Odkryjbiblie.pl

Kategoria: Streszczenia rozdziałów

Streszczenia wszystkich rozdziałów Biblii: co dzieje się w rozdziale, kluczowe wersety (UBG), osoby i miejsca, główna myśl.

  • 2 Księga Kronik 21 — streszczenie rozdziału

    2 Księga Kronik 21 — po Jehoszafacie panuje Jehoram, który umacnia się, mordując swoich braci, i chodzi drogami domu Achaba. Wiedzie Judę do bałwochwalstwa, a list proroka Eliasza zapowiada plagi na jego dom i śmiertelną chorobę wnętrzności. Król umiera nieżałowany.

    Co dzieje się w 2 Księdze Kronik 21?

    Jehoszafat zasypia ze swoimi ojcami, a jego syn Joram (Jehoram) przejmuje królestwo jako pierworodny. Ojciec obdarował wszystkich synów srebrem, złotem i warownymi miastami, lecz gdy Jehoram się umacnia, zabija mieczem wszystkich braci oraz niektórych książąt Izraela. Ma trzydzieści dwa lata i panuje osiem lat w Jerozolimie.

    Król chodzi drogami królów Izraela, tak jak dom Achaba, bo jego żoną jest córka Achaba, i czyni to, co złe w oczach Pana. Mimo to Pan nie chce wytracić domu Dawida ze względu na przymierze i obietnicę, że da pochodnię Dawidowi i jego synom po wszystkie dni. Za panowania Jehorama Edomici wyzwalają się spod władzy Judy i ustanawiają własnego króla, a także Libna odpada od jego ręki.

    Jehoram buduje wyżyny w górach Judy i przywodzi mieszkańców Jerozolimy oraz Judę do cudzołóstwa duchowego. Wtedy dociera do niego pismo od proroka Eliasza: ponieważ nie chodził drogami ojca Jehoszafata ani Asy, lecz drogą królów Izraela i wymordował lepszych od siebie braci, Pan uderzy wielką plagą jego lud, synów, żony i majątek, a jego samego dotknie ciężka choroba wnętrzności.

    Zapowiedziany sąd nadchodzi. Pan pobudza przeciw Joramowi ducha Filistynów i Arabów mieszkających obok Etiopczyków; wtargnąwszy do Judy, pustoszą ją, zabierają cały majątek z domu króla oraz uprowadzają jego synów i żony {EN} pozostaje tylko najmłodszy, Jehoachaz. Po tym wszystkim króla dotyka nieuleczalna choroba wnętrzności: po dwóch latach wypływają jego wnętrzności i umiera w ciężkich bólach. Panuje osiem lat, a lud nie pali mu ognia, jak czynił dla jego ojców; odchodzi tak, że nikt go nie żałuje, i zostaje pogrzebany w mieście Dawida, ale nie w grobach królewskich.

    Kluczowe wersety

    „Pan jednak nie chciał wytracić domu Dawida ze względu na przymierze, które zawarł z Dawidem” — 2Krn 21,7 (UBG)

    „a odszedł tak, że nikt go nie żałował. I został pogrzebany w mieście Dawida, ale nie w grobach królewskich.” — 2Krn 21,20 (UBG)

    Osoby, miejsca i wydarzenia

    Jehoram (Joram) – król Judy, który zabija braci i wiedzie lud do bałwochwalstwa.

    Córka Achaba – żona Jehorama, przez którą dom Achaba wpływa na Judę.

    Prorok Eliasz – autor pisma zapowiadającego plagi i chorobę za odstępstwo króla.

    Edom i Libna – ziemie, które za jego panowania wyzwalają się spod władzy Judy.

    Filistyni i Arabowie – najeźdźcy, którzy pustoszą kraj i uprowadzają rodzinę króla.

    Główna myśl rozdziału

    Rozdział pokazuje kontrast między wiernością Boga a niewiernością króla: Jehoram porzuca drogi ojców, przelewa krew i wiedzie Judę do bałwochwalstwa, przez co spadają nań zapowiedziane sądy. A jednak Pan zachowuje dom Dawida ze względu na przymierze i obietnicę pochodni {EN} wierność Boga nie zależy od zasług króla. Nieżałowana śmierć Jehorama jest przestrogą, że odstępstwo prowadzi do hańby, mimo trwałości Bożej obietnicy.

    Powiązane

    Rozdziały: ← 2 Księga Kronik 20 · 2 Księga Kronik — cała księga · 2 Księga Kronik 22 →

  • 2 Księga Kronik 22 — streszczenie rozdziału

    2 Księga Kronik 22 — po Jehoramie panuje Achazjasz, który za radą matki Atalii idzie drogą domu Achaba. Ginie z ręki Jehu wykonującego sąd nad domem Achaba, a Atalia gładzi ród królewski Judy. Jedynie mały Joasz zostaje ukryty w domu Bożym na sześć lat.

    Co dzieje się w 2 Księdze Kronik 22?

    Mieszkańcy Jerozolimy ustanawiają królem Achazjasza, najmłodszego syna Jehorama, gdyż starszych braci wymordowała zgraja, która z Arabami wtargnęła do obozu. Achazjasz panuje w Jerozolimie tylko jeden rok. Jego matka Atalia, córka Omriego, doradza mu, by postępował niegodziwie, więc i on kroczy drogami domu Achaba i czyni to, co złe w oczach Pana.

    Doradcy z domu Achaba wiodą go na zgubę. Achazjasz wyrusza z Joramem, synem Achaba, na wojnę przeciw Chazaelowi, królowi Syrii, do Ramot-Gilead, gdzie Syryjczycy ranią Jorama. Gdy Joram wraca leczyć się w Jizreel, Achazjasz przybywa go odwiedzić. To właśnie ta wizyta {EN} zauważa tekst {EN} była od Boga na zgubę króla Judy.

    W Jizreel Achazjasz wyjeżdża z Joramem naprzeciw Jehu, syna Nimsziego, którego Pan namaścił, aby wytracił dom Achaba. Gdy Jehu wykonuje sąd nad tym domem, znajduje i zabija książąt Judy oraz synów braci Achazjasza, którzy mu służyli, a potem szuka jego samego. Achazjasza pojmano, gdy ukrywał się w Samarii, przyprowadzono do Jehu i zabito. Pogrzebano go jednak przez wzgląd na dziada, mówiąc: to syn Jehoszafata, który szukał Pana całym sercem. Odtąd w domu Achazjasza nie było już nikogo zdolnego przejąć królestwo.

