Kategoria: Odkrycia archeologiczne

Ewangelia Jana przytacza rozmowę, w której Samarytanka mówi Jezusowi: „Nasi ojcowie na tej górze czcili Boga”. O jaką górę chodziło i czy rzeczywiście stała na niej świątynia rywalizująca z jerozolimską? Przez stulecia była to dla nas głównie wzmianka w tekstach. Aż archeolodzy odsłonili na szczycie góry Garizim rozległy święty okręg z setkami inskrypcji — i spór o świątynię Samarytan zszedł z kart ksiąg na kamienie.

Czym jest to „odkrycie”

Góra Garizim wznosi się nad Nablusem (biblijnym Sychem) w środkowej części Cisjordanii. Na jej szczycie, w miejscu zwanym po arabsku Dżabal at-Tur, izraelski archeolog Yitzhak Magen prowadził od 1983 roku szeroko zakrojone wykopaliska — przez blisko dwadzieścia sezonów, do połowy pierwszej dekady XXI wieku. Odsłonił nie tylko monumentalny okręg kultowy, lecz także rozległe miasto, które wyrosło wokół niego w okresie perskim i hellenistycznym.

Serce znaleziska to samarytański święty okręg — ufortyfikowana przestrzeń z bramami, dziedzińcami i pomieszczeniami. Magen wyróżnił dwie fazy. Wcześniejszy kompleks mierzył około 96 na 98 metrów. W początkach II wieku p.n.e. zastąpiła go znacznie okazalsza budowla — otoczona murami grubości ponad 2,5 metra, o zewnętrznych wymiarach rzędu 136 na 212 metrów, z reprezentacyjnymi bramami. Sam budynek świątynny wzniesiono z białych ciosanych kamieni.

Wykopaliska przyniosły dziesiątki tysięcy zabytków: naczynia, monety oraz — co szczególnie wymowne — ogromne ilości spalonych kości zwierząt ofiarnych (owiec, kóz, bydła i gołębi), świadczących o intensywnym kulcie ofiarniczym. Najcenniejszy jest jednak zbiór około 400 inskrypcji. Większość spisano po aramejsku, część w piśmie paleohebrajskim (zwykle rezerwowanym dla treści szczególnie świętych), a pewną grupę po grecku. To największy taki zbiór z tego regionu i epoki.

Wiele napisów ma charakter wotywny. Powtarza się formuła daru składanego „przed Panem w tym miejscu” oraz prośba o „dobrą pamięć” u bóstwa — badała je m.in. Anne Katrine de Hemmer Gudme, która naliczyła kilkadziesiąt takich dedykacji. Jeden z fragmentów wspomina wprost „[dom] JHWH”, a więc świątynię poświęconą Bogu Izraela — Jahwe (PAN). Inny brzmi: „to, co Josef [syn…] ofiarował za swoją żonę i za swoich synów przed Panem w świątyni”. Okręg i otaczające go miasto zostały zniszczone ogniem — ślady pożaru są wyraźne — przez hasmonejskiego władcę Jana Hirkana I około 111–110 roku p.n.e.

Powiązanie z Pismem

Samego budynku świątyni na Garizim Biblia hebrajska nie wymienia. Wspomina jednak wspólnotę i konflikt, z których ten kult wyrósł. Kluczowy jest 13. rozdział Księgi Nehemiasza. Sanballat Choronita, przeciwnik odbudowy Jerozolimy (Ne 2; 4; 6), pojawia się tam raz jeszcze — jako teść wnuka arcykapłana:

„A jeden z synów Jojady, syna arcykapłana Eliasziba, był zięciem Choronity Sanballata. Wygnałem go więc od siebie.” (Ne 13,28 UBG)

Nehemiasz walczył o czystość kapłaństwa i o zerwanie mieszanych małżeństw. Wygnany kapłan trafił, według relacji Józefa Flawiusza, na dwór Sanballata w Samarii — i to właśnie ten wątek starożytny historyk łączy z powstaniem odrębnego kapłaństwa i świątyni na Garizim. Tło etniczne konfliktu naświetla też 2 Księga Królewska 17, opisująca zasiedlenie Samarii przez obce ludy po upadku Izraela. Sami Samarytanie widzieli siebie inaczej — jako wierną resztę północnego Izraela, a swoje prawo do Garizim wywodzili z Tory: to na tej górze miało zabrzmieć błogosławieństwo (Pwt 11,29; 27,12), a ich wersja Pięcioksięgu wskazuje Garizim jako miejsce wybrane przez Boga.

Najsłynniejsze nawiązanie pochodzi z Nowego Testamentu. Gdy Jeszua (Jezus) rozmawia z Samarytanką przy studni Jakuba u stóp Garizim, ona odwołuje się do tej właśnie góry:

„Nasi ojcowie na tej górze czcili Boga, a wy mówicie, że w Jerozolimie jest miejsce, gdzie należy go czcić.” (J 4,20 UBG)

„Jezus powiedział do niej: Kobieto, wierz mi, że nadchodzi godzina, gdy ani na tej górze, ani w Jerozolimie nie będziecie czcić Ojca.” (J 4,21 UBG)

Za czasów Jezusa świątynia leżała już w gruzach (Hirkan zburzył ją ponad sto lat wcześniej), ale sama góra pozostała miejscem świętym Samarytan. Zdanie „na tej górze czcili Boga” nie jest więc literacką figurą — wskazuje realny, wykopany dziś ośrodek kultu.

Co pewne, a co dyskutowane

Pewne jest istnienie na Garizim samarytańskiej świątyni z monumentalnym okręgiem, kultem ofiarniczym i inskrypcjami przywołującymi imię Boże. Pewna jest też okazała faza hellenistyczna (początek II w. p.n.e.) oraz jej zniszczenie przez Jana Hirkana około 111–110 p.n.e. To nie rekonstrukcja domysłów — to mury, bramy, kości ofiarne i kamienie z napisami.

Sporna pozostaje najwcześniejsza data. Magen datował pierwszą fazę okręgu na połowę V wieku p.n.e. (okres perski), opierając się na ceramice, monetach i datowaniu radiowęglowym. Tę chronologię zakwestionował Eran Arie (publikacje z 2021 i 2023 r.), który na podstawie kapiteli protojońskich, sześciokomorowej bramy, ceramiki i analiz C14 proponuje przesunięcie założenia okręgu aż do późnej epoki żelaza (ok. 650–550 p.n.e.). Podobne wątpliwości sygnalizował Jürgen Zangenberg. Z kolei kwestię kapiteli różnie tłumaczono: Ephraim Stern i sam Magen sądzili, że przeniesiono je z wcześniejszej, żelaznej budowli w Sychem, a Oded Lipschits dopuszczał ich pochodzenie z dowolnego znaczącego gmachu. Innymi słowy: że świątynia istniała — nikt nie podważa; kiedy dokładnie powstała — jest przedmiotem żywej debaty.

Ostrożności wymaga też relacja Józefa Flawiusza. Datuje on budowę świątyni na czasy Aleksandra Wielkiego (ok. 332 p.n.e.) i wiąże ją z niejakim Sanballatem — ale ów Sanballat wydaje się o wiek późniejszy niż Sanballat Choronita z Księgi Nehemiasza. Historycy mówią tu o pomyłce chronologicznej lub o pomieszaniu kilku osób o tym samym imieniu. Dlatego świadectwa Flawiusza używa się z rezerwą, a archeologia raczej je koryguje niż potwierdza.

Status „potwierdzone” dotyczy zatem faktu istnienia świątyni i jej kluczowych faz, nie zaś jednej konkretnej daty założenia. Wykopaliska nie „udowadniają Biblii”, ale osadzają jej realia — samarytański kult Jahwe, konflikt z Jerozolimą, spór o miejsce oddawania czci — w namacalnym gruncie.

Znaczenie

Odkrycie z Garizim pokazuje, że Samarytanie nie byli późnym wymysłem polemistów, lecz wspólnotą, która na wieki przed narodzeniem Jezusa posiadała własną, monumentalną świątynię i rozbudowany kult. Rozłam między Judą a Samarią, którego początków szuka się w konflikcie Nehemiasza o kapłaństwo i mieszane małżeństwa, przybrał tu formę z betonu i kamienia: osobne sanktuarium, osobne kapłaństwo, a w końcu — zbrojne zniszczenie przez Hasmonejczyków.

To tło rozświetla scenę z Ewangelii Jana. Uwaga Samarytanki o „tej górze” nie była abstrakcją — za jej plecami leżały ruiny realnej świątyni, a niechęć między obiema wspólnotami była tak głęboka, że ewangelista dodaje osobno: Żydzi z Samarytanami nie obcowali. W tym kontekście odpowiedź Jezusa nabiera pełni: prawdziwy kult nie jest sprawą współrzędnych geograficznych — „ani na tej górze, ani w Jerozolimie” — lecz oddawania czci Ojcu „w duchu i w prawdzie” (J 4,23–24). Kamienie z Garizim pomagają zobaczyć, jak konkretny był spór, który Jezus tym zdaniem przekroczył.

