W rozdziale 10 Paweł kontynuuje wywód o Izraelu, ale przenosi ciężar na pytanie o zbawienie i wiarę. Modli się o zbawienie rodaków, wyjaśnia różnicę między gorliwością bez poznania a sprawiedliwością z wiary, i ogłasza, że każdy — Żyd i Grek — kto wzywa imienia Pana i wyznaje zmartwychwstałego Mesjasza, będzie zbawiony. Tym zmartwychwstałym Panem jest Jeszua (Jezus).
Co Paweł mówi w Liście do Rzymian 10?
Apostoł otwiera serdecznym wyznaniem: „pragnieniem mego serca i modlitwą, którą zanoszę do Boga za Izrael, jest jego zbawienie”. Świadczy, że jego rodacy „mają gorliwość dla Boga, ale nie według poznania”. Chcąc „ustanowić własną sprawiedliwość”, nie poddali się sprawiedliwości Bożej. Dlatego Paweł stawia Mesjasza w centrum: „Końcem bowiem prawa jest Chrystus ku sprawiedliwości każdego, kto wierzy”.
Paweł przeciwstawia dwie drogi. Sprawiedliwość z prawa mówi: „Kto te rzeczy wypełnia, przez nie będzie żył”. Sprawiedliwość z wiary jest zaś blisko — „na twoich ustach i w twoim sercu”. Stąd wielkie wyznanie: kto ustami wyzna Pana i uwierzy w sercu w Jego zmartwychwstanie, „będzie zbawiony”, bo „sercem wierzy się ku sprawiedliwości, a ustami wyznaje się ku zbawieniu”.
Ewangelia nie zna podziałów: „nie ma różnicy między Żydem a Grekiem; bo ten sam Pan wszystkich jest bogaty względem wszystkich, którzy go wzywają”. Dlatego konieczne jest głoszenie — łańcuch pytań „jak uwierzą… jak usłyszą… jak będą głosić, jeśli nie zostaną posłani?” prowadzi do wniosku, że „wiara jest ze słuchania, a słuchanie — przez słowo Boże”.
Na koniec Paweł broni Bożej wierności: Izrael usłyszał i poznał, lecz odpowiedział oporem. Cytując Mojżesza i Izajasza, pokazuje, że Bóg dał się znaleźć tym, którzy Go nie szukali (poganom), a do Izraela wyciągał ręce „cały dzień”, mimo że był to „lud oporny i sprzeciwiający się”. Boża wierność nie zależy więc od odpowiedzi człowieka — trwa mimo oporu.
Kluczowe wersety
Jeśli ustami wyznasz Pana Jezusa i uwierzysz w swoim sercu, że Bóg wskrzesił go z martwych, będziesz zbawiony. (Rz 10,9)
Każdy bowiem, kto wezwie imienia Pana, będzie zbawiony. (Rz 10,13)
Główne pojęcia i osoby
- Gorliwość bez poznania — szczere, lecz błędne dążenie do własnej sprawiedliwości zamiast do Bożej.
- Chrystus końcem prawa — Mesjasz jako cel i wypełnienie, „ku sprawiedliwości każdego, kto wierzy”.
- Wyznanie i wiara serca — usta wyznają, serce wierzy w zmartwychwstanie; droga zbawienia dla każdego.
- Żyd i Grek — brak różnicy przed tym samym Panem, bogatym względem wszystkich wzywających.
- Mojżesz i Izajasz — świadkowie proroczy głoszenia, wiary „ze słuchania” i uporu Izraela.
Główna myśl rozdziału
Zbawienie jest blisko i dostępne dla każdego, kto uwierzy sercem i wyzna ustami zmartwychwstałego Pana. Prawo znajduje swój cel w Mesjaszu, a sprawiedliwość z wiary zastępuje próbę zbudowania własnej sprawiedliwości. Wiara rodzi się ze słuchania słowa Bożego, dlatego głoszenie jest niezbędne. Bóg pozostaje wierny, wyciągając ręce nawet do ludu opornego. Paweł podkreśla przy tym powszechność ewangelii: przed tym samym Panem znika różnica między Żydem a Grekiem, bo jest On „bogaty względem wszystkich, którzy go wzywają”. Zbawienie nie jest więc przywilejem zamkniętym, lecz darem otwartym dla każdego, kto uwierzy i wezwie Jego imienia.
Prześledź tekst w interlinii Listu do Rzymian 10.
Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Apostoł (szaliach) · Ewangelia (besora) · Mesjasz (Maszijach) · Paweł — znaczenie imienia · Mojżesz — znaczenie imienia
Rozdziały: ← List do Rzymian 9 · List do Rzymian — cała księga · List do Rzymian 11 →