    Gdy Atalia widzi, że jej syn umarł, wstaje i gładzi całe potomstwo królewskie z domu Judy. Ale Jehoszaba, córka króla Jorama i żona kapłana Jehojady, wykrada Joasza, syna Achazjasza, spośród skazanych na śmierć i ukrywa go wraz z mamką w pokoju sypialnym. Chłopiec pozostaje ukryty w domu Bożym przez sześć lat, podczas gdy Atalia króluje nad ziemią.

    Kluczowe wersety

    „To jest syn Jehoszafata, który szukał Pana całym swoim sercem.” — 2Krn 22,9 (UBG)

    „I przebywał z nimi ukryty w domu Bożym przez sześć lat, podczas gdy Atalia królowała nad ziemią.” — 2Krn 22,12 (UBG)

    Osoby, miejsca i wydarzenia

    Achazjasz – król Judy panujący rok, który idzie drogą domu Achaba i ginie od Jehu.

    Atalia – matka króla, córka Omriego, która po śmierci syna gładzi ród królewski i przejmuje władzę.

    Jehu, syn Nimsziego – namaszczony przez Pana, by wytracić dom Achaba.

    Jehoszaba – córka króla i żona kapłana Jehojady, która ratuje małego Joasza.

    Joasz – ocalony dziedzic Dawida, ukryty w domu Bożym przez sześć lat.

    Główna myśl rozdziału

    Rozdział ukazuje najniższy punkt domu Dawida: złe doradztwo matki, sojusz z domem Achaba i wreszcie krwawy zamach Atalii niemal wygaszają królewski ród. Kronikarz podkreśla, że wizyta Achazjasza u rannego Jorama była od Boga na jego zgubę {EN} bezbożne przymierze samo wciąga króla pod ostrze sądu Jehu. A jednak przymierze z Dawidem nie upada: przez odwagę Jehoszaby jeden chłopiec zostaje wykradziony i ukryty w domu Bożym. To znak, że Boża obietnica przetrwa nawet wtedy, gdy ludzka niegodziwość zdaje się ją unicestwiać, a zachowana pochodnia Dawida czeka na swój czas.

    Powiązane

    Rozdziały: ← 2 Księga Kronik 21 · 2 Księga Kronik — cała księga · 2 Księga Kronik 23 →

  • 2 Księga Kronik 16 — streszczenie rozdziału

    2 Księga Kronik 16 — pod koniec panowania Asa zawodzi. Zagrożony przez Baszę król Judy sięga po skarby świątyni, by opłacić sojusz z Syrią, zamiast polegać na Panu. Widzący Chanani gani ten błąd, lecz Asa wtrąca go do więzienia, a w ciężkiej chorobie nóg szuka lekarzy, nie Boga.

    Co dzieje się w 2 Księdze Kronik 16?

    W trzydziestym szóstym roku panowania Asy Basza, król Izraela, nadciąga przeciw Judzie i rozbudowuje Rama, aby odciąć Asie drogę wyjścia i wejścia. W odpowiedzi Asa wyjmuje srebro i złoto ze skarbców domu Pana i domu królewskiego i posyła je do Ben-Hadada, króla Syrii w Damaszku, prosząc go, by zerwał przymierze z Baszą i odstąpił od granic Judy.

    Ben-Hadad przystaje na układ i wysyła dowódców przeciw miastom Izraela {EN} uderzają na Ijjon, Dan i Abelmaim oraz miasta spichlerze Neftalego. Basza, słysząc o tym, przerywa budowę Rama. Wtedy Asa z całym ludem Judy zabiera z Rama kamienie i drewno, którym umacnia Geba i Mispę. Militarnie król osiąga cel, lecz duchowo popełnia błąd.

    Przychodzi do niego widzący Chanani i wytyka mu, że polegał na królu Syrii, a nie na Panu, przez co wojsko Syrii wymknęło mu się z ręki. Przypomina, że gdy Asa wcześniej ufał Bogu, ten wydał w jego rękę ogromne wojska Etiopczyków i Libijczyków. Oczy Pana przebiegają całą ziemię, aby wspierać tych, których serce jest doskonałe wobec niego; odtąd {EN} zapowiada prorok {EN} Asa będzie miał wojny.

    Zamiast przyjąć napomnienie, rozgniewany król wtrąca widzącego do więzienia i uciska niektórych z ludu. Pozostałe dzieje Asy, od pierwszych do ostatnich, zapisano w księdze królów Judy i Izraela. W trzydziestym dziewiątym roku panowania Asa ciężko choruje na nogi, a choroba jest bardzo dotkliwa, ale nawet wtedy nie szuka Pana, lecz lekarzy. Umiera w czterdziestym pierwszym roku panowania i zostaje pogrzebany w przygotowanym grobie w mieście Dawida, na łożu pełnym wonności i maści przyrządzonych według sztuki aptekarskiej, przy wielkim ogniu rozpalonym ku jego czci.

    Kluczowe wersety

    „Oczy Pana przebiegają bowiem całą ziemię, aby pokazywał on swoją moc dla tych, których serce jest doskonałe wobec niego.” — 2Krn 16,9 (UBG)

    „Jednak w swojej chorobie nie szukał Pana, lecz lekarzy.” — 2Krn 16,12 (UBG)

    Osoby, miejsca i wydarzenia

    Asa – król Judy, który pod koniec życia zawierza polityce i sile, a nie Panu.

    Basza – król Izraela, który buduje Rama, by zablokować Judę.

    Ben-Hadad – król Syrii z Damaszku, przekupiony skarbami świątyni, by uderzyć na Izrael.

    Chanani – widzący, który gani króla za brak ufności i za to trafia do więzienia.

    Rama, Geba i Mispa – miasta w sporze granicznym; materiał z Rama służy do umocnienia Judy.

    Główna myśl rozdziału

    Ten sam król, który wcześniej zwyciężał dzięki wierze, teraz upada, bo zaufał obcemu przymierzu zamiast Bogu. Rozdział przestrzega, że dawna wierność nie zwalnia z ufności dziś: poleganie na własnym sprycie i sojuszach zamyka drogę do Bożej pomocy. Odrzucenie proroczego napomnienia i szukanie ratunku wszędzie poza Panem {EN} nawet w chorobie {EN} prowadzi Asy do smutnego końca mimo prawego początku.

    Powiązane

    Rozdziały: ← 2 Księga Kronik 15 · 2 Księga Kronik — cała księga · 2 Księga Kronik 17 →

  • 2 Księga Kronik 9 — streszczenie rozdziału

    Dziewiąty rozdział pokazuje szczyt sławy Salomona: królowa Saby przybywa z daleka wypróbować jego mądrość zagadkami i błogosławi Pana, Boga Izraela. Następnie księga wylicza ogromne bogactwo króla — złoto, tron z kości słoniowej i handel morski — a na końcu odnotowuje jego czterdziestoletnie panowanie i śmierć.