Źródła

• Wikipedia, Mount Gerizim — przegląd geografii, historii i wykopalisk góry oraz kontekstu biblijnego: en.wikipedia.org/wiki/Mount_Gerizim
• Wikipedia, Mount Gerizim Temple — szczegóły świątyni: fazy, wymiary okręgu, inskrypcje, zniszczenie przez Hirkana, spór o datowanie (Magen, Arie, Zangenberg): en.wikipedia.org/wiki/Mount_Gerizim_Temple
• Biblical Archaeology Society, The Temple on Mount Gerizim — In the Bible and Archaeology — inskrypcje wotywne, badania A. K. de Hemmer Gudme, kontekst J 4: biblicalarchaeology.org
• Associates for Biblical Research, The Sacred Precinct on Mount Gerizim — układ okręgu, ofiary, miasto hellenistyczne, datowanie: biblearchaeology.org
• The Votives Project, Materiality and Divine Remembrance: The Votive Inscriptions from Mount Gerizim — treść i formuły inskrypcji aramejskich, „dobra pamięć przed Bogiem”: thevotivesproject.org
• E. Arie, Revisiting Mount Gerizim: The Foundation of the Sacred Precinct and the Proto-Ionic Capitals (2021) — rewizja datowania okręgu ku epoce żelaza: cris.haifa.ac.il
• Cytaty biblijne: Uwspółcześniona Biblia Gdańska (UBG), Ne 13,28; J 4,20–24.

Zwiadowcy wracają z winogronami Kanaanu, Miriam umiera i zostaje pogrzebana, Mojżesz uderza laską w skałę – wszystko to dzieje się w jednym miejscu: Kadesz-Barnea. Archeolodzy od ponad stu lat wskazują na konkretną oazę na północy Synaju, Tell el-Qudeirat, jako miejsce tych wydarzeń. Dziesięć sezonów wykopalisk odsłoniło tam jednak coś, czego nikt się nie spodziewał: potężne fortece z epoki żelaza, ale ani śladu z czasów, w których miała się rozgrywać wędrówka po pustyni. Co to oznacza dla opowieści z Księgi Liczb?

Czym jest to „odkrycie”

Tell el-Qudeirat leży w wąskiej dolinie Wadi el-Qudeirat, przy oazie Ein el-Qudeirat – najbardziej wodolubnym miejscu na całym północnym Synaju, na skrzyżowaniu starożytnych szlaków: Drogi Szur (z Edomu i Arawy do Egiptu) oraz trasy z Elat i Negebu do Arad i Hebronu. To właśnie ta obfitość wody sprawiła, że miejsce to od dawna kojarzono z biblijnym Kadesz (hebr. „święty”), gdzie Izraelici mieli spędzić większość z czterdziestu lat wędrówki.

Stanowisko po raz pierwszy opisali w 1914 roku brytyjscy archeolodzy Leonard Woolley i T.E. Lawrence (późniejszy „Lawrence z Arabii”). Wstępne sondaże wykonał w 1956 roku Moshe Dothan, a pełne, wieloletnie wykopaliska – w dziesięciu sezonach między 1976 a 1982 rokiem – przeprowadził Rudolph Cohen z Izraelskiego Urzędu Starożytności. Pełny raport końcowy, dopracowywany wspólnie z Hannah Bernick-Greenberg, ukazał się dopiero po latach jako monografia IAA Reports.

Wykopaliska Cohena ujawniły trzy nawarstwione na sobie fortece z epoki żelaza:

• X wiek p.n.e. – niewielka, owalna budowla, najstarsza faza osadnicza na wzgórzu.
• VIII–VII wiek p.n.e. – prostokątna forteca z masywnym, litym murem i narożnymi wieżami, wzniesiona prawdopodobnie za panowania Uzjasza, króla Judy, który odbudowywał wpływy Judy na południu (w tym port Esjon-Geber); zniszczona później, zapewne w niespokojnym okresie ekspansji asyryjskiej.
• koniec VII – VI wiek p.n.e. – kolejna forteca, funkcjonująca do zniszczenia królestwa Judy przez Babilończyków w 586 r. p.n.e.; osadnictwo w skromniejszej formie trwało tu jeszcze przez pewien czas potem.

W warstwach znaleziono m.in. hebrajskie ostraka (w tym tabliczkę z przelicznikiem liczb hebrajskich na egipskie) oraz charakterystyczną ceramikę negebską. To wszystko potwierdza, że w epoce żelaza było to ważne, ufortyfikowane stanowisko graniczne królestwa Judy. Problem w tym, że – jak podkreślają archeolodzy od lat siedemdziesiątych – w żadnej z warstw, ani w powierzchniowych badaniach okolicznej oazy, nie natrafiono na jednoznaczny materiał z epoki brązu ani z wczesnej epoki żelaza I, a więc z okresu, w którym tradycyjnie umieszcza się Exodus i wędrówkę po pustyni.

Powiązanie z Pismem

Kadesz-Barnea pojawia się w Torze jako miejsce kilku kluczowych, dramatycznych momentów wędrówki. To stąd Mojżesz wysłał dwunastu zwiadowców do Kanaanu: „A kiedy wrócili, przyszli do Mojżesza, Aarona i całego zgromadzenia synów Izraela na pustynię Paran, do Kadesz; zdali sprawę im oraz całemu zgromadzeniu, pokazali im też owoce tej ziemi” (Lb 13,26 UBG). Niewiara ludu wobec tego raportu skutkowała wyrokiem: cała dorosła generacja miała wymrzeć na pustyni, zanim Izrael wejdzie do Kanaanu.

W Kadesz umiera też siostra Mojżesza: „I przyszło całe zgromadzenie synów Izraela na pustynię Syn w pierwszym miesiącu. I lud zamieszkał w Kadesz. Tam umarła Miriam i tam została pogrzebana” (Lb 20,1 UBG). Tuż potem rozgrywa się epizod wód Meriba – lud domaga się wody, a Mojżesz, zamiast przemówić do skały jak nakazał Bóg, uderza ją laską: „To są wody Meriba, gdzie synowie Izraela spierali się z Panem i został poświęcony w nich” (Lb 20,13 UBG). To z Kadesz Mojżesz wysyła też poselstwo do króla Edomu z prośbą o przejście przez jego ziemię (Lb 20,14), a o samym miejscu Biblia mówi: „Teraz jesteśmy w Kadesz, w mieście przy twojej granicy” (Lb 20,16 UBG) – graniczny punkt na styku pustyni i zamieszkanych krain. Powtórzone Prawo dodaje odległość: „jedenaście dni drogi jest od Horebu przez górę Seir do Kadesz-Barnea” (Pwt 1,2 UBG), co samo w sobie podkreśla, jak długo – wedle tekstu – Izrael pozostawał w tym rejonie, mimo krótkiego dystansu.

Co pewne, a co dyskutowane

Pewne jest, że Tell el-Qudeirat to realne, dobrze przebadane stanowisko z trzema kolejnymi fortecami z epoki żelaza (X–VI w. p.n.e.), a jego identyfikacja z biblijnym Kadesz-Barnea pozostaje dominującym poglądem w badaniach od czasów Woolleya i Lawrence’a po dziś dzień – głównie ze względu na unikatowe zasoby wody w tym rejonie Synaju i zgodność z geografią opisaną w Torze.

Dyskutowany jest natomiast szereg szczegółów. Po pierwsze – brak warstw z epoki brązu i wczesnej epoki żelaza I, czyli okresu, w którym konserwatywna chronologia biblijna umieszcza Exodus. Badaczka Lily Singer-Avitz zwróciła uwagę na nieliczne fragmenty malowanej ceramiki typu Qurayyah Ware (tzw. „midianickiej”), które mogłyby wskazywać na jakąś obecność ludzką na miejscu już w XII–XI w. p.n.e. Nie jest to jednak dowód na obozowisko wędrującego ludu opisanego w Księdze Liczb, a jedynie na istnienie skromnej, wcześniejszej osady poprzedzającej pierwszą fortecę – interpretacja ta nie jest powszechnie przyjęta.

Po drugie – sama stratygrafia i fazowanie fortec budzą spory wśród specjalistów. Cohen i Bernick-Greenberg wyróżnili w środkowej, prostokątnej fortecy dwie odrębne fazy budowlane, podczas gdy wcześniejszy badacz Moshe Dothan widział tam tylko jedną. Recenzenci finalnej publikacji (m.in. Avraham Faust) oraz David Ussishkin podnosili, że materiał ceramiczny nie zawsze pochodzi z zalegania pierwotnego, co utrudnia jednoznaczne rozstrzygnięcie liczby faz i ich dokładnych dat.

Po trzecie – identyfikacja lokalizacyjna nie jest bezdyskusyjna. Kilka kilometrów od Tell el-Qudeirat leży inne, mniejsze źródło, Ein Qadis, zachowujące w nazwie starosemickie brzmienie „Kadesz” – część badaczy uważała je za lepszego kandydata, choć nie ma tam pozostałości architektonicznych. Na marginesie pojawiają się też mniejszościowe, w zasadzie odrzucane przez środowisko naukowe hipotezy lokalizujące Kadesz w Arabii czy koło Petry – nieoparte na wykopaliskach porównywalnych do tych z Tell el-Qudeirat.

Warto dodać argument metodologiczny obecny w tej debacie po obu stronach: koczownicze obozowisko, korzystające z namiotów i niepozostawiające trwałej zabudowy, z natury rzeczy nie musi zostawić czytelnego śladu archeologicznego po tysiącach lat erozji i późniejszej zabudowy forteca na fortecy. Brak śladów nie jest dowodem nieobecności, ale nie jest też dowodem obecności – wykracza poza to, co archeologia dziś potrafi zweryfikować.

