 8 · Objawienie — cała księga · Objawienie 10 →

Baranek — Jeszua (Jezus) — zaczyna otwierać pieczęcie zwoju. Wyruszają czterej jeźdźcy na białym, rudym, czarnym i płowym koniu, niosąc podbój, wojnę, głód i śmierć. Pod ołtarzem wołają dusze zabitych, a szósta pieczęć przynosi trzęsienie ziemi i przerażenie wielkiego dnia gniewu.

Co dzieje się w Objawieniu 6?

Gdy Baranek otwiera pierwszą pieczęć, jedno ze stworzeń woła jakby głosem gromu: Chodź i zobacz. Ukazuje się biały koń, którego jeździec ma łuk; dostaje koronę i wyruszył jako zwycięzca, żeby zwyciężać. Po drugiej pieczęci wychodzi koń rudy, a jego jeźdźcowi pozwolono odebrać ziemi pokój, aby ludzie zabijali się nawzajem; dano mu wielki miecz.

Przy trzeciej pieczęci pojawia się koń czarny, którego jeździec ma w ręce wagę, a głos pośród stworzeń wyznacza ceny: Miara pszenicy za grosz i trzy miary jęczmienia za grosz. A nie krzywdź oliwy i wina. Czwarta pieczęć wyprowadza konia płowego; jeźdźcowi było na imię Śmierć, a Piekło szło za nim, a dano im władzę nad czwartą częścią ziemi, aby zabijali mieczem i głodem, i zarazą, i przez zwierzęta ziemi.

Po piątej pieczęci Jan widzi pod ołtarzem dusze zabitych z powodu słowa Bożego i świadectwa, które wołają: Jak długo jeszcze, Panie święty i prawdziwy, dopominając się sądu i pomsty za swoją krew. Otrzymują białe szaty i słyszą, aby odpoczywały jeszcze krótki czas, aż dopełni się liczba ich współsług i braci, którzy mają zostać zabici jak i one. Szósta pieczęć przynosi wielkie trzęsienie ziemi: słońce staje się czarne jak włosiany wór, księżyc jak krew, gwiazdy spadają jak niedojrzałe figi, niebo ustąpiło jak zwój zrolowany, a każda góra i wyspa ruszają się z miejsc. Wtedy ludzie wszystkich stanów — od królów po niewolników — kryją się w jaskiniach i skałach, wołając do gór: Padnijcie na nas. Brzmienie oryginału prześledzisz w materiale interlinia Objawienia 6 (słowo po słowie).

Kluczowe wersety

„Jak długo jeszcze, Panie święty i prawdziwy, nie będziesz sądził i nie pomścisz naszej krwi na mieszkańcach ziemi?” — Obj 6,10 (UBG)

„Bo nadszedł wielki dzień jego gniewu. I któż może się ostać?” — Obj 6,17 (UBG)

Symbole, osoby i wizje

Pieczęcie otwiera Baranek, a wołania kierują cztery stworzenia. Symbolami są czterej jeźdźcy: biały koń z łukiem i koroną, rudy koń z wielkim mieczem, czarny koń z wagą i koń płowy, którego jeźdźcowi było na imię Śmierć, a Piekło szło za nim. Pod ołtarzem są dusze zabitych w białych szatach, wołające o sąd. Szósta pieczęć przynosi trzęsienie ziemi, czarne słońce, krwawy księżyc, spadające gwiazdy i zwinięte niebo.

Główna myśl rozdziału

To Baranek suwerennie otwiera pieczęcie, więc bieg dziejów — podbój, wojna, głód, śmierć i wstrząsy kosmiczne — pozostaje w jego ręku. Męczennikom spod ołtarza dano białe szaty i wezwano ich do cierpliwości, aż dopełni się liczba świadków; groza wielkiego dnia gniewu pokazuje, że historia zmierza ku Bożemu sądowi, przed którym pada pytanie: któż może się ostać? Poprzednią scenę z księgą i Barankiem opisuje streszczenie Objawienia 5, a dalszy ciąg — streszczenie Objawienia 7.