    Co dzieje się w 2 Księdze Kronik 9?

    Królowa Saby, usłyszawszy o sławie Salomona, przybywa do Jerozolimy z wielkim orszakiem, z wielbłądami niosącymi wonności, złoto i drogocenne kamienie, by poddać króla próbie przez zagadki. Salomon odpowiada na wszystkie jej pytania — nic nie jest przed nim tajemne. Widok jego mądrości, pałacu, potraw stołu, służby, szat podczaszych i schodów wiodących do domu Pana sprawia, że dech zamiera jej w piersi.

    Królowa wyznaje, że nie wierzyła wieściom, aż zobaczyła wszystko na własne oczy, i błogosławi Pana, który z umiłowania do Izraela posadził Salomona na tronie. Daje mu sto dwadzieścia talentów złota, obfitość wonności i kamieni. Słudzy Hurama i Salomona przywożą z Ofiru złoto oraz drzewo sandałowe, z którego król wykonuje schody do domu Pana, harfy i cytry.

    Roczny dochód króla wynosi sześćset sześćdziesiąt sześć talentów złota, nie licząc danin kupców i namiestników. Salomon sporządza dwieście tarcz i trzysta puklerzy z kutego złota oraz wielki tron z kości słoniowej pokryty złotem, z sześcioma stopniami i dwunastoma lwami — czegoś takiego nie uczyniono w żadnym królestwie. Srebra nie ceniono, a okręty co trzy lata wracały z Tarszisz.

    Salomon przewyższa wszystkich królów ziemi bogactwem i mądrością, którą Bóg włożył w jego serce, a wszyscy przynoszą mu dary. Gromadzi cztery tysiące przegród dla koni i dwanaście tysięcy jeźdźców, sprowadza konie z Egiptu i panuje nad wszystkimi królami od Rzeki aż po granicę Egiptu. Za jego dni srebro w Jerozolimie staje się tak pospolite jak kamienie, a cedry liczne jak sykomory na nizinie. Salomon panuje w Jerozolimie nad całym Izraelem czterdzieści lat, po czym zasypia ze swoimi ojcami; królem zostaje jego syn Roboam.

    Kluczowe wersety

    „Niech będzie błogosławiony Pan, twój Bóg, który cię sobie upodobał, aby cię posadzić na swoim tronie jako króla dla Pana, twojego Boga.” — 2Krn 9,8 (UBG)

    „I tak król Salomon przewyższał wszystkich królów ziemi bogactwem i mądrością.” — 2Krn 9,22 (UBG)

    Osoby, miejsca i wydarzenia

    Salomon — król, którego mądrość i bogactwo przewyższają wszystkich królów ziemi; źródłem mądrości jest Bóg.

    Królowa Saby — przybywa wypróbować króla zagadkami; olśniona, błogosławi Pana, Boga Izraela, i składa bogate dary.

    Huram — jego słudzy przywożą złoto z Ofiru oraz drzewo sandałowe na schody i instrumenty.

    Roboam — syn Salomona, obejmuje panowanie po jego śmierci.

    Jerozolima, Ofir, Tarszisz, Egipt — stolica oraz źródła złota, dóbr i koni.

    Główna myśl rozdziału

    Rozdział przedstawia mądrość Salomona jako dar Boga, który przyciąga narody aż po królową Saby, wyznającą chwałę Boga Izraela. Zarazem nagromadzenie złota, koni z Egiptu i przepychu odnotowane jest bez pochwały — panowanie dobiega końca wraz ze śmiercią króla, a przejście władzy do Roboama otwiera drogę do rozłamu, który opisze kolejny rozdział. Kronikarz zaznacza, że pozostałe dzieje Salomona spisano w słowach proroków Natana, Achiasza i Jeddo — panowanie ocenia się w świetle prorockiego świadectwa, nie samego przepychu.

    Powiązane

    Rozdziały: ← 2 Księga Kronik 8 · 2 Księga Kronik — cała księga · 2 Księga Kronik 10 →

  • 2 Księga Kronik 10 — streszczenie rozdziału

    Dziesiąty rozdział opisuje rozłam królestwa. Roboam przybywa do Sychem, gdzie lud prosi o ulżenie w ciężkim jarzmie ojca. Król odrzuca radę starszych, słucha młodzieńców i odpowiada surowo, a wtedy dziesięć pokoleń buntuje się przeciw domowi Dawida, wypełniając słowo Pana wypowiedziane przez proroka.

    Co dzieje się w 2 Księdze Kronik 10?

    Roboam udaje się do Sychem, gdzie zgromadził się cały Izrael, aby ustanowić go królem. Na wieść o tym wraca też z Egiptu Jeroboam, syn Nebata, który wcześniej uciekł tam przed Salomonem, i teraz zostaje wezwany przed króla. Lud przedkłada prośbę: „Twój ojciec włożył na nas ciężkie jarzmo. Teraz więc ty ulżyj nam”, a wtedy będą mu służyć. Roboam każe wrócić po trzech dniach.

    Król radzi się najpierw starszych, którzy stawali przed Salomonem, jego ojcem; ci doradzają życzliwość i łagodne słowa, a wtedy lud będzie mu służył po wszystkie dni. Roboam odrzuca jednak ich radę i pyta młodzieńców, którzy z nim wzrośli, woląc pochlebstwo rówieśników od doświadczenia tych, którzy służyli jego ojcu. Ci podpowiadają odpowiedź twardą: mały palec króla ma być grubszy niż biodra jego ojca, a zamiast biczów lud spotkają skorpiony — Roboam nie ulży, lecz dołoży do jarzma.

    Trzeciego dnia król odpowiada ludowi surowo, według rady młodzieńców, i nie słucha go. Kronikarz wyjaśnia, że sprawa wyszła od Boga, aby wypełniło się słowo zapowiedziane przez Achiasza Szilonitę Jeroboamowi. Cały Izrael odpowiada wtedy zerwaniem: nie ma działu w Dawidzie ani dziedzictwa w synu Jessego, i rozchodzi się do swoich namiotów.

    Roboam panuje odtąd tylko nad synami Izraela mieszkającymi w miastach Judy. Gdy posyła Hadorama, poborcę pracy przymusowej, lud kamienuje go na śmierć, a król w pośpiechu ucieka rydwanem do Jerozolimy. Odtąd dom Dawida panuje jedynie nad Judą, a północne pokolenia idą własną drogą; tak Izrael zbuntował się przeciwko domowi Dawida — podział trwa aż do czasów spisania księgi.