Znaczenie

Fortece z Tell el-Qudeirat pokazują coś niezależnego od pytania o wędrówkę po pustyni: to miejsce było przez kilkaset lat strategicznym punktem granicznym królestwa Judy, strzegącym dostępu od strony Edomu i pustyni Negev. To zgadza się z biblijnym obrazem Kadesz jako punktu na granicy zamieszkanego świata – „mieście przy twojej granicy” (Lb 20,16) – choć w epoce dużo późniejszej niż czasy Mojżesza. Późniejsze pokolenia Izraelitów, budując tam kolejne fortece, niejako potwierdzały ciągłość znaczenia tego miejsca w geografii biblijnej, nawet jeśli fizycznych śladów samego przystanku wędrówki nigdy tam nie znaleziono i najpewniej nie znajdzie.

Dla czytelnika Biblii oznacza to konieczność rozróżnienia dwóch pytań, które łatwo się zlewają: czy miejsce nazywane Kadesz-Barnea istniało i pasuje geograficznie do opisu z Tory (na to archeologia i geografia odpowiadają twierdząco) – oraz czy da się materialnie zweryfikować konkretny epizod obozowania wędrującego ludu w tym miejscu (na to, przy obecnym stanie wiedzy, odpowiedzi nie ma). Te dwie warstwy – tożsamość miejsca i historyczność konkretnego wydarzenia – wymagają osobnych, uczciwych odpowiedzi, zamiast jednej uproszczonej tezy w którąkolwiek stronę.

Źródła

• Kadesh (biblical) – Wikipedia – identyfikacja stanowiska, historia wykopalisk, spory o lokalizację.
• Tell el-Qudeirat – Wikipedia – opis trzech faz fortecznych, chronologia, aktualne debaty naukowe (Haiman, Ussishkin, Na’aman, Finkelstein).
• Wilderness Wanderings: Where is Kadesh? – Biblical Archaeology Society – streszczenie badań Ussishkina, Singer-Avitz i debaty o luce w epoce brązu.
• Kadesh-Barnea—In the Bible and on the Ground – BAS Library – pełniejsze omówienie problemu identyfikacji i alternatywnych lokalizacji.
• Excavations at Kadesh Barnea (Tell el-Qudeirat) 1976–1982 – IAA Reports – oficjalna publikacja końcowa Rudolpha Cohena i Hannah Bernick-Greenberg.
• Recenzja raportu końcowego – American Journal of Archaeology (2009) – krytyczne uwagi Avrahama Fausta o stratygrafii i fazowaniu fortec.
• Lily Singer-Avitz, „The Earliest Settlement at Kadesh Barnea”, Tel Aviv 35 (2008) – hipoteza o osadnictwie z XII w. p.n.e. na podstawie ceramiki Qurayyah Ware.
• Cytaty biblijne: Uwspółcześniona Biblia Gdańska (UBG), Lb 13,26; Lb 20,1; Lb 20,13; Lb 20,14; Lb 20,16; Pwt 1,2.

Czy zwykłe wzgórze może uwiarygodnić biblijną opowieść o mądrej kobiecie, która jedną rozmową ocaliła całe miasto? Tel Abel Bet-Maaka leży dziś tuż przy zbiegu granic Izraela, Libanu i Syrii — a w starożytności był to newralgiczny styk trzech światów: izraelskiego, aramejskiego i fenickiego. Od 2013 roku archeolodzy wydobywają stąd znaleziska związane z miastem wspomnianym w Biblii trzy razy — raz jako „matka w Izraelu”, dwa razy jako łup najeźdźców. Co udało się tam odkryć?

Czym jest to „odkrycie”

Tel Abel Bet-Maaka to duży kopiec osadniczy (tell) w Górnej Galilei, utożsamiany z arabskim Tell Abil el-Qameh, kilka kilometrów na południe od Metulli, na skraju doliny Hula. Stanowisko obejmuje około 100 dunamów (10 hektarów) i składa się z mniejszej części północnej oraz większej południowej, połączonych siodłem. Leżało na skrzyżowaniu szlaków wiodących ku Damaszkowi i wybrzeżu fenickiemu. To położenie na styku Izraela, Aramu i Fenicji czyni z niego wyjątkowe okno na kontakty i konflikty epoki żelaza.

Systematyczne wykopaliska prowadzą tu Nava Panitz-Cohen i Naama Yahalom-Mack z Uniwersytetu Hebrajskiego w Jerozolimie oraz Robert Mullins z Azusa Pacific University. Pierwszy sezon odbył się w 2013 roku; do 2021 roku przeprowadzono dziewięć sezonów. Osadnictwo sięga wczesnej epoki brązu i ciągnie się po czasy nowożytne, ze szczytem w środkowej epoce brązu (MB IIB) i epoce żelaza I–IIA.

Dwa znaleziska zwróciły szczególną uwagę mediów i badaczy:

• Skarb srebra z późnej epoki brązu (XIII w. p.n.e.). Zdeponowany w niewielkim ceramicznym dzbanku, na podłodze przy ścianie, bez śladów gwałtownego zniszczenia; zawierał kilkanaście srebrnych przedmiotów: kolczyki, fragmenty tzw. hacksilber (srebra siekanego, używanego jak pieniądz przed erą monet) oraz sztabkę o zarysie przypominającym kontynent afrykański. To jeden z najwcześniejszych depozytów srebra znanych z Lewantu. Znalezisko oczyściła konserwatorka Miriam Lavi (rozcieńczonym kwasem, w laboratorium Uniwersytetu Hebrajskiego); wykonano analizy chemiczne i izotopów ołowiu. Publikacja: Biblical Archaeology Review (lipiec/sierpień 2016).
• Fajansowa głowa brodatego mężczyzny (IX w. p.n.e.). Odkryta w 2017 roku (ogłoszona w 2018) na podłodze dużego budynku o charakterze cytadeli. Sama głowa mierzy ok. 5 cm, a cała figurka mogła sięgać 20–25 cm. Przedstawia mężczyznę z brodą i długimi włosami spiętymi opaską w żółto-czarne pasy, wykonaną z fajansu. Zespół badaczy — po konsultacji ze specjalistami sztuki starożytnego Bliskiego Wschodu (Annie Caubet, Marian Feldman, Irit Ziffer) — uznał, że przedmiot najpewniej portretuje konkretną osobę wysokiej rangi, być może władcę. Figurka trafiła do Muzeum Izraela w Jerozolimie.

Do znalezisk należą też struktury kultowe z masebami (stojącymi kamieniami) i ołtarzami oraz naczynie z ponad 400 astragalami (kostkami do gry/wróżenia) z epoki żelaza IIA.

Powiązanie z Pismem

Biblia wymienia Abel-Bet-Maaka trzykrotnie, zawsze jako ważne miasto północy. Najbarwniejszy epizod pochodzi z 2 Księgi Samuela: po buncie przeciw Dawidowi rebeliant Szeba, syn Bikriego, chroni się tu, a dowódca Joab oblega miasto. Wtedy głos zabiera bezimienna mądra kobieta z Abel:

„Ja jestem jednym ze spokojnych i wiernych w Izraelu, a ty chcesz zniszczyć miasto i matkę w Izraelu. Dlaczego chcesz zburzyć dziedzictwo Pana?” (2 Sm 20,19 UBG)

To właśnie z tego wersetu pochodzi określenie „miasto-matka w Izraelu”. Chwilę wcześniej kobieta przywołuje przysłowie świadczące o dawnej renomie miasta jako miejsca rozstrzygania sporów:

„W dawnych czasach mówiono: Koniecznie należy radzić się w Abelu – i tak sprawa się zakończyła.” (2 Sm 20,18 UBG)

Negocjacje kończą się kompromisem: mieszkańcy ścinają głowę Szeby i zrzucają ją przez mur, a Joab odstępuje. Tytuł „matka w Izraelu” oznacza tu zapewne znaczącą metropolię — miasto stołeczne wobec okolicznych „miast-córek”, słynące z rozwagi.

Dwie pozostałe wzmianki to zapisy klęsk. Około początku IX w. p.n.e., w czasie wojny judzkiego Asy z izraelskim Baszą, aramejski król Ben-Hadad uderza na północ Izraela:

„I Ben-Hadad posłuchał króla Asy, i posłał dowódców swoich wojsk przeciwko miastom Izraela, napadł na Ijon, Dan i Abel-Bet-Maaka oraz całe Kinerot wraz z całą ziemią Neftalego.” (1 Krl 15,20 UBG)

Ostatnia wzmianka to koniec niepodległości północnej Galilei. W latach 733–732 p.n.e. asyryjski Tiglat-Pileser III anektuje ten region:

„Za dni Pekacha, króla Izraela, nadciągnął Tiglat-Pileser, król Asyrii, i zdobył Ijon, Abel-Bet-Maaka, Janoach, Kedesz, Chasor, Gilead i Galileę, i całą ziemię Neftalego, a pojmanych uprowadził do Asyrii.” (2 Krl 15,29 UBG)

Lista miast z 2 Księgi Królewskiej pokrywa się z rocznikami Tiglat-Pilesera III, które wspominają uprowadzenie 13 520 mieszkańców z tych okręgów galilejskich — obie relacje opisują więc niezależnie to samo wydarzenie. Równoległy tekst z 2 Krn 16,4 nazywa je „Abel-Maim” („łąka wód”) — nawiązanie do źródeł doliny Hula.

Co pewne, a co dyskutowane

Pewne (dobrze udokumentowane). Utożsamienie Tell Abil el-Qameh z biblijnym Abel-Bet-Maaka jest w nauce szeroko przyjęte — opiera się na zachowaniu starożytnej nazwy w toponimii arabskiej, na położeniu zgodnym z biblijnymi listami miast pogranicza oraz na warstwach z epok brązu i żelaza. Skarb srebra, fajansowa głowa, cytadela i struktury kultowe to opublikowane znaleziska. Zbieżność listy miast z 2 Krl 15,29 z rocznikami Tiglat-Pilesera III to jeden z mocniejszych punktów styku tekstu biblijnego z zewnętrznym źródłem.