Rozdziały: ← Objawienie 5 · Objawienie — cała księga · Objawienie 7 →

Objawienie rozpoczyna się od zapowiedzi tego, co ma się stać wkrótce, przekazanej Janowi na wyspie Patmos. Jeszua (Jezus) ukazuje się jako Alfa i Omega, chodzący pośród siedmiu złotych świeczników, z siedmioma gwiazdami w prawej ręce — Ten, który był umarły, a żyje na wieki wieków i ma klucze piekła i śmierci.

Co dzieje się w Objawieniu 1?

Rozdział otwiera się słowami: Objawienie Jezusa Chrystusa, które dał mu Bóg, aby ukazać swoim sługom to, co ma się stać wkrótce. Bóg posyła je przez anioła słudze Janowi, który poświadcza słowo Boże i świadectwo Jeszui. Pada błogosławieństwo dla tych, którzy czytają i zachowują słowa proroctwa, bo czas jest bliski. Jan pisze do siedmiu kościołów w Azji, przekazując łaskę i pokój od tego, który jest i który był, i który ma przyjść, oraz od siedmiu Duchów i od Jeszui — wiernego świadka i pierworodnego z umarłych, który obmył wierzących z grzechów swoją krwią i uczynił ich królami i kapłanami.

Jan wyznaje, że znalazł się na Patmos z powodu słowa Bożego i świadectwa Jezusa Chrystusa. W zachwyceniu Ducha w dniu Pańskim słyszy za sobą potężny głos jak trąba: Ja jestem Alfa i Omega, pierwszy i ostatni, nakazujący spisać widzenie i posłać je do Efezu, Smyrny, Pergamonu, Tiatyry, Sardes, Filadelfii i Laodycei. Gdy się odwraca, widzi siedem złotych świeczników, a pośród nich kogoś podobnego do Syna Człowieczego, w długiej szacie i złotym pasie.

Głowa i włosy Postaci są białe jak wełna i śnieg, oczy jak płomień ognia, stopy jak rozżarzony mosiądz, głos jak szum wielu wód; w prawej ręce trzyma siedem gwiazd, z ust wychodzi ostry miecz obosieczny, a oblicze jaśnieje jak słońce. Jan pada jak martwy, lecz Postać kładzie na nim prawą rękę: Nie bój się! Ja jestem pierwszy i ostatni. Poleca zapisać to, co widziałeś, i co jest, i co ma się stać potem, i wyjaśnia tajemnicę: siedem gwiazd to aniołowie siedmiu kościołów, a siedem świeczników to siedem kościołów. Brzmienie oryginału prześledzisz w materiale interlinia Objawienia 1 (słowo po słowie).

Kluczowe wersety

„Ja jestem Alfa i Omega, początek i koniec, mówi Pan, który jest i który był, i który ma przyjść, Wszechmogący.” — Obj 1,8 (UBG)

„I żyjący, a byłem umarły. A oto żyję na wieki wieków i mam klucze piekła i śmierci.” — Obj 1,18 (UBG)

Symbole, osoby i wizje

Występują: Jan, spisujący widzenie na Patmos, oraz Jeszua, ukazany jako Syn Człowieczy, Alfa i Omega oraz pierwszy i ostatni. Symbole rozdziału to siedem złotych świeczników, które to siedem kościołów, i siedem gwiazd, które to aniołowie siedmiu kościołów. Postać nosi znaki tekstu: białe włosy, oczy jak płomień, stopy z mosiądzu, głos jak wiele wód, ostry miecz obosieczny z ust i oblicze jak słońce. Wskazane są też siedem Duchów przed tronem oraz siedem adresatów listów.

Główna myśl rozdziału

Rozdział przedstawia zmartwychwstałego Jeszuę pośród kościołów jako żywego Pana historii — Alfę i Omegę, który był umarły, a żyje na wieki wieków i trzyma klucze piekła i śmierci. To on kieruje słowo do zborów i to jego świadectwo Jan ma spisać, bo czas jest bliski. Rozdział wprowadza całą księgę i przygotowuje siedem listów. Dalszą część — słowa do pierwszych czterech kościołów — opisuje streszczenie Objawienia 2.