    Kluczowe wersety

    „Król więc nie usłuchał ludu, sprawa bowiem wyszła od Boga, aby Pan spełnił swoje słowo, które wypowiedział przez Achiasza Szilonitę do Jeroboama, syna Nebata.” — 2Krn 10,15 (UBG)

    „Jakiż dział mamy w Dawidzie? Nie mamy dziedzictwa w synu Jessego. Idźcie każdy do swoich namiotów, Izraelu!” — 2Krn 10,16 (UBG)

    Osoby, miejsca i wydarzenia

    Roboam — syn Salomona; pychą i twardą odpowiedzią traci dziesięć pokoleń.

    Jeroboam, syn Nebata — wraca z Egiptu i staje na czele ludu proszącego o ulgę.

    Starsi i młodzieńcy — dwie rady: życzliwości oraz surowości, którą wybiera król.

    Hadoram — poborca posłany przez Roboama; ukamienowany przez lud.

    Achiasz Szilonita — prorok, którego słowo wypełnia się w rozłamie.

    Sychem — miejsce zgromadzenia całego Izraela i zerwania z domem Dawida.

    Główna myśl rozdziału

    Podział królestwa wynika z ludzkiej pychy: Roboam odrzuca mądrą radę starszych i wybiera groźbę zamiast służby. Kronikarz pokazuje jednak, że to samo wydarzenie wypełnia zapowiedziane wcześniej słowo Pana. Bunt jest zarazem winą króla i wykonaniem Bożego sądu nad domem Salomona — historia toczy się według Słowa, choć ludzie działają z własnych pobudek. Dla czytelnika trzymającego się Pisma rozdział jest przestrogą: odrzucenie mądrej rady i pogarda dla ludu sprowadzają rozdarcie, którego naprawić już się nie da, a Bóg pozostaje wierny wcześniej wypowiedzianej zapowiedzi.

    Powiązane

    Rozdziały: ← 2 Księga Kronik 9 · 2 Księga Kronik — cała księga · 2 Księga Kronik 11 →

  • 2 Księga Kronik 11 — streszczenie rozdziału

    Jedenasty rozdział pokazuje Roboama umacniającego Judę. Na słowo Pana rezygnuje z wojny z braćmi, odbudowuje miasta warowne, a kapłani i Lewici oraz wierni z całego Izraela garną się do Jerozolimy, uciekając od kultu cielców Jeroboama. Rozdział kończy opis rodziny i licznych żon króla.

    Co dzieje się w 2 Księdze Kronik 11?

    Po powrocie do Jerozolimy Roboam zbiera sto osiemdziesiąt tysięcy wyborowych wojowników z Judy i Beniamina, aby siłą przywrócić królestwo. Lecz słowo Pana dochodzi do Szemajasza, męża Bożego: nie wolno walczyć z braćmi, każdy ma wrócić do domu, bo ta rzecz wyszła od Boga. Lud posłusznie słucha słowa Pana i zawraca z drogi przeciw Jeroboamowi, unikając bratobójczej wojny.

    Roboam osiada w Jerozolimie i odbudowuje miasta obronne: Betlejem, Etam, Tekoa, Bet-Sur, Soko, Adullam, Gat, Mareszę, Zif, Adoraim, Lakisz, Azekę, Soreę, Ajjalon i Hebron. Wzmacnia twierdze dowódcami, składami zboża, oliwy i wina oraz zapasem tarcz i włóczni, tak że Juda i Beniamin należą pewnie do niego.

    Kapłani i Lewici z całego Izraela przychodzą do niego, bo Jeroboam odsunął ich od służby dla Pana i ustanowił własnych kapłanów dla wyżyn, kultu demonów i cielców, które sporządził. Za nimi ciągną do Jerozolimy ci ze wszystkich pokoleń, którzy zwrócili serca ku szukaniu Pana, Boga Izraela, aby składać Mu ofiary Bogu swoich ojców. Przez trzy lata umacniają w ten sposób królestwo Judy i utwierdzają Roboama, chodząc drogą Dawida i Salomona.

    Dalej opisano rodzinę Roboama: bierze za żony Machalat i Abihail, a potem najbardziej ukochaną Maakę, córkę Absaloma. Ma osiemnaście żon i sześćdziesiąt nałożnic, dwudziestu ośmiu synów i sześćdziesiąt córek. Na czele stawia Abiasza, syna Maaki, zamierzając uczynić go królem, a pozostałych synów roztropnie rozsyła po miastach warownych z zapasami.

    Kluczowe wersety

    „Tak mówi Pan: Nie wyruszajcie ani nie walczcie ze swoimi braćmi. Niech każdy wróci do swego domu, bo ta rzecz wyszła ode mnie.” — 2Krn 11,4 (UBG)

    „A za nimi przybywali do Jerozolimy ze wszystkich pokoleń Izraela ci, którzy zwrócili swoje serca ku szukaniu Pana, Boga Izraela, aby składać ofiary Panu, Bogu swoich ojców.” — 2Krn 11,16 (UBG)

    Osoby, miejsca i wydarzenia

    Roboam — słucha proroka, odstępuje od wojny i umacnia Judę oraz Beniamina.

    Szemajasz — mąż Boży; przez niego Pan zakazuje walki z braćmi.

    Kapłani i Lewici — opuszczają swoje posiadłości i przychodzą do Jerozolimy, odrzuceni przez Jeroboama.

    Jeroboam — ustanawia kult cielców i własnych kapłanów, odsuwając Lewitów od służby dla Pana.

    Maaka i żony Roboama — liczna rodzina; Abiasz wyznaczony na następcę.

    Miasta warowne Judy — od Betlejem po Hebron, umocnione i zaopatrzone.

    Główna myśl rozdziału

    Posłuszeństwo prorockiemu słowu powstrzymuje wojnę domową, a Juda staje się schronieniem prawdziwego kultu: kapłani, Lewici i wszyscy szukający Pana gromadzą się w Jerozolimie wobec bałwochwalstwa cielców na północy. Wierność Słowu przez trzy lata umacnia królestwo, choć wielożeństwo Roboama zapowiada późniejsze problemy — siła płynie z trwania przy Bogu ojców. Kronikarz przeciwstawia dwa ośrodki władzy: Jerozolimę z prawowitą służbą kapłanów Aarona i Lewitów oraz północ Jeroboama z samozwańczym kultem cielców. Ci, którzy chcą wiernie służyć Panu, muszą opuścić swoje ziemie i przyłączyć się tam, gdzie zachowano ustanowiony przez Boga porządek.