Dyskutowane. Kilka atrakcyjnych medialnie interpretacji to wciąż hipotezy:

• „Portret króla”. Że fajansowa głowa przedstawia realną, wysoką rangą postać — to wniosek badaczy oparty na indywidualnych rysach twarzy. Jednak którego władcę miałaby ukazywać, jest spekulacją: proponowano m.in. Achaba i Jehu (Izrael), Hadadezera i Chazaela (Aram) oraz Itobaala (Fenicja). Sami autorzy zastrzegają, że atrybucja wymaga dalszych badań — na figurce nie ma żadnej inskrypcji z imieniem.
• Przynależność polityczna. Czy Abel-Bet-Maaka było w epoce żelaza miastem izraelskim, aramejskim, czy stolicą osobnego „królestwa Maaka” (Joz 13,11; 2 Sm 10,6; 1 Krn 19,6) — pozostaje przedmiotem debaty. Sama nazwa „Bet-Maaka” („dom Maaki”) sugeruje związek z tym bytem, lecz jego zasięg jest niejasny.
• Drobiazgi. „Sztabka w kształcie Afryki” to jedynie opis przypadkowego zarysu odlewu, nie zamiar rzemieślnika. Rok startu prac bywa też podawany jako 2012 (prace wstępne) lub 2013 (pierwszy pełny sezon).

Trzeba też uczciwie dodać, czego nie znaleziono: żadnej inskrypcji potwierdzającej wprost epizod z 2 Sm 20 czy imię „mądrej kobiety”. Archeologia poświadcza istnienie, rangę i burzliwe losy miasta zgodne z ramami biblijnej narracji — nie pojedyncze zdania dialogu.

Znaczenie

Wartość Tel Abel Bet-Maaka polega na tym, że jest to jedno z niewielu dużych stanowisk uchwyconych dokładnie na granicy trzech kultur. Pozwala badać, jak w epoce żelaza przenikały się wpływy izraelskie, aramejskie i fenickie — w architekturze, kulcie i handlu (świadczy o nim srebro używane jak pieniądz na długo przed wynalezieniem monety). Miasto nazwane przez „mądrą kobietę” „dziedzictwem Jahwe (PANA)” okazuje się realnym, zamożnym ośrodkiem pogranicza, a nie literacką dekoracją.

Najważniejszy jest jednak spokojny wniosek: tekst i łopata opowiadają spójną historię, choć każde źródło mówi o czymś innym. Biblia zapamiętała Abel jako miasto rozwagi i ofiarę najazdów; archeologia dokłada cytadelę, skarb, kult i ślady zniszczeń; asyryjskie roczniki niezależnie potwierdzają kampanię Tiglat-Pilesera III. To nie „dowód, że Biblia jest prawdziwa” — raczej zbieżność, która każe traktować biblijne listy miast pogranicza jako zapis realnej geografii, a nie późną fikcję.

Źródła

• Biblical Archaeology Society — o skarbie srebra (autorzy: N. Panitz-Cohen, R. Mullins, N. Yahalom-Mack, M. Lavi), datowanie i kontekst depozytu: Silver Hoard from Abel Beth Maacah
• Biblical Archaeology Society — o fajansowej głowie „władcy” (ogłoszenie 2018, odkrycie 2017, lista proponowanych postaci, zastrzeżenia): An Iron Age Royal at Abel Beth Maacah?
• N. Yahalom-Mack i in., „A Faience Head of a Bearded Male from Tel Abel Beth Maacah…”, Oxford Journal of Archaeology (2024) — pełne opracowanie głowy: onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/ojoa.12311
• Instytut Archeologii Uniwersytetu Hebrajskiego — strona projektu (położenie, okresy, dyrekcja, przegląd znalezisk): archaeology.huji.ac.il/tel-abel-beth-maacah
• Wikipedia — „Abel-beth-maachah”: identyfikacja z Tell Abil el-Qameh, wielkość tellu, etymologia, muzealne przechowywanie głowy: en.wikipedia.org/wiki/Abel-beth-maachah
• BiblePlaces (blog) — relacja o pierwszym sezonie wykopalisk (2013): First Season of Excavations at Abel
• Cytaty biblijne: Uwspółcześniona Biblia Gdańska (UBG), 2 Sm 20,18–19; 1 Krl 15,20; 2 Krl 15,29 (oraz kontekst 2 Sm 20,14–22 i 2 Krn 16,4).

Filistyni to jedni z najbardziej rozpoznawalnych przeciwników Izraela — tło opowieści o Samsonie, Goliacie i wojnach Dawida. Biblia twierdzi jednak coś więcej niż tylko to, że byli wrogami: mówi, że w ogóle nie byli rdzennymi mieszkańcami Kanaanu, lecz przybyszami zza morza, z odległego Kaftor. Przez stulecia był to wyłącznie zapis w starożytnym tekście. Czy dało się go kiedykolwiek sprawdzić? W Aszkelonie — jednym z pięciu głównych miast filistyńskich — archeolodzy natrafili na znalezisko, które pozwoliło zajrzeć niemal wprost do genów tych ludzi.

Czym jest to „odkrycie”

W istocie chodzi o dwa powiązane odkrycia. Pierwszym jest pierwsze w historii odkopane cmentarzysko filistyńskie. Ekspedycja Leon Levy do Aszkelonu (działająca w latach 1985–2016), kierowana przez Lawrence’a E. Stagera (Harvard) oraz Daniela M. Mastera (Wheaton College), natrafiła na nie w 2013 roku i badała je przez cztery sezony, do 2016. Wcześniej filistyńskie zwyczaje pogrzebowe rekonstruowano wyłącznie z pojedynczych grobów i domysłów — tu po raz pierwszy pojawił się cały, zorganizowany cmentarz.

• Odsłonięto szczątki ponad 210 osób, pochowanych w prostych jamach grobowych, w murowanych grobowcach z ciosanego kamienia oraz w naczyniach kremacyjnych.
• Grobom towarzyszyło bogate wyposażenie: ceramika, biżuteria, wyroby metalowe i osobiste pieczęcie.
• Cmentarzysko datowano na XI–VIII w. p.n.e. (epoka żelaza II), a część darów grobowych na X–IX w. p.n.e.

Drugim odkryciem jest analiza starożytnego DNA, opublikowana 3 lipca 2019 roku w czasopiśmie Science Advances przez zespół pod kierunkiem Michal Feldman z Instytutu Maxa Plancka w Jenie (współautorzy m.in. Daniel Master, Choongwon Jeong i Johannes Krause). Badaczom udało się odzyskać materiał genetyczny dziesięciu osób z Aszkelonu, obejmujących trzy okresy:

• 3 osoby z epoki brązu — kananejskie „tło” sprzed przybycia Filistynów (poł. II tys. p.n.e.);
• 4 niemowlęta z wczesnej epoki żelaza (XII–XI w. p.n.e.), pochowane pod klepiskami domów;
• 3 osoby z późniejszej epoki żelaza — z samego cmentarzyska (XI–VIII w. p.n.e.).

Kluczowy wynik: u mieszkańców z wczesnej epoki żelaza pojawił się komponent genetyczny pochodzenia południowoeuropejskiego (egejskiego), którego nie było u ich poprzedników z epoki brązu. Modelowanie wiązało go z populacjami epoki żelaza z terenów Grecji, Półwyspu Iberyjskiego i Sardynii. Sygnał ten pojawił się na przełomie epok brązu i żelaza — czyli mniej więcej wtedy, kiedy niezależnie datuje się przybycie Filistynów (XII w. p.n.e.).

Powiązanie z Pismem

Biblia konsekwentnie wskazuje na zamorskie, nie-kananejskie pochodzenie Filistynów. Najmocniej mówi o tym prorok Amos, który w imieniu Jahwe (PAN) stawia migrację Filistynów na równi z wyjściem Izraela z Egiptu — Bóg kieruje wędrówkami wszystkich narodów:

„Synowie Izraela, czy nie jesteście dla mnie jak synowie Etiopii? – mówi Pan. Czy nie wyprowadziłem Izraela z ziemi Egiptu, Filistynów z Kaftor i Syryjczyków z Kir?” (Am 9,7 UBG)

To samo miejsce pochodzenia — Kaftor — powraca u Jeremiasza w wyroczni przeciw Filistynom:

„Pan bowiem zniszczy Filistynów, resztę z wyspy Kaftor.” (Jr 47,4 UBG)

Podobnie Księga Powtórzonego Prawa wspomina Kaftorytów, którzy wyszli z Kaftor i osiedlili się na wybrzeżu w rejonie Gazy — czyli dokładnie tam, gdzie leżały późniejsze miasta filistyńskie:

„Także Awwitów, którzy mieszkali w Chazerim aż do Gazy, wytracili Kaftoryci, którzy wyszli z Kaftor, i zamieszkali na ich miejscu” (Pwt 2,23 UBG).

Kaftor (hebr. Kaftôr, akkadyjskie Kaptaru, egipskie Keftiu) większość badaczy utożsamia z Kretą i szerzej z obszarem egejskim. Dokładnie w tym kierunku wskazywały już wcześniej znaleziska archeologiczne: filistyńska ceramika z wczesnej epoki żelaza (tzw. monochromia i dwubarwna ceramika filistyńska) do złudzenia przypomina naczynia kultur egejskich, w tym mykeńskiej. Badanie DNA dołożyło do tej ceramicznej poszlaki niezależny, biologiczny argument.