Rozdziały: Objawienie — cała księga · Objawienie 2 →

Jeszua (Jezus) dyktuje Janowi listy do czterech z siedmiu kościołów: Efezu, Smyrny, Pergamonu i Tiatyry. Ten, który trzyma siedem gwiazd i chodzi wśród świeczników, ocenia ich uczynki — chwali wytrwałość, gani porzuconą pierwszą miłość i tolerowane fałszywe nauki, a każdemu zwycięzcy obiecuje nagrodę.

Co dzieje się w Objawieniu 2?

Do Efezu pisze Ten, który trzyma siedem gwiazd w swojej prawej ręce: Znam twoje uczynki, twoją pracę i twoją cierpliwość. Chwali odrzucenie fałszywych apostołów i nienawiść do uczynków nikolaitów, lecz zarzuca: porzuciłeś twoją pierwszą miłość, i wzywa do pokuty, grożąc ruszeniem świecznika. Zwycięzcy obiecuje: dam jeść z drzewa życia, które jest pośrodku raju Boga.

Smyrnie — od Tego, który był umarły, a ożył — mówi, że mimo ucisku i ubóstwa jest ona bogata, a bluźnią jej ci, którzy mówią, że są Żydami, a nimi nie są. Zapowiada, że diabeł wtrąci niektórych do więzienia i będą znosić ucisk przez dziesięć dni, i wzywa: Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę życia. Zwycięzca nie dozna szkody od drugiej śmierci. Pergamon, mieszkający tam, gdzie jest tron szatana, trzyma się imienia Jeszui mimo śmierci wiernego świadka Antypasa, lecz toleruje naukę Balaama i nikolaitów. Wezwanie brzmi: Pokutuj!, a obietnicą jest manna ukryta i kamyk biały z nowym imieniem.

Tiatyrze pisze Syn Boży, który ma oczy jak płomień ognia. Chwali miłość, służbę, wiarę i cierpliwość, których ostatnich rzeczy jest więcej niż pierwszych, lecz gani tolerowanie kobiety Jezabel, która zwodzi sługi do nierządu i jedzenia ofiar składanych bożkom. Dał jej czas na pokutę, lecz nie pokutowała, dlatego zapowiada, że rzuci ją na łoże, a jej dzieci porażę śmiercią, aby wszystkie kościoły poznały, że to on bada nerki i serca. Ogłasza sąd: oddam każdemu z was według waszych uczynków. Zwycięzcy, który zachowa jego uczynki aż do końca, obiecuje władzę nad narodami — będzie rządził nimi laską żelazną — oraz gwiazdę poranną. Brzmienie oryginału prześledzisz w materiale interlinia Objawienia 2 (słowo po słowie).

Kluczowe wersety

„Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę życia.” — Obj 2,10 (UBG)

„Temu, kto zwycięży, dam jeść z drzewa życia, które jest pośrodku raju Boga.” — Obj 2,7 (UBG)

Symbole, osoby i wizje

Mówi Jeszua — trzymający siedem gwiazd, mający ostry miecz obosieczny i oczy jak płomień ognia. Adresatami są aniołowie Efezu, Smyrny, Pergamonu i Tiatyry. W tle pojawiają się nikolaici, Balaam i Balak, wierny świadek Antypas oraz kobieta Jezabel. Symbole nagrody to drzewo życia, korona życia, ochrona przed drugą śmiercią, manna ukryta, biały kamyk z nowym imieniem oraz gwiazda poranna. Powraca refren: Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów.

Główna myśl rozdziału

Jeszua zna uczynki każdego zboru — chwali wierność i pracę, a gani ostygłą miłość, fałszywe nauki i tolerowanie zwiedzenia. Do wszystkich kieruje to samo wezwanie: pokutuj i wytrwaj, bo obietnice należą do tego, kto zwycięży. Poprzedni obraz — Jeszua pośród świeczników — opisuje streszczenie Objawienia 1, a listy do trzech ostatnich kościołów — streszczenie Objawienia 3.

Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Balak — znaczenie imienia · Antypas — znaczenie imienia

Rozdziały: ← Objawienie 1 · Objawienie — cała księga · Objawienie 3 →

Jeszua (Jezus) dyktuje trzy ostatnie listy — do Sardes, Filadelfii i Laodycei. Ten, który ma klucz Dawida, gani martwotę Sardes i letniość Laodycei, chwali wierność Filadelfii mimo niewielkiej mocy i wzywa do czujności i pokuty. Stoi u drzwi i puka, obiecując zwycięzcom miejsce na swoim tronie.

Co dzieje się w Objawieniu 3?

Do Sardes pisze Ten, który ma siedem Duchów Boga i siedem gwiazd: masz imię, które mówi, że żyjesz, ale jesteś martwy. Wzywa: Bądź czujny i utwierdź, co pozostało, i grozi przyjściem jak złodziej, jeśli zbór nie będzie czuwał. Kilka osób w Sardes nie splamiło swoich szat — będą chodzić w bieli. Zwycięzcy Jeszua obiecuje: nie wymażę jego imienia z księgi życia, lecz wyznam jego imię przed moim Ojcem.

Filadelfii pisze Święty, Prawdziwy, ten, który ma klucz Dawida — który otwiera i nikt nie zamknie. Stawia przed nią otwarte drzwi, bo mimo niewielkiej mocy zachowałeś moje słowo i nie wyparłeś się mego imienia. Zapowiada, że sprawi, iż ludzie z synagogi szatana pokłonią się przed jej nogami i poznają, że to on ją umiłował. Obiecuje zachować ją od godziny próby, która przyjdzie na cały świat, wzywa: trzymaj to, co masz, aby nikt nie wziął twojej korony, i zapowiada, że uczyni zwycięzcę filarem w świątyni mojego Boga, wypisując na nim imię Boga i nowego Jeruzalem.

Laodycei mówi Amen, świadek wierny i prawdziwy: nie jesteś ani zimny, ani gorący, dlatego — jako letniego — wypluję cię z moich ust. Zbór mówi: Jestem bogaty i wzbogaciłem się, i niczego nie potrzebuję, a nie wie, że jest nędzny i pożałowania godny, biedny, ślepy i nagi. Jeszua radzi kupić u niego złota w ogniu wypróbowanego, białe szaty i maść na oczy, przypomina, że karci tych, których miłuje, i wzywa do gorliwości: Bądź więc gorliwy i pokutuj. Zwycięzcy obiecuje: dam zasiąść ze mną na moim tronie. Brzmienie oryginału prześledzisz w materiale interlinia Objawienia 3 (słowo po słowie).

Kluczowe wersety

„Oto stoję u drzwi i pukam. Jeśli ktoś usłyszy mój głos i otworzy drzwi, wejdę do niego i spożyję z nim wieczerzę, a on ze mną.” — Obj 3,20 (UBG)

„Ja wszystkich, których miłuję, strofuję i karcę. Bądź więc gorliwy i pokutuj.” — Obj 3,19 (UBG)

Symbole, osoby i wizje

Mówi Jeszua — mający siedem Duchów Boga i siedem gwiazd, klucz Dawida oraz tytuł Amen, świadek wierny i prawdziwy. Adresatami są aniołowie Sardes, Filadelfii i Laodycei. Symbole rozdziału to księga życia, białe szaty, otwarte drzwi, których nikt nie może zamknąć, filar w świątyni, imię nowego Jeruzalem oraz obraz Jeszui stojącego u drzwi i pukającego. Powraca refren: Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów.

Główna myśl rozdziału

Trzy listy stawiają zbory między śmiercią a życiem: martwota Sardes i letniość Laodycei zostają zganione, wierność Filadelfii — nagrodzona otwartymi drzwiami. Jeszua karci tych, których miłuje, i puka, czekając, aż mu otworzą; obietnice — tron, biała szata, imię w księdze życia — należą do zwycięzcy. Poprzednie cztery listy opisuje streszczenie Objawienia 2, a otwarte niebo i tron — streszczenie Objawienia 4.