    Powiązane

    Rozdziały: ← 2 Księga Kronik 10 · 2 Księga Kronik — cała księga · 2 Księga Kronik 12 →

  • 2 Księga Kronik 12 — streszczenie rozdziału

    Dwunasty rozdział opisuje karę i upokorzenie Roboama. Gdy król umacnia się, porzuca prawo Pana, więc Egipt pod wodzą Sziszaka najeżdża Judę i łupi skarby świątyni. Ostrzeżony przez proroka Szemajasza, król i książęta korzą się, dzięki czemu Pan nie wytraca ich całkowicie.

    Co dzieje się w 2 Księdze Kronik 12?

    Gdy Roboam utwierdził i umocnił swoje królestwo, opuścił prawo Pana, a wraz z nim cały Izrael. W piątym roku jego panowania Sziszak, król Egiptu, nadciąga przeciw Jerozolimie, bo lud zgrzeszył przeciw Panu. Prowadzi tysiąc dwieście rydwanów, sześćdziesiąt tysięcy jeźdźców oraz niezliczony lud Libijczyków, Sukkijczyków i Kuszytów, zdobywa warowne miasta Judy i dociera aż do Jerozolimy.

    Wtedy prorok Szemajasz przychodzi do Roboama i książąt zebranych z obawy przed Sziszakiem i ogłasza wyrok: ponieważ opuścili Pana, i On opuścił ich, oddając w ręce Egiptu. Książęta Izraela i król korzą się, wyznając, że Pan jest sprawiedliwy. Widząc to, Pan łagodzi karę: nie wytraci ich, lecz staną się sługami Sziszaka, aby poznali różnicę między służbą Bogu a służbą królestwom ziemskim.

    Sziszak zabiera skarby domu Pana i domu królewskiego — wszystko, także złote tarcze wykonane przez Salomona. W ich miejsce Roboam sporządza tarcze spiżowe, powierzone straży przybocznej strzegącej wejścia do pałacu. Ponieważ król się ukorzył, gniew Pana odwraca się od niego i nie wytraca go całkowicie; również w Judzie dzieją się rzeczy dobre. Wymiana złotych tarcz Salomona na spiżowe staje się widomym znakiem tego, co utracono przez niewierność — dawnej chwały już nie da się odzyskać, a jedynie zastąpić ją tańszą namiastką.

    Roboam umacnia się i panuje w Jerozolimie. Zaczął królować w wieku czterdziestu jeden lat i rządził siedemnaście lat w mieście, które Pan wybrał dla swego imienia; jego matka Naama była Ammonitką. Czynił jednak zło, bo nie przygotował serca, aby szukać Pana. Między nim a Jeroboamem trwały wojny; po śmierci pochowano go w mieście Dawida, a królem został jego syn Abiasz.

    Kluczowe wersety

    „Tak mówi Pan: Wy mnie opuściliście, dlatego i ja was opuściłem i poddałem w ręce Sziszaka.” — 2Krn 12,5 (UBG)

    „On zaś czynił to, co złe, bo nie przygotował swojego serca, aby szukać Pana.” — 2Krn 12,14 (UBG)

    Osoby, miejsca i wydarzenia

    Roboam — porzuca prawo Pana; po najeździe korzy się i zostaje częściowo ocalony.

    Sziszak, król Egiptu — narzędzie kary; łupi skarby świątyni i pałacu.

    Szemajasz — prorok wyjaśniający najazd jako skutek opuszczenia Pana.

    Książęta Judy — wraz z królem korzą się i wyznają sprawiedliwość Pana.

    Naama Ammonitka — matka Roboama.

    Jerozolima — miasto wybrane przez Pana dla swego imienia, obrabowane ze złotych tarcz.

    Główna myśl rozdziału

    Dobrobyt prowadzi Roboama do porzucenia Prawa, a najazd Sziszaka jest karą wychowawczą — służba obcemu królowi ma nauczyć różnicy między poddaństwem Bogu a poddaństwem ziemskim mocarstwom. Ukorzenie się odwraca pełnię gniewu, lecz końcowy werdykt jest surowy: król czynił zło, „bo nie przygotował swojego serca, aby szukać Pana”. Pokora łagodzi sąd, ale nie zastępuje wiernego szukania Boga. Kronikarz zapisuje też, że między Roboamem a Jeroboamem toczyły się wojny po wszystkie ich dni, a dzieje króla spisano w słowach proroków Szemajasza i Iddo — jego panowanie pozostaje trwałym ostrzeżeniem, że umocnienie się w sile bez oparcia w Panu prowadzi do upadku.

    Powiązane

    Rozdziały: ← 2 Księga Kronik 11 · 2 Księga Kronik — cała księga · 2 Księga Kronik 13 →

  • 2 Księga Kronik 13 — streszczenie rozdziału

    Trzynasty rozdział opisuje wojnę Abiasza, króla Judy, z Jeroboamem. Ze szczytu góry Semaraim Abiasz ogłasza prawomocność przymierza z Dawidem i wierność prawdziwemu kultowi wobec złotych cielców Jeroboama. Choć wojsko Judy jest o połowę mniejsze, Bóg poraża Izraela, bo Juda polega na Panu.

    Co dzieje się w 2 Księdze Kronik 13?

    W osiemnastym roku Jeroboama Abiasz zaczyna panować nad Judą i rządzi trzy lata; jego matką jest Maaka, córka Uriela z Gibea. Między nim a Jeroboamem trwa wojna. Abiasz szykuje czterysta tysięcy dzielnych wojowników, a Jeroboam wyprowadza przeciw niemu osiemset tysięcy wyborowych mężczyzn — przewagę dwukrotną.

    Abiasz staje na szczycie góry Semaraim w górach Efraim i przemawia do Jeroboama i całego Izraela. Przypomina, że Pan dał Dawidowi i jego synom panowanie na wieki przymierzem soli, a Jeroboam, dawny sługa Salomona, zbuntował się przeciw swemu panu. Zarzuca im, że polegają na złotych cielcach uczynionych jako bogowie oraz że odrzucili kapłanów Pana, synów Aarona, ustanawiając kapłanów jak inne narody.

    W przeciwieństwie do nich — mówi Abiasz — Juda nie opuściła Pana: kapłani synowie Aarona i Lewici pełnią służbę, składają poranne i wieczorne całopalenia, układają chleby pokładne i zapalają złoty świecznik. Bóg jest na czele Judy ze swoimi kapłanami i trąbami, dlatego lud Izraela nie powinien walczyć z Panem, bo mu się nie powiedzie.