Co pewne, a co dyskutowane

Pewne jest to, że cmentarzysko istnieje i zostało starannie wyeksplorowane, oraz że recenzowane badanie genetyczne wykazało realny napływ komponentu europejskiego do Aszkelonu na przełomie epok brązu i żelaza. Te dwa fakty nie są kwestionowane.

Dyskutowane lub wymagające ostrożności pozostaje kilka rzeczy — i warto je nazwać wprost, zamiast wyolbrzymiać wynik:

• Skąd dokładnie przybysze — nie wiadomo. Sama Feldman zaznaczała, że modelowanie wskazuje „południowoeuropejską pulę genową jako prawdopodobne źródło”, ale precyzyjnego regionu (Kreta? Grecja lądowa? Sardynia? Iberia?) genetyka na razie nie rozstrzyga. Biblijna Kreta mieści się w tym zakresie, lecz DNA jej samo w sobie nie „wskazuje palcem”.
• Najsilniejszy sygnał nie pochodzi z samego słynnego cmentarza. Europejski komponent najwyraźniej widać u czterech niemowląt z wczesnej epoki żelaza (pochowanych pod podłogami domów), a nie u osób z cmentarzyska — te były już genetycznie „rozcieńczone”. Gdyby badano wyłącznie cmentarz, wniosek mógłby być inny.
• Sygnał był przejściowy. Jak zauważył Choongwon Jeong, w ciągu nie więcej niż dwóch stuleci ślad ten przestaje być wykrywalny — został wchłonięty przez lokalną, lewantyńską pulę genową. Genetyka mówi więc o pochodzeniu, nie o tożsamości: mieszkańcy pozostawali „Filistynami” dla sąsiadów jeszcze długo po tym, jak ich odrębność biologiczna się zatarła.
• Mała próbka. Dziesięć genomów to bardzo niewiele; historycy tacy jak Eric Cline apelują o ostrożność w łączeniu danych genetycznych z konkretnymi kulturami i wydarzeniami, a genetyk Marc Haber przypomina, że takie „przejściowe impulsy” domieszki bywają trudne do uchwycenia.

Znaczenie

Wartość tego odkrycia nie polega na tym, że „archeologia udowodniła Biblię”. Polega na zbieżności trzech niezależnych świadectw: tekstu biblijnego, który od dawna mówił o zamorskim pochodzeniu Filistynów z Kaftor; stylu materialnego (ceramika egejska pojawiająca się nagle w XII w. p.n.e. na filistyńskim wybrzeżu); oraz — teraz — danych genetycznych, które w tym samym momencie rejestrują napływ europejskiej domieszki. Trzy różne rodzaje danych układają się w spójny obraz migracji ludów morskich.

Dla czytelnika Pisma szczególnie wymowny jest kontekst Amosa. Prorok nie chwali Filistynów — zapowiada im sąd. Ale mimochodem odsłania coś większego: że Bóg Izraela jest suwerenem nad dziejami także innych narodów, że to On „wyprowadził Filistynów z Kaftor” tak samo, jak Izraela z Egiptu. Starożytna pamięć etnograficzna zapisana w tym jednym wersecie okazuje się zaskakująco zgodna z tym, co dziś potrafimy odczytać z kości i ceramiki.

Źródła

• M. Feldman i in., Ancient DNA sheds light on the genetic origins of early Iron Age Philistines — recenzowane badanie genetyczne, Science Advances 5(7), 3 lipca 2019: science.org/doi/10.1126/sciadv.aax0061
• A. Curry, DNA reveals European roots of the ancient Philistines — omówienie w Science: science.org/doi/10.1126/science.365.6448.17
• Instytut Maxa Plancka, komunikat prasowy o badaniu (Feldman, Master, Jeong, Krause): shh.mpg.de/1360247/ashkelon-philistines-feldman
• Biblical Archaeology Society, First-Ever Philistine Cemetery Unearthed at Ashkelon — o wykopaliskach Ekspedycji Leon Levy (Stager, Master): biblicalarchaeology.org
• B. Handwerk, Ancient DNA Sheds New Light on the Biblical Philistines — Smithsonian Magazine (skład 10 osób, głosy krytyczne Cline’a i Habera): smithsonianmag.com
• Biblical Philistines Came from Europe, Ancient DNA Reveals — Sci.News (szczegóły próbek i cytaty badaczy): sci.news/genetics/biblical-philistines-europe-07354.html
• Cytaty biblijne: Uwspółcześniona Biblia Gdańska (UBG), Am 9,7; Jr 47,4; Pwt 2,23.

Biblia wielokrotnie wymienia Ekron — jedno z pięciu głównych miast filistyńskich, do którego Filistyni odesłali arkę Bożą (1 Sm 5). Ale czy to miasto rzeczywiście istniało i czy da się wskazać je na mapie? Odpowiedź przyniosło stanowisko Tel Mikne w izraelskiej Szefeli, gdzie odkryto coś nieoczekiwanego: największy znany starożytnemu światu kompleks produkcji oliwy — i kamień, który po raz pierwszy wypisał nazwę „Ekron” wprost.

Czym jest to „odkrycie”

Tel Mikne (arab. Chirbet el-Mukanna) to duże wzgórze osadnicze około 35 km na zachód od Jerozolimy, na pograniczu nizin nadmorskich i wyżyny judzkiej. Prowadzone tu przez 14 sezonów w latach 1981–1996 wykopaliska kierowali Trude Dothan (Uniwersytet Hebrajski w Jerozolimie) i Seymour Gitin (Instytut Albrighta), przy współudziale obu tych instytucji. Odsłoniły one warstwy od epoki brązu po zniszczenie miasta na przełomie VII i VI w. p.n.e.

Najbardziej zaskakujące okazało się miasto z VII w. p.n.e., funkcjonujące pod zwierzchnictwem Asyrii. Odbudowane, ufortyfikowane i rozbudowane, przekształciło się w wielki ośrodek przemysłowy. Archeolodzy odsłonili ponad 100 instalacji do tłoczenia oliwy (najczęściej podawana liczba to ok. 115) — z kamiennymi nieckami do miażdżenia oliwek, dźwigniowymi prasami obciążanymi kamiennymi ciężarami i zbiornikami na płyny. Uczynił z Ekronu, jak ujął to Gitin, „największy ośrodek produkcji oliwy znany nam ze starożytności”. Szacunki rocznej produkcji różnią się: od ok. 500 ton do nawet ok. 1000 ton oliwy — skala nastawiona na eksport, głównie do serca imperium asyryjskiego i do Egiptu. Co ciekawe, w wielu warsztatach oliwiarskich znaleziono kamienne czteronarożne ołtarze — produkcja wydawała się splatać z kultem.

Tożsamość stanowiska rozstrzygnął sezon 1996. W ruinach świątyni (tzw. Kompleks Świątynny 650, pole IV) odkryto królewską inskrypcję dedykacyjną: prostokątny blok wapienny (ok. 39 × 60 × 26 cm) z pięcioma wierszami tekstu liczącymi 71 znaków. W tłumaczeniu brzmi ona: „Świątynia, którą zbudował Achisz (Ikausu), syn Padiego, syn Jasida, syn Ady, syn Jaira, władca Ekronu, dla Ptgyh, swej pani. Niech go błogosławi, niech go strzeże, niech przedłuży jego dni i błogosławi jego kraj”. Tekst wymienia pięciu kolejnych władców Ekronu i po raz pierwszy w źródłach epigraficznych podaje nazwę miasta. Publikacji dokonali Gitin, Dothan i Joseph Naveh (Israel Exploration Journal 47, 1997). Blok przechowuje dziś Muzeum Izraela w Jerozolimie (nr IAA 1997-2912; w korpusie inskrypcji KAI 286).

Powiązanie z Pismem

Ekron należał do filistyńskiego Pentapolis — związku pięciu miast, który Księga Jozuego wylicza imiennie:

„Od Szichoru, który jest naprzeciw Egiptu, aż do granicy Akaronu na północy – jest to ziemia przynależąca do Kananejczyków, pięciu książąt filistyńskich: z Gazy, Aszdodu, Aszkelonu, Gat i Ekronu, oraz Awwici;” (Joz 13,3 UBG).

Najsłynniejsza biblijna scena z Ekronem to finał wędrówki arki przymierza przez miasta filistyńskie. Po klęskach w Aszdodzie i Gat arkę odesłano właśnie tam:

„Wysłali więc arkę Boga do Ekronu. A gdy arka Boga przybyła do Ekronu, Ekronici zawołali: Przynieśli do nas arkę Boga Izraela, aby zgładzić nas i nasz lud.” (1 Sm 5,10 UBG).

Ekron pojawia się też w opowieści o kulcie lokalnego bóstwa. Chory król Achazjasz wysłał posłów, by radzić się „Belzebuba, boga Ekronu”, na co prorok Eliasz odpowiedział słowami Jahwe (PAN): „Czyż nie ma Boga w Izraelu, że idziecie radzić się Belzebuba, boga Ekronu?” (2 Krl 1,2–3 UBG). Miasto było więc w Piśmie ośrodkiem obcego kultu — a odkryta świątynia z inskrypcją dedykacyjną dla bogini pokazuje, że życie religijne rzeczywiście było tu ważne.