Rozdziały: ← Objawienie 2 · Objawienie — cała księga · Objawienie 4 →

Jan zostaje wezwany do nieba głosem: Wstąp tutaj. Widzi tron i Zasiadającego na nim, otoczonego tęczą, dwudziestu czterech starszych w złotych koronach oraz cztery stworzenia pełne oczu, które bez odpoczynku wołają: Święty, święty, święty. Całe niebo oddaje chwałę Stwórcy wszystkich rzeczy.

Co dzieje się w Objawieniu 4?

Jan widzi drzwi otwarte w niebie, a znany już głos jak trąba mówi: Wstąp tutaj, a pokażę ci, co się ma stać potem. Natychmiast znajduje się w zachwyceniu ducha i widzi tron, a na nim Zasiadającego, podobnego z wyglądu do kamienia jaspisowego i karneolowego. Wokół tronu jaśnieje tęcza podobna z wyglądu do szmaragdu.

Wokoło tronu stoją dwadzieścia cztery trony, na których zasiada dwudziestu czterech starszych ubranych w białe szaty, ze złotymi koronami na głowach. Z tronu wychodzą błyskawice, gromy i głosy, a przed nim płonie siedem ognistych pochodni, które są siedmioma Duchami Boga. Przed tronem rozciąga się morze szklane podobne do kryształu, a pośrodku i wokoło tronu są cztery stworzenia pełne oczu z przodu i z tyłu.

Pierwsze stworzenie jest podobne do lwa, drugie do cielca, trzecie ma twarz jakby ludzką, a czwarte jest podobne do lecącego orła; każde ma po sześć skrzydeł, a wewnątrz jest pełne oczu. Bez odpoczynku, dniem i nocą, wołają: Święty, święty, święty, Pan Bóg Wszechmogący, ten, który był i który jest, i który ma przyjść. Gdy stworzenia oddają chwałę, cześć i dziękczynienie Zasiadającemu, żyjącemu na wieki wieków, dwudziestu czterech starszych upada przed tronem, rzuca swoje korony i wyznaje jego godność jako Stwórcy — Tego, z którego woli wszystko trwa i zostało stworzone. Brzmienie oryginału prześledzisz w materiale interlinia Objawienia 4 (słowo po słowie).

Kluczowe wersety

„Święty, święty, święty, Pan Bóg Wszechmogący, ten, który był i który jest, i który ma przyjść.” — Obj 4,8 (UBG)

„Godzien jesteś, Panie, wziąć chwałę i cześć, i moc, ponieważ ty stworzyłeś wszystko i z twojej woli trwa i zostało stworzone.” — Obj 4,11 (UBG)

Symbole, osoby i wizje

W centrum stoi tron i Zasiadający na nim, opisany przez blask jaspisu i karneolu oraz tęczę jak szmaragd. Wokół są dwadzieścia cztery trony z dwudziestoma czterema starszymi w białych szatach i złotych koronach oraz cztery stworzenia pełne oczu: lew, cielec, twarz jakby ludzka i orzeł, każde o sześciu skrzydłach. Z tronu wychodzą błyskawice, gromy i głosy, przed nim płonie siedem pochodni — siedem Duchów Boga — i rozlewa się morze szklane jak kryształ.

Główna myśl rozdziału

Rozdział przenosi wzrok Jana z ziemskich zborów do niebiańskiej sali tronowej, gdzie wszystko skupia się na Zasiadającym na tronie. Stworzenia i starsi w nieustannym uwielbieniu wyznają jego świętość i godność jako Pana Boga Wszechmogącego, który stworzył wszystko. Rzucanie koron przed tronem pokazuje, że wszelka władza i chwała należą do Zasiadającego, a nie do noszących korony starszych. To niebo — nie ziemskie potęgi — jest ośrodkiem, z którego rozegra się dalszy ciąg proroctwa. Poprzednie listy do kościołów opisuje streszczenie Objawienia 3, a księgę i Baranka — streszczenie Objawienia 5.