    Tymczasem Jeroboam zastawia zasadzkę z tyłu. Otoczeni z przodu i z tyłu synowie Judy wołają do Pana, kapłani dmą w trąby, a mężczyźni wydają okrzyk. Bóg poraża Jeroboama i cały Izrael: pada pięćset tysięcy wyborowych mężczyzn. Juda zwycięża, bo polega na Panu, Bogu swoich ojców; Abiasz ściga Jeroboama i odbiera mu Betel, Jeszanę i Efron wraz z okolicznymi wioskami. Jeroboam nie odzyskuje już sił za dni Abiasza i umiera porażony przez Pana, a Abiasz umacnia się, bierze czternaście żon i doczekuje się licznego potomstwa.

    Kluczowe wersety

    „Ale dla nas Pan jest naszym Bogiem i nie opuściliśmy go.” — 2Krn 13,10 (UBG)

    „W tym czasie więc synowie Izraela zostali upokorzeni, a umocnili się synowie Judy, ponieważ polegali na Panu, Bogu swoich ojców.” — 2Krn 13,18 (UBG)

    Osoby, miejsca i wydarzenia

    Abiasz — król Judy; wzywa Izrael, by nie walczył z Panem, i zwycięża dzięki poleganiu na Bogu.

    Jeroboam — król Izraela; opiera się na złotych cielcach i zasadzce, zostaje porażony i umiera.

    Kapłani synowie Aarona i Lewici — pełnią wierną służbę w Judzie; ich trąby grzmią w bitwie.

    Maaka, córka Uriela — matka Abiasza.

    Góra Semaraim — miejsce mowy Abiasza w górach Efraim.

    Betel, Jeszana, Efron — miasta odebrane Jeroboamowi po klęsce.

    Główna myśl rozdziału

    Bitwa jest ujęta teologicznie: prawomocność domu Dawida (przymierze soli) i wierny kult Aarona i Lewitów przeciwstawione są bałwochwalstwu cielców Jeroboama i samozwańczym kapłanom. Zwycięstwo nie płynie z liczebności — Juda jest dwukrotnie słabsza — lecz z polegania na Panu i wołania do Niego. Kronikarz uczy, że o losach decyduje wierność Bogu i Jego wyznaczonemu porządkowi, nie siła wojska. Mowa Abiasza streszcza tę zasadę: dopóki Juda zachowuje codzienne całopalenia, chleby pokładne, złoty świecznik i kapłaństwo synów Aarona, dopóty Bóg jest na jej czele. Walka z Judą okazuje się walką z samym Panem, dlatego skazana jest na klęskę mimo dwukrotnej przewagi liczebnej Izraela.

    Powiązane

    Rozdziały: ← 2 Księga Kronik 12 · 2 Księga Kronik — cała księga · 2 Księga Kronik 14 →

  • 2 Księga Kronik 14 — streszczenie rozdziału

    Czternasty rozdział przedstawia początek panowania Asy, króla Judy. Za jego dni panuje pokój, a król przeprowadza reformę: usuwa ołtarze obcych bogów, wyżyny i posągi oraz nakazuje szukać Pana. Gdy najeżdża go potężny Zerach, Asa woła do Boga i odnosi całkowite zwycięstwo.

    Co dzieje się w 2 Księdze Kronik 14?

    Po śmierci Abiasza królem zostaje jego syn Asa, a w ziemi panuje pokój przez dziesięć lat. Asa czyni to, co dobre i prawe w oczach Pana: usuwa ołtarze obcych bogów i wyżyny, krusi posągi i wyrąbuje gaje. Nakazuje Judzie szukać Pana, Boga ojców, oraz przestrzegać prawa i przykazań; znosi wyżyny i posągi ze wszystkich miast, a królestwo zaznaje spokoju.

    Korzystając z pokoju, który dał Pan, Asa buduje w Judzie miasta warowne otoczone murami, wieżami, bramami i ryglami. Mówi do ludu, by wznosić je, póki ziemia jest w ich mocy, bo szukali Pana i On dał im odpoczynek zewsząd. Budowa się powodzi. Król dysponuje wojskiem: trzysta tysięcy mężczyzn z Judy z tarczami i włóczniami oraz dwieście osiemdziesiąt tysięcy z Beniamina z puklerzami i łukami.

    Wtedy nadciąga przeciw niemu Zerach Etiopczyk z wojskiem liczącym tysiąc tysięcy oraz trzystu rydwanami i dociera aż do Mareszy. Asa wychodzi mu naprzeciw i obie strony stają w szyku bojowym w Dolinie Sefaty pod Mareszą — Juda wobec przytłaczającej przewagi napastnika.

    Asa woła do Pana, wyznając, że Bóg nie potrzebuje wielu, by uratować bezsilnego, i że Juda polega na Nim, idąc w Jego imię przeciw temu mnóstwu. Pan poraża Etiopczyków, którzy uciekają; Asa i lud, który był z nim, ścigają ich aż do Gerary, gdzie giną doszczętnie, starci przed Panem i Jego wojskiem, tak że nikt się nie uratował. Juda zdobywa ogromne łupy, pustoszy miasta wokół Gerary, na które padł strach Pana, napada też na namioty trzód i wraca do Jerozolimy, uprowadzając wiele owiec i wielbłądów.

    Kluczowe wersety

    „Asa czynił to, co było dobre i prawe w oczach Pana, jego Boga.” — 2Krn 14,2 (UBG)

    „Panie, ty nie potrzebujesz wielu, aby uratować tego, który nie ma siły. Ratuj nas, Panie, nasz Boże, gdyż na tobie polegamy i w twoje imię idziemy przeciwko temu mnóstwu.” — 2Krn 14,11 (UBG)

    Osoby, miejsca i wydarzenia

    Asa — król Judy; reformator usuwający bałwochwalstwo i wzywający lud do szukania Pana.

    Zerach Etiopczyk — najeźdźca z milionowym wojskiem, pokonany przed Panem.

    Juda i Beniamin — wojsko Asy, dzielne, lecz liczebnie słabsze od napastnika.

    Maresza i Dolina Sefaty — miejsce bitwy z Etiopczykami.

    Gerar — cel pościgu i łupów; na okoliczne miasta pada strach Pana.

    Główna myśl rozdziału

    Reforma Asy — usunięcie obcych ołtarzy i wyżyn, nakaz szukania Pana i przestrzegania przykazań — przynosi ziemi odpoczynek. Gdy nadciąga wróg o miażdżącej przewadze, zwycięstwo rodzi się z modlitwy i polegania na Panu, a nie z siły wojska. Kronikarz łączy wierność przymierzu z Bożą ochroną: kto szuka Pana i na Nim się opiera, otrzymuje odpoczynek i wybawienie. Reforma i modlitwa Asy tworzą tu jedną całość — usunięcie bałwochwalstwa oczyszcza kraj, a ufne wołanie w chwili próby sprowadza zwycięstwo. Dziesięć lat pokoju nie było owocem układów politycznych, lecz darem Pana dla ludu, który szukał Go całym sercem.