Szczególnie mocne jest powiązanie imion władców. Padi, ojciec Ikausu, znany jest z annałów asyryjskich Sancheryba: podczas kampanii 701 r. p.n.e. antyasyryjscy mieszkańcy Ekronu obalili wiernego Asyrii Padiego i wydali go królowi Judy Ezechiaszowi do uwięzienia; Sancheryb zdobył miasto i przywrócił Padiego na tron. Sam Ikausu (Achisz) figuruje w annałach Asarhaddona i Aszurbanipala jako dostawca materiałów budowlanych do Niniwy i uczestnik wypraw asyryjskich. Tak samo brzmiące imię Achisz nosił zresztą król Gat z czasów Dawida (1 Sm 27,2) — to nie ta sama osoba, lecz powtarzające się w filistyńskich dynastiach imię.

Wreszcie prorocy zapowiadali upadek Ekronu: „zwrócę swoją rękę przeciwko Ekronowi, i zginie resztka Filistynów” (Am 1,8 UBG), a Sofoniasz: „Ekron będzie wykorzeniony” (So 2,4 UBG). Miasto istotnie zniszczył Nabuchodonozor II ok. 604/603 r. p.n.e. — i w gruzach tego właśnie pożaru znaleziono królewską inskrypcję.

Co pewne, a co dyskutowane

• Pewne: Tel Mikne to Ekron. Utożsamienie postulowano już w latach 1957–58 na podstawie geografii i toponimii (J. Naveh, Z. Kallai), a inskrypcja z 1996 r. potwierdziła je epigraficznie — miasto samo nazywa siebie „Ekronem”.
• Pewne: kompleks oliwiarski jest realny i bezpośrednio wykopany — to nie rekonstrukcja z tekstów, lecz setki fizycznych instalacji i ciężarów prasowych.
• Pewne: władcy Padi i Ikausu (Achisz) są niezależnie poświadczeni w neoasyryjskich annałach królewskich, co pozwala datować ich panowanie na przełom VIII i VII w. p.n.e.
• Dyskutowane: dokładna wielkość produkcji. Popularna liczba „ok. 1000 ton rocznie” to szacunek maksymalnej wydajności; ostrożniejsze wyliczenia mówią o ok. 500 tonach, inne o ok. 700. Rząd wielkości — przemysłowy — nie budzi wątpliwości, konkretna liczba tak.
• Dyskutowane: tożsamość bogini z inskrypcji. Odczyt ptgyh bywa rozwijany jako nieznana bogini Ptgyja, jako Pidraja (córka Baala) albo jako greckie potnia („pani, władczyni”). Samo imię Ikausu tłumaczy się jako „Achaj, Grek”, co wpisuje się w hipotezę o egejskim (morskim) pochodzeniu Filistynów.
• Czego archeologia nie pokazuje: odkrycia potwierdzają istnienie miasta, jego kultu i władców — nie „udowadniają” cudownych wydarzeń z opowieści o arce. To dwa różne poziomy: potwierdzone jest tło (miejsce, epoka, ludzie), nie zaś sama scena z 1 Samuela.

Znaczenie

Ekron to jeden z tych przypadków, w których biblijna geografia zyskuje twardy grunt. Miasto wymieniane wśród filistyńskiego Pentapolis okazało się realnym, potężnym ośrodkiem, którego nazwę odczytano z kamienia, a imiona jego królów odnaleziono w archiwach obcego imperium. Padi „spotyka się” tu z Ezechiaszem nie na kartach Biblii, lecz w annałach Sancheryba — a to znaczy, że świat 2 Księgi Królewskiej i Izajasza rozgrywał się wśród postaci, które pozostawiły ślad także poza Pismem.

Kompleks oliwiarski dodaje do tego obraz gospodarki: pod asyryjskim zwierzchnictwem Filistea stała się fabryką oliwy dla imperium, co tłumaczy, dlaczego ta ziemia i jej miasta były przedmiotem tak zaciętej rywalizacji Asyrii, Egiptu i Judy. Odkrycie nie „dowodzi Biblii”, ale osadza jej opowieści w rozpoznawalnym, datowanym i namacalnym świecie starożytnego Bliskiego Wschodu — a to więcej, niż mamy dla większości tekstów tej epoki.

Źródła

• Ekron — hasło encyklopedyczne z omówieniem stanowiska, wykopalisk Dothan i Gitina, przemysłu oliwiarskiego i zniszczenia miasta: en.wikipedia.org/wiki/Ekron
• Ekron Royal Dedicatory Inscription — szczegóły inskrypcji (tekst, datowanie, władcy, bogini, miejsce przechowywania): en.wikipedia.org/wiki/Ekron_Royal_Dedicatory_Inscription
• „Special Report: Ekron Identity Confirmed”, Archaeology Magazine (1998) — potwierdzenie tożsamości stanowiska i powiązanie władców z annałami asyryjskimi: archive.archaeology.org/9801/abstracts/ekron.html
• „New Discoveries at Philistine Ekron”, Ministry Magazine (1998) — źródło startowe o wykopaliskach i inskrypcji: ministrymagazine.org/archive/1998/03/new-discoveries-at-philistine-ekron
• A. Faust, „The Interests of the Assyrian Empire in the West: Olive Oil Production as a Test-Case”, JESHO 54 (2011) — analiza skali i ekonomii produkcji oliwy w Ekronie: academia.edu (Faust 2011)
• S. Gitin, T. Dothan, J. Naveh, „A Royal Dedicatory Inscription from Ekron”, Israel Exploration Journal 47 (1997), s. 1–18 — publikacja inskrypcji (odniesienie bibliograficzne).
• Cytaty biblijne: Uwspółcześniona Biblia Gdańska (UBG), Joz 13,3; 1 Sm 5,10; 2 Krl 1,2–3; Am 1,8; So 2,4.

Wśród wzgórz na północ od Jerozolimy leży niepozorna wioska el-Dżib. Kiedy w latach 50. XX wieku archeolodzy zeszli w wykutą tu w litej skale monumentalną studnię ze spiralnymi schodami, natrafili w gruzie na dziesiątki uchwytów glinianych dzbanów — a na nich raz po raz powtarzało się jedno słowo. Czy trzy hebrajskie litery na fragmencie naczynia mogą wystarczyć, by z całą pewnością wskazać na mapie biblijne miasto sprzed blisko trzech tysięcy lat?

Czym jest to „odkrycie”

W latach 1956–1962 James B. Pritchard z University of Pennsylvania poprowadził w el-Dżib sześć sezonów wykopalisk. Wcześniej lokalizacja starożytnego Gibeonu była tylko domysłem — utożsamienie el-Dżib z Gibeonem zaproponowano już w XVII wieku, a spopularyzował je badacz Edward Robinson w 1838 roku, jednak przez ponad sto lat brakowało twardego dowodu.

Najbardziej efektowną strukturą stanowiska okazała się wielka sadzawka — cylindryczna komora wykuta pionowo w skalnym podłożu, o średnicy około 11,5 metra. Wzdłuż jej ścian biegnie spiralna klatka schodowa licząca 79 stopni, która nie zatrzymuje się na dnie właściwej sadzawki, lecz przechodzi w schodkowy tunel schodzący jeszcze niżej — do komory z wodą położonej mniej więcej 24 metry (około 80 stóp) pod powierzchnią miasta. Cała konstrukcja pozwalała mieszkańcom bezpiecznie schodzić po wodę bez wychodzenia poza mury. Obok istniał drugi, odrębny system: pochyły tunel z 93 stopniami, prowadzący do podziemnego zbiornika zasilanego przez źródło w skalnym masywie.

Kluczowe dla identyfikacji stanowiska były jednak nie schody, lecz śmieci. W gruzie wypełniającym sadzawkę oraz w innych miejscach osady wydobyto ponad 60 inskrybowanych uchwytów dzbanów (same sezony 1956–1957 dały ich 56). Na wielu z nich, zapisany archaicznym pismem hebrajskim, widnieje ten sam zestaw liter: gbʿn — Gibeon. To był największy zbiór hebrajskich inskrypcji z jednego stanowiska w Palestynie od czasu odkrycia ostraków z Samarii na początku XX wieku. Napisy zwykle układają się w formułę „Gibeon, gader [imię]”. Słowo gader (gdr) znaczy „mur, ogrodzenie”; odkrywca James B. Pritchard odczytał je jako „ogrodzona winnica” (przez analogię do Lb 22,24 i Iz 5,5), a więc oznaczenie konkretnej parceli winnej należącej do wymienionej osoby. Samą epigrafiką i datowaniem uchwytów zajął się m.in. Frank Moore Cross w analizie z 1962 roku (BASOR 168). Pojawiające się imiona — jak Azariasz, Amariasz czy Chananiasz — noszą element teoforyczny -jahu, urobiony od imienia Boga Izraela, Jahwe (PAN).

Odczyt zgadza się z gospodarczym charakterem miasta: w skale wykuto tu około 63 chłodnych piwnic winiarskich o łącznej pojemności rzędu 95 000 litrów. Datowanie samych uchwytów — na podstawie kroju pisma — przypada na VIII–VII wiek p.n.e. (epoka żelaza II), a warstwy gruzu w sadzawce sięgają czasu zniszczenia miasta około 600 roku p.n.e. Znaleziska podzielono między Penn Museum w Filadelfii a Jordańskie Muzeum Archeologiczne w Ammanie.

Powiązanie z Pismem

Gibeon pojawia się w Biblii wielokrotnie i zawsze jako miejsce znaczące. Księga Jozuego opisuje go jako ludną warownię: „Bardzo się przestraszył, ponieważ Gibeon był wielkim miastem, jak jedno z miast królewskich, i ponieważ był większy niż Aj, a wszyscy jego mężczyźni byli waleczni” (Joz 10,2 UBG). To tu mieszkańcy podstępem wymogli na Jozuem przymierze (Joz 9), a nad Gibeonem — według relacji — zatrzymało się słońce.

