Ewangelia Łukasza, rozdział 3 — publiczne wystąpienie Jana, syna Zachariasza, nad Jordanem: chrzest pokuty, wezwanie do owoców nawrócenia i zapowiedź mocniejszego, który będzie chrzcił Duchem Świętym. Rozdział zamyka chrzest Jeszui (Jezusa) oraz jego rodowód wywiedziony wstecz aż do Adama i Boga.
Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 3?
Łukasz osadza wydarzenia w konkretnym czasie — piętnasty rok panowania cesarza Tyberiusza, gdy Poncjusz Piłat był namiestnikiem Judei, Herod tetrarchą Galilei, a najwyższymi kapłanami byli Annasz i Kajfasz. Wtedy doszło słowo Boże do Jana na pustyni. Jan obchodzi całą okolicę nad Jordanem, głosząc chrzest pokuty na przebaczenie grzechów i wypełniając zapisane u Izajasza słowa o głosie wołającego na pustyni: Każda dolina będzie wypełniona, a góry i pagórki obniżone, tak że ujrzy wszelkie ciało zbawienie Boże.
Przychodzące tłumy Jan przestrzega słowami Plemię żmijowe i wzywa, aby wydały owoce godne pokuty, nie ufając pochodzeniu od Abrahama, bo już siekiera do korzenia drzew jest przyłożona. Gdy ludzie, celnicy i żołnierze pytają, co mają czynić, daje każdej grupie konkretne wskazówki: Kto ma dwie szaty, niech da temu, który nie ma, celnicy niech nie pobierają nic ponad wyznaczoną należność, a żołnierze — Wobec nikogo nie używajcie przemocy, nikogo fałszywie nie oskarżajcie i poprzestawajcie na żołdzie.
Gdy lud trwa w oczekiwaniu i wszyscy zastanawiają się, czy Jan nie jest Chrystusem, on wskazuje mocniejszego, któremu nie jest godny rozwiązać rzemyka u sandałów; ten będzie chrzcił Duchem Świętym i ogniem. Ma on swoje wiejadło w ręku i wyczyści swoje klepisko, zgromadzi pszenicę do spichlerza, ale plewy spali w ogniu nieugaszonym. Tetrarcha Herod, strofowany z powodu Herodiady, dokłada do swych złych czynów jeszcze uwięzienie Jana.
Gdy wszyscy zostają ochrzczeni, chrzest przyjmuje też Jeszua; a gdy się modli, otwiera się niebo, zstępuje na niego Duch Święty w cielesnej postaci jak gołębica, a z nieba rozlega się głos potwierdzający jego synostwo. Jeszua ma wtedy około trzydziestu lat. Łukasz podaje następnie jego rodowód — jak sądzono, syna Józefa — prowadzący wstecz przez Zorobabela, Dawida i Abrahama aż do Adama, syna Boga. Brzmienie oryginału prześledzisz w interlinii Ewangelii Łukasza 3.
Kluczowe wersety
„Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Pana, prostujcie jego ścieżki.” — Łk 3,4 (UBG)
„Ty jesteś moim umiłowanym Synem, w tobie mam upodobanie.” — Łk 3,22 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują: Jan, syn Zachariasza, tłumy, celnicy i żołnierze, tetrarcha Herod i Herodiada oraz Jeszua; w tle datowania pojawiają się cesarz Tyberiusz, Piłat i kapłani Annasz oraz Kajfasz. Miejsca: okolice Jordanu i pustynia. Kluczowe wydarzenia to rozpoczęcie działalności Jana, jego nauczanie i praktyczne napomnienia, zapowiedź mocniejszego, uwięzienie Jana, chrzest Jeszui z głosem z nieba oraz genealogia sięgająca Adama i Boga.
Główna myśl rozdziału
Jan, ostatni z proroków zapowiadających Mesjasza, wzywa Izraela do realnej pokuty potwierdzonej owocami, nie do polegania na rodowodzie. Chrzest Jeszui i głos z nieba objawiają jego tożsamość jako umiłowanego Syna, a genealogia wywiedziona do Adama pokazuje, że jest Zbawicielem całej ludzkości. Wcześniejsze narodziny opisuje streszczenie Ewangelii Łukasza 2, a kuszenie na pustyni — streszczenie Ewangelii Łukasza 4.
Rozdziały: ← Ewangelia Łukasza 2 · Ewangelia Łukasza — cała księga · Ewangelia Łukasza 4 →