Rozdziały: ← Objawienie 3 · Objawienie — cała księga · Objawienie 5 →

W prawej ręce Zasiadającego na tronie leży zwój opieczętowany siedmioma pieczęciami. Nikt nie jest godny go otworzyć, aż pojawia się Baranek jakby zabity — Jeszua (Jezus), lew z pokolenia Judy i korzeń Dawida. Bierze księgę, a całe niebo wybucha nową pieśnią uwielbienia.

Co dzieje się w Objawieniu 5?

Jan widzi w prawej ręce Zasiadającego na tronie księgę zapisaną wewnątrz i na zewnątrz, opieczętowaną siedmioma pieczęciami. Potężny anioł woła donośnie: Kto jest godny otworzyć księgę i złamać jej pieczęcie? Nikt jednak — ani w niebie, ani na ziemi, ani pod ziemią — nie może jej otworzyć ani do niej zajrzeć, dlatego Jan bardzo płacze.

Wtedy jeden ze starszych mówi: Nie płacz! Oto zwyciężył lew z pokolenia Judy, korzeń Dawida, aby otworzyć księgę. Jan widzi między tronem, czterema stworzeniami i starszymi stojącego Baranka jakby zabitego, który ma siedem rogów i siedmioro oczu, które są siedmioma Duchami Boga posłanymi na całą ziemię. Baranek podchodzi i bierze księgę z prawej ręki Zasiadającego na tronie.

Gdy bierze księgę, cztery stworzenia i dwudziestu czterech starszych upada przed nim; każdy ma harfę i złote czasze pełne wonności, którymi są modlitwy świętych. Śpiewają nową pieśń o tym, że Baranek jest godny, bo zostałeś zabity i odkupiłeś nas dla Boga przez swoją krew z każdego plemienia i narodu, i uczynił odkupionych królami i kapłanami, którzy będą królować na ziemi. Potem Jan słyszy głos wielu aniołów — w liczbie dziesięć tysięcy razy dziesięć tysięcy i tysiące tysięcy — wołających donośnie, a wreszcie wszelkie stworzenie w niebie, na ziemi, pod ziemią i w morzu błogosławi Zasiadającego i Baranka, na co cztery stworzenia mówią Amen. Brzmienie oryginału prześledzisz w materiale interlinia Objawienia 5 (słowo po słowie).

Kluczowe wersety

„Godzien jesteś wziąć księgę i otworzyć jej pieczęcie, ponieważ zostałeś zabity i odkupiłeś nas dla Boga przez swoją krew z każdego plemienia, języka, ludu i narodu.” — Obj 5,9 (UBG)

„Godzien jest Baranek zabity wziąć moc i bogactwo, i mądrość, i siłę, i cześć, i chwałę, i błogosławieństwo.” — Obj 5,12 (UBG)

Symbole, osoby i wizje

Centralnym symbolem jest zwój z siedmioma pieczęciami w ręce Zasiadającego na tronie. Pojawia się potężny anioł szukający godnego, a odpowiedzią jest Jeszua — lew z pokolenia Judy, korzeń Dawida i Baranek jakby zabity, mający siedem rogów i siedmioro oczu — siedem Duchów Boga. Wokół są cztery stworzenia i dwudziestu czterech starszych z harfami i złotymi czaszami, które są modlitwy świętych, oraz niezliczone rzesze aniołów. Ku czci Baranka rozbrzmiewa nowa pieśń o odkupieniu przez jego krew.

Główna myśl rozdziału

Tylko Baranek — Jeszua zabity i zmartwychwstały — jest godny otworzyć zapieczętowaną księgę, bo swoją krwią odkupił ludzi z każdego plemienia, języka, ludu i narodu. Jego godność płynie z ofiary, a nie z siły; choć jest lwem z pokolenia Judy, ukazuje się jako Baranek jakby zabity. Dlatego niebo, aniołowie i całe stworzenie oddają mu tę samą chwałę, cześć i moc, co Zasiadającemu na tronie. Poprzednią wizję sali tronowej opisuje streszczenie Objawienia 4, a otwieranie pieczęci — streszczenie Objawienia 6.

Rozdziały: ← Objawienie 4 · Objawienie — cała księga · Objawienie 6 →