Najściślej z odkopaną strukturą wiąże się jednak scena z 2 Księgi Samuela. Po śmierci Saula zwolennicy jego syna Iszboszeta i ludzie Dawida spotykają się przy zbiorniku wodnym Gibeonu: „Także Joab, syn Serui, wraz ze sługami Dawida wyruszyli i spotkali się przy stawie gibeońskim. Jedni zatrzymali się po jednej stronie stawu, a drudzy po drugiej stronie stawu” (2 Sm 2,13 UBG). Doszło tam do krwawego pojedynku dwunastu na dwunastu, po którym miejsce nazwano: „Dlatego miejsce to nazwano Helkatassurym, leży ono w Gibeonie” (2 Sm 2,16 UBG). Monumentalna, otwarta sadzawka z el-Dżib jest naturalnym kandydatem na tło tej sceny — dwie grupy wojowników rozstawione „po dwóch stronach stawu” dobrze pasują do szerokiej, okrągłej cembrowiny.

Prorok Jeremiasz wspomina to samo miejsce po upadku Jerozolimy, gdy Jochanan ściga zabójcę namiestnika Gedaliasza: „Zebrali wszystkich mężczyzn i nadciągnęli, aby walczyć z Izmaelem, synem Netaniasza. I znaleźli go przy wielkich wodach, które są w Gibeonie” (Jr 41,12 UBG). „Wielkie wody w Gibeonie” to prawdopodobnie właśnie ten rozbudowany system wodny, który wykopaliska wydobyły na światło dzienne.

Co pewne, a co dyskutowane

• Identyfikacja stanowiska — praktycznie pewna. Powtarzalny napis gbʿn na kilkudziesięciu uchwytach, znaleziony w samym miejscu, którego dotyczy, to rzadkość. Pritchard pisał, że czyni to Gibeon „jednym z najlepiej zidentyfikowanych stanowisk w całej Palestynie”, a inni komentatorzy nazwali ten dowód tak mocnym, „jaki w archeologii biblijnej można w ogóle uzyskać”. To jeden z niewielu przypadków, gdy nazwa miejscowości znana z Biblii została potwierdzona inskrypcją wykopaną na tym właśnie stanowisku.
• Które urządzenie jest „sadzawką gibeońską”? To punkt sporny. Gibeon ma dwa odrębne systemy wodne: okrągłą sadzawkę ze spiralnymi schodami oraz schodkowy tunel do źródła. Część badaczy z biblijnym „stawem” z 2 Sm 2 wiąże okrągłą sadzawkę, inni wskazują na tunel. Datowanie obu jest trudne; oba działały zapewne w epoce żelaza II.
• Czy sadzawka istniała już za czasów Dawida i Abnera? Tu ostrożność jest największa. Wydarzenia z 2 Sm 2 to około 1000 r. p.n.e., a badacze różnią się co do wieku okrągłej sadzawki — jedni datują ją na X wiek (co zgadzałoby się z opowieścią), inni na późniejszą fazę epoki żelaza. Stemplowane uchwyty są jeszcze późniejsze (VIII–VII w. p.n.e.), więc same w sobie potwierdzają nazwę i zamożność miasta, a nie konkretny epizod bitwy.
• Odczyt „gader”. Interpretacja Pritcharda („ogrodzona winnica”) jest dziś szeroko przyjmowana, ale słowo gdr bywało też tłumaczone po prostu jako „mur/ogrodzenie”. Nie zmienia to identyfikacji miasta — kluczowa jest nazwa gbʿn.

Innymi słowy: istnienie monumentalnej sadzawki w Gibeonie i tożsamość stanowiska są potwierdzone bardzo mocno; natomiast utożsamienie konkretnej struktury ze „stawem” z pojedynku Joaba i Abnera pozostaje uzasadnionym, lecz niedowodzonym wnioskiem — co uczciwie zaznaczają także same publikacje muzealne.

Znaczenie

Gibeon to modelowy przykład tego, co archeologia potrafi, a czego nie potrafi zrobić z tekstem biblijnym. Nie „udowadnia” ona bitwy sprzed trzech tysięcy lat ani nie rozstrzyga, przy którym dokładnie stopniu padli wojownicy. Robi natomiast coś skromniejszego i solidnego zarazem: osadza biblijną narrację w realnej geografii. Miasto, które Pismo opisuje jako duże, warowne i słynące z wody, okazało się realnym miejscem o dokładnie takim profilu — z gigantyczną instalacją hydrauliczną i kwitnącą gospodarką winiarską, których ślady leżą do dziś w skale.

Dla czytelnika Biblii płynie z tego trzeźwa lekcja. Napis gbʿn nie jest cudem ani sensacją; jest fragmentem starożytnego opakowania po winie. A jednak to właśnie taki drobiazg — porzucony uchwyt dzbana — pozwolił z dużą pewnością połączyć zapisane słowo z konkretnym wzgórzem. Świadectwa materialne i tekst nie „ratują się” nawzajem, lecz spotykają w tym samym punkcie na mapie. To wystarczający powód, by biblijne opisy Gibeonu czytać jako zakorzenione w realiach, zachowując przy tym uczciwość tam, gdzie kończy się pewność, a zaczyna rozsądna hipoteza.

Źródła

• James B. Pritchard, „Discovery of the Biblical Gibeon”, Penn Museum Bulletin (1957) — pierwsza publikacja odkrywcy o sadzawce i uchwytach z gbʿn: penn.museum/sites/bulletin/?p=4204
• Penn Museum Bulletin, „A Second Excavation at Gibeon” — kolejne sezony, formuła „Gibeon, gader…” i przemysł winiarski: penn.museum/sites/bulletin/4439/
• Wikipedia, „Gibeon (ancient city)” — przegląd stanowiska el-Dżib, systemy wodne, datowanie, historia identyfikacji: en.wikipedia.org/wiki/Gibeon_(ancient_city)
• Wikipedia, „Al Jib jar handles” — liczba i datowanie uchwytów, imiona, analiza Franka Moore’a Crossa (BASOR 1962), miejsca przechowywania: en.wikipedia.org/wiki/Al_Jib_jar_handles
• Wikipedia, „Pool of Gibeon” oraz zestawienia parametrów obu systemów wodnych (79 i 93 stopnie, głębokość ~24 m): en.wikipedia.org/wiki/Pool_of_Gibeon
• BiblePlaces.com, „Gibeon” — omówienie dwóch instalacji wodnych i sporu o ich datowanie względem 2 Sm 2: bibleplaces.com/gibeon
• Cytaty biblijne: Uwspółcześniona Biblia Gdańska (UBG), 2 Sm 2,12–17; Jr 41,12; Joz 9,3.17; 10,2.12.

Na jednym z wyższych wzgórz między Jerozolimą a Betlejem stoi dziś kibuc. Niewielu z mijających go podróżnych wie, że pod jego trawnikami spoczywa jedyny jak dotąd odkryty pałac z czasów Królestwa Judy — z ciosowymi murami, kamiennymi balustradami „okien pojawień” i królewskim ogrodem nawadnianym systemem bez precedensu w regionie. Kto go zbudował: judzki król, czy asyryjski namiestnik? I dlaczego prorocka nagana rozrzutnego budowniczego zyskuje tu nagle bardzo konkretne kamienie?

Czym jest to „odkrycie”

Ramat Rachel to stanowisko archeologiczne na wzgórzu położonym około 4 km na południe od Starego Miasta w Jerozolimie, przy dawnej drodze do Betlejem (arabska nazwa: Chirbet es-Salih). Pierwsze sondaże przeprowadzili tu Beniamin Mazar i Mosze Stekelis w latach 1930–1931. Właściwe wykopaliska prowadził Jochanan Aharoni w sezonach 1954 oraz 1959–1962, a po nim — po ponad czterech dekadach — ekspedycja Tel Awiw–Heidelberg pod kierunkiem Odeda Lipschitsa, Manfreda Oeminga i Juvala Gadota w latach 2005–2010.

To, co odsłonięto, jest w judzkiej archeologii wyjątkowe. Mury monumentalnego budynku wzniesiono z ciosów (ashlar) — starannie obrobionych bloków kamiennych, techniki zarezerwowanej dla budownictwa królewskiego. Wejścia i górne kondygnacje zdobiły kapitele protoeolskie (protojońskie); znaleziono ich tu około dziesięciu i — poza pojedynczym okazem z Miasta Dawida — to jedyne takie znaleziska z terenu Judy. Najsłynniejsze są kamienne balustrady okienne: rzędy kolumienek zdobionych palmetami i zwieńczonych miniaturowymi kapitelami. Odpowiadają one motywowi „okna pojawień” i „kobiety w oknie”, znanemu z reliefów Bliskiego Wschodu.

Do pałacu przylegał królewski ogród z rozbudowanym systemem wodnym — wykutymi w skale basenami, kanałami i podziemnymi zbiornikami, który Lipschits określił jako „bez precedensu w Ziemi Izraela”. W 2013 roku zespół Dafny Langgut, Juvala Gadota, Naomi Porat i Odeda Lipschitsa opublikował w czasopiśmie „Palynology” analizę skamieniałego pyłku z warstw tynku (datowanych metodą OSL na okres perski, V–IV w. p.n.e.). Ogród łączył rodzime gatunki (figowiec, winorośl, oliwka, wierzba, topola, mirt, lilia wodna) z drzewami sprowadzanymi z odległych części imperium: cedrem, brzozą, orzechem perskim, a przede wszystkim cytronem (Citrus medica) — najwcześniejszym śladem tej rośliny w południowym Lewancie (późniejszym etrogiem święta Sukkot). Sprowadzone gatunki badacze odczytują jako demonstrację potęgi imperium.