    Powiązane

    Rozdziały: ← 2 Księga Kronik 13 · 2 Księga Kronik — cała księga · 2 Księga Kronik 15 →

  • 2 Księga Kronik 15 — streszczenie rozdziału

    2 Księga Kronik 15 — prorok Azariasz wychodzi naprzeciw królowi Asie z Bożym poselstwem: Pan jest z tymi, którzy są z nim. Umocniony tą mową król usuwa obrzydliwości z ziemi, odnawia ołtarz Pana i wraz z całym ludem zawiera przymierze, by szukać Boga ojców z całego serca.

    Co dzieje się w 2 Księdze Kronik 15?

    Duch Boży zstępuje na Azariasza, syna Obeda, który wychodzi naprzeciw Asy wracającego z wojny. Prorok ogłasza zasadę przymierza: dopóki lud jest z Panem, Pan jest z nim; jeśli go szukają, dadzą się znaleźć, ale jeśli go opuszczą, i on ich opuści. Przypomina czasy, gdy Izrael był bez prawdziwego Boga, bez nauczającego kapłana i bez prawa, a w nieszczęściu nie było pokoju ani dla wychodzącego, ani dla wchodzącego.

    Słysząc to proroctwo, Asa umacnia się i podejmuje reformę. Usuwa obrzydliwości z całej ziemi Judy i Beniamina oraz z miast zdobytych na górze Efraim, a także odnawia ołtarz Pana stojący przed przedsionkiem. Do Jerozolimy ściągają tłumy z Judy, Beniamina oraz przybysze z Efraima, Manassesa i Symeona, bo widzą, że Pan jest z królem. W trzecim miesiącu piętnastego roku panowania Asy składają Panu w ofierze siedemset wołów i siedem tysięcy owiec z przyniesionych łupów.

    Następnie cały lud zobowiązuje się przymierzem szukać Pana z całego serca i całą duszą, a kto by go nie szukał {EN} czy mały, czy wielki, mężczyzna czy kobieta {EN} miał ponieść śmierć. Przysięgają donośnym głosem, wśród okrzyków i dźwięku trąb, a lud raduje się, bo szukał Boga z całą chęcią, i Pan daje im odpoczynek ze wszystkich stron.

    Reforma sięga nawet rodziny króla: Asa pozbawia godności królowej swą matkę Maakę, ponieważ sporządziła posąg w gaju; ścięty posąg kruszy i pali przy potoku Cedron. Choć wyżyny nie zostają całkiem zniesione, serce Asy pozostaje doskonałe przez wszystkie jego dni. Król wnosi do domu Bożego poświęcone srebro, złoto i naczynia, a wojny nie było aż do trzydziestego piątego roku jego panowania.

    Kluczowe wersety

    „Pan jest z wami, dopóki jesteście z nim. Jeśli go szukać będziecie, znajdziecie go, ale jeśli go opuścicie, on opuści was.” — 2Krn 15,2 (UBG)

    „I zobowiązali się przymierzem szukać Pana, Boga swoich ojców, z całego swego serca i całą swoją duszą” — 2Krn 15,12 (UBG)

    Osoby, miejsca i wydarzenia

    Asa – król Judy, który pod wpływem proroctwa oczyszcza ziemię z bałwochwalstwa i prowadzi lud do przymierza.

    Azariasz, syn Obeda – prorok, na którego zstępuje Duch Boży i który wzywa Judę do szukania Pana.

    Maaka – matka króla, pozbawiona godności królowej za sporządzenie posągu w gaju.

    Przymierze i przysięga – publiczne zobowiązanie całego ludu, by szukać Boga z całego serca i całej duszy.

    Jerozolima i potok Cedron – miejsce zgromadzenia i ofiar oraz miejsce spalenia zniszczonego posągu.

    Główna myśl rozdziału

    Rozdział pokazuje, że błogosławieństwo i odpoczynek płyną z wierności przymierzu: Pan daje się znaleźć tym, którzy go szukają, i odstępuje od tych, którzy go opuszczają. Reforma Asy nie jest tylko zewnętrzną zmianą kultu {EN} obejmuje serce, rodzinę i cały naród, który składa uroczyste zobowiązanie posłuszeństwa Bogu ojców. To wzorzec odnowy opartej na słowie proroka i na powrocie do wyłącznego oddania Panu.

    Powiązane

    Rozdziały: ← 2 Księga Kronik 14 · 2 Księga Kronik — cała księga · 2 Księga Kronik 16 →

  • 2 Księga Kronik 1 — streszczenie rozdziału

    2 Księga Kronik 1 otwiera panowanie Salomona, który umacnia się w królestwie, bo Pan, jego Bóg, jest z nim. Podczas ofiar w Gibeonie Bóg pozwala mu prosić o cokolwiek. Salomon wybiera mądrość do sądzenia ludu, a Bóg dodaje mu bogactwo, majętności i sławę.

    Co dzieje się w 2 Księdze Kronik 1?

    Salomon, syn Dawida, umacnia się w swoim królestwie, a Pan bardzo go wywyższa. Wraz z całym zgromadzeniem — dowódcami nad tysiącami, setnikami, sędziami i naczelnikami rodów — udaje się na wyżynę w Gibeonie, gdzie znajdował się Namiot Zgromadzenia sporządzony przez Mojżesza na pustyni oraz ołtarz z brązu wykonany przez Besaleela. Arkę Boga Dawid przeniósł wcześniej z Kiriat-Jearim do Jerozolimy. Przed ołtarzem Salomon składa tysiąc ofiar całopalnych.

    Tej samej nocy Bóg ukazuje się Salomonowi i mówi: „Proś, o co chcesz, a dam tobie”. Król nie prosi ani o bogactwo, ani o sławę, ani o śmierć tych, którzy go nienawidzą, ani o długie życie. Wyznaje, że Bóg okazał wielkie miłosierdzie jego ojcu Dawidowi i ustanowił go królem nad ludem tak licznym jak proch ziemi, i prosi o mądrość oraz wiedzę, aby mógł sądzić ten wielki lud.

    Bóg odpowiada, że skoro Salomon nie prosił o rzeczy dla siebie, otrzyma nie tylko mądrość i umiejętność, lecz także bogactwo, majętności i sławę, jakich nie miał żaden król przed nim ani po nim. Salomon wraca z wyżyny w Gibeonie do Jerozolimy i króluje nad Izraelem. Gromadzi tysiąc czterysta rydwanów i dwanaście tysięcy jeźdźców, a srebra i złota jest w Jerozolimie jak kamieni, cedrów zaś jak sykomor. Konie sprowadza z Egiptu, pośrednicząc w handlu z królami chetyckimi i królami Syrii.

    Kluczowe wersety

    „Daj mi więc mądrość i wiedzę, abym wychodził i wchodził przed tym ludem; któż bowiem zdoła sądzić ten twój lud, który jest tak wielki?” — 2Krn 1,10 (UBG)

    „Mądrość i umiejętność będzie ci dana, ponadto dam ci bogactwo, majętności i sławę, jakich nie miał żaden z królów, którzy byli przed tobą, ani nie będzie miał żaden z tych, którzy po tobie nastąpią.” — 2Krn 1,12 (UBG)

    Osoby, miejsca i wydarzenia

    Salomon – syn Dawida, nowy król Izraela, który umacnia się w królestwie i prosi Boga o mądrość.

    Gibeon – wyżyna z Namiotem Zgromadzenia i brązowym ołtarzem, gdzie Salomon składa tysiąc całopaleń.

    Namiot Zgromadzenia – przybytek sporządzony przez Mojżesza na pustyni, znajdujący się w Gibeonie.

    Besaleel – rzemieślnik, który wykonał ołtarz z brązu stojący przed przybytkiem Pana.

    Arka Boga – przeniesiona przez Dawida z Kiriat-Jearim do namiotu w Jerozolimie.

    Egipt – źródło koni i rydwanów, które Salomon nabywa i odsprzedaje królom chetyckim i Syrii.

    Główna myśl rozdziału

    Rozdział pokazuje, o co warto prosić Boga. Salomon, mając możliwość wyboru dowolnego daru, nie żąda ani bogactwa, ani zemsty nad wrogami, ani długiego życia, lecz mądrości i wiedzy do sprawiedliwego sądzenia Bożego ludu. Ponieważ pragnienie jego serca służy innym, a nie sobie, Bóg dodaje mu to, o co nie prosił — bogactwo, majętności i sławę. Pomyślność królestwa wyrasta tu z właściwie ustawionego serca i z tego, że Pan jest z Salomonem.

    Powiązane

    Rozdziały: 2 Księga Kronik — cała księga · 2 Księga Kronik 2 →

  • 2 Księga Kronik 2 — streszczenie rozdziału

    2 Księga Kronik 2 opisuje przygotowania do budowy świątyni. Salomon zbiera dziesiątki tysięcy robotników i zwraca się do Hurama, króla Tyru, o drewno z Libanu i uzdolnionego rzemieślnika. Podkreśla, że dom ma być wielki, bo Bóg Izraela jest większy od wszystkich bogów.

    Co dzieje się w 2 Księdze Kronik 2?

    Salomon postanawia zbudować dom dla imienia Pana oraz pałac królewski dla siebie. Odlicza siedemdziesiąt tysięcy mężczyzn do noszenia ciężarów, osiemdziesiąt tysięcy do ciosania kamienia w górach oraz trzy tysiące sześciuset nadzorców. Następnie posyła wiadomość do Hurama, króla Tyru, prosząc, aby postąpił z nim tak, jak z jego ojcem Dawidem, któremu przysyłał drzewo cedrowe na budowę domu.

    Król wyjaśnia, że dom ma służyć paleniu wonnego kadzidła, składaniu chleba pokładnego oraz całopaleń porannych i wieczornych, w szabaty, dni nowiu i uroczyste święta Pana — zgodnie z wiecznym nakazem w Izraelu. Prosi Hurama o człowieka uzdolnionego w obróbce złota, srebra, brązu, żelaza oraz purpury, karmazynu i błękitu, a także o drzewo cedrowe, cyprysowe i sandałowe z Libanu. W zamian obiecuje dostarczyć robotnikom pszenicę, jęczmień, wino i oliwę.

    Huram odpowiada listownie: błogosławi Pana, Boga Izraela, który uczynił niebo i ziemię, i dał Dawidowi mądrego syna. Posyła Salomonowi Hurama-Abiego, syna kobiety spośród córek Dana i ojca z Tyru, człowieka biegłego w pracy z metalami, kamieniem, drewnem i tkaninami oraz w rzeźbie. Zapowiada, że jego słudzy narąbią drzewa w Libanie i spławią je morzem na tratwach do Jafy, skąd Salomon każe przewieźć je do Jerozolimy. Na koniec Salomon liczy cudzoziemców w ziemi Izraela — sto pięćdziesiąt trzy tysiące sześciuset — i wyznacza ich do robót.

    Kluczowe wersety

    „A dom, który mam zbudować, będzie wielki, gdyż nasz Bóg jest większy od wszystkich bogów.” — 2Krn 2,5 (UBG)

    „Któż jednak zdoła zbudować mu dom, skoro niebiosa i niebiosa niebios nie mogą go ogarnąć? A kim jestem ja, żebym miał mu dom zbudować? Chyba tylko do palenia przed nim kadzidła.” — 2Krn 2,6 (UBG)

    Osoby, miejsca i wydarzenia

    Salomon – król Izraela, który organizuje robotników i materiały do budowy domu dla imienia Pana.

    Huram – król Tyru, sojusznik dostarczający drewno z Libanu i rzemieślnika, tak jak wcześniej Dawidowi.

    Huram-Abi – uzdolniony rzemieślnik, syn kobiety z pokolenia Dana i ojca z Tyru, mistrz w metalu i rzeźbie.

    Liban – źródło cedrów, cyprysów i drzewa sandałowego na budowę świątyni.

    Jafa – port, do którego morzem spławiane jest drewno, zanim trafi do Jerozolimy.

    Główna myśl rozdziału

    Rozdział ustawia właściwą miarę budowy. Świątynia ma być wielka nie po to, by pomieścić Boga — bo niebiosa Go nie ogarniają — lecz by godnie służyć czci: kadzidłu, chlebowi pokładnemu, całopaleniom w szabaty, nowie i uroczyste święta Pana, według wiecznego nakazu w Izraelu. Salomon działa przez konkretną współpracę, umowę i uczciwą zapłatę, a nie samą pobożność, dostarczając robotnikom Hurama pszenicę, jęczmień, wino i oliwę. Wielkość domu jest wyznaniem, że Bóg Izraela przewyższa wszystkich innych bogów, a udział rzemieślnika Hurama-Abiego, syna kobiety z Dana i ojca z Tyru, pokazuje, że Boże dzieło może angażować także ludzi spoza Izraela.

    Powiązane

    Rozdziały: ← 2 Księga Kronik 1 · 2 Księga Kronik — cała księga · 2 Księga Kronik 3 →