Ostatni filar znaczenia stanowiska to pieczęcie. Ramat Rachel dało największą w całej Judzie i późniejszej prowincji Jehud koncentrację stemplowanych uchwytów dzbanów — ponad 600 odcisków. Obejmują one całą sekwencję administracji: stemple LMLK („należące do króla”, koniec VIII w., czasy Ezechiasza), rozety (ostatnie dekady Królestwa Judy), lwy (okres babiloński) oraz yhwd/Jehud (okres perski i wczesnohellenistyczny), których najwięcej znanych egzemplarzy pochodzi właśnie stąd. Ta ciągłość dowodzi, że ośrodek działał nieprzerwanie pod panowaniem asyryjskim, babilońskim i perskim jako centrum poboru danin.

Powiązanie z Pismem

Biblia nie wymienia Ramat Rachel wprost pod tą nazwą — wartość stanowiska polega na tym, że daje materialny kontekst tekstom o judzkiej administracji i królewskim przepychu. Najwyraźniej słychać to u Jeremiasza, który w imieniu Jahwe (PAN) piętnuje króla Jehojakima za budowę okazałej rezydencji kosztem sprawiedliwości:

„Biada temu, kto buduje swój dom na niesprawiedliwości, a swoje komnaty na krzywdzie; kto swemu bliźniemu każe pracować za darmo i nie daje mu jego zapłaty; Który mówi: Zbuduję sobie wielki dom i przestronne komnaty; wybija sobie okna, wykłada jego wnętrze drzewem cedrowym i maluje cynobrem.” (Jr 22,13–14 UBG)

Prorok wylicza dokładnie te elementy, które archeologia rozpoznaje w budownictwie judzkiej elity: obszerne komnaty, ozdobne okna, cedrowe boazerie, jaskrawą polichromię. Ciosowe mury, kapitele i kamienne balustrady okienne z Ramat Rachel są namacalną ilustracją świata, w którym takie oskarżenie miało sens — nie dowodem, że mieszkał tu akurat Jehojakim.

Drugi wątek to możliwa identyfikacja stanowiska. Aharoni ostrożnie utożsamił Ramat Rachel z biblijnym Bet-Hakkerem — miejscem, z którego u Jeremiasza wznoszono sygnały ostrzegawcze przed nadciągającym niebezpieczeństwem:

„Synowie Beniamina, zgromadźcie się, by uciekać z Jerozolimy, zadmijcie w trąbę w Tekoa, wznieście znak nad Bet-Kerem. Z północy bowiem nadchodzi nieszczęście i wielkie zniszczenie.” (Jr 6,1 UBG)

W okresie perskim Bet-Hakkerem jest wymienione jako okręg administracyjny prowincji Jehud, co dobrze pasuje do roli Ramat Rachel jako perskiego centrum administracyjnego: „Lecz Bramę Gnojną naprawiał Malkiasz, syn Rekaba, przełożony okręgu Bet-Hakkerem” (Ne 3,14 UBG). Sama identyfikacja pozostaje jednak hipotezą, do której wrócimy niżej.

Co pewne, a co dyskutowane

Rzeczy dobrze ugruntowane. Istnienie monumentalnego kompleksu, ciosowe mury, kapitele protoeolskie, balustrady okienne, ogród z systemem wodnym oraz ponad 600 stemplowanych uchwytów — to znaleziska niepodważalne, potwierdzone przez dwie niezależne ekspedycje (Aharoniego oraz Lipschitsa–Oeminga–Gadota) i opublikowane w wielotomowych raportach. Pewna jest też ciągłość funkcjonowania stanowiska przez okresy asyryjski, babiloński i perski.

Kto i kiedy zbudował pałac — to spór otwarty. Interpretacje różnią się zasadniczo:

• Jochanan Aharoni widział tu judzki pałac królewski, datując najstarszą warstwę na przełom VIII i VII w. p.n.e. i łącząc rozbudowę z judzką monarchią (rozważał m.in. Jehojakima).
• Jigael Jadin proponował powiązanie budowli z królową Atalią i „domem Baala” z 2 Krl 11,18.
• Gabriel Barkay wiązał ze stanowiskiem zagadkową nazwę MMST z części stempli LMLK.
• Oded Lipschits, Manfred Oeming i Juval Gadot na podstawie wykopalisk 2005–2010 przesunęli początek monumentalnej budowli na okres po kampanii Sennacheryba (701 r. p.n.e.), gdy Juda była wasalem Asyrii, i odczytują cały kompleks jako imperialne centrum administracyjne, trwające następnie pod Babilonią i Persją. Część badaczy (m.in. Nadav Naaman) idzie dalej, widząc w nim wprost pałac asyryjski.

Dyskutowana jest również identyfikacja z Bet-Hakkerem (propozycja Aharoniego, nieudowodniona) oraz dokładne datowanie i kolejne fazy ogrodu. Warto podkreślić: żaden z tych sporów nie podważa samego znaleziska — dotyczą one interpretacji, nie faktu istnienia pałacu. To nie jest przypadek „archeologia udowodniła Biblię”, lecz sytuacja, w której tekst i kamień oświetlają się nawzajem.

Znaczenie

Ramat Rachel jest dziś jednym z najlepszych materialnych okien na aparat władzy Królestwa Judy. Ciosowe mury i ozdobne okna pokazują, jak realnie wyglądał ów królewski przepych, który prorocy oceniali w kategoriach moralnych, a nie estetycznych. Setki stemplowanych uchwytów odsłaniają zaś codzienną mechanikę państwa: pobór danin w naturze, magazynowanie i redystrybucję.

Najbardziej wymowna jest ciągłość. Stanowisko przetrwało zniszczenie Jerozolimy przez Babilończyków i funkcjonowało dalej jako centrum perskiej prowincji Jehud — w tym samym świecie, w którym rozgrywają się księgi Jeremiasza, a później Nehemiasza z jego „okręgiem Bet-Hakkerem”. Ogród z cedrem i cytronem przypomina zarazem, że Juda była trybikiem kolejnych imperiów, co pokrywa się z historycznymi ramami zakładanymi przez Pismo. Ramat Rachel nie „dowodzi” konkretnego wersetu; daje mu tło z kamienia, gliny i pyłku, w którym prorockie słowa o niesprawiedliwym budowaniu i o administracji Judy stają się bardziej namacalne.

Źródła

• Ramat Rachel — hasło z historią wykopalisk, identyfikacjami i znaleziskami: en.wikipedia.org/wiki/Ramat_Rachel
• O. Lipschits, M. Oeming, Y. Gadot, Ramat Raḥel IV (Tel Aviv–Heidelberg, 2005–2010) — finalny raport ze stratygrafii i architektury: eisenbrauns.org
• D. Langgut i in., „Fossil pollen reveals the secrets of the Royal Persian Garden at Ramat Raḥel”, Palynology 37 (2013) — cytron, cedr, orzech perski: tandfonline.com
• Biblical Archaeology Society, „Stamp Impressions from Ramat Rahel” — o ponad 600 stemplach i roli ośrodka administracyjnego: biblicalarchaeology.org
• O. Lipschits, Y. Gadot, M. Oeming, „The Riddle of Ramat Raḥel” — synteza sporu o charakter budowli: academia.edu
• Ramat Raḥel — Encyclopedia.com (wg „Encyclopaedia Judaica”): przegląd stratygrafii i interpretacji: encyclopedia.com
• World History Encyclopedia — kapitel protoeolski jako znak architektury królewskiej: worldhistory.org
• Cytaty biblijne: Uwspółcześniona Biblia Gdańska (UBG), Jr 22,13–14; Jr 6,1; Ne 3,14.

W bramie miejskiej biblijnego Lakisz archeolodzy odsłonili niewielkie pomieszczenie, w którym dwa kamienne ołtarze mają celowo odbite rogi, a w narożniku stoi kamienna płyta z okrągłym otworem — toaleta. Czy to zwykły śmietnik w opuszczonym zakątku, czy raczej materialny ślad religijnej rewolucji przypisywanej królowi Ezechiaszowi? I dlaczego badacze twierdzą, że tej latryny nigdy nie użyto?

Czym jest to „odkrycie”

Tel Lakisz leży w Szefeli, na pogórzu Judy, i uchodzi za drugie po Jerozolimie miasto tego królestwa. W styczniu–marcu 2016 roku ekspedycja Izraelskiego Urzędu Starożytności (IAA) pod kierunkiem Sa’ara Ganora (we współpracy z Igorem Kreimermanem) odsłoniła tam potężną bramę wewnętrzną. Odkrycie ogłoszono publicznie pod koniec września 2016 roku, a pełne opracowanie naukowe ukazało się w 2019 roku w Bulletin of the American Schools of Oriental Research (BASOR 381).

Sama brama robi wrażenie: to konstrukcja sześciokomorowa (po trzy komory z każdej strony przejazdu) o wymiarach ok. 24,5 × 24,5 m, zachowana miejscami do 4 m wysokości — największa znana brama Judy z okresu Pierwszej Świątyni. Należy do poziomu (Level) III, warstwy zniszczonej przez asyryjskiego króla Sennacheryba w 701 roku p.n.e. — datowanie potwierdzają groty strzał, kamienie procowe i zwały spalonej, zawalonej cegły mułowej. W komorach zachowały się kamienne ławy, na których — zgodnie z biblijnym obrazem „starszych w bramie” — zasiadali sędziowie i urzędnicy.

Najciekawsza okazała się komora wschodnia. Składała się z większego pomieszczenia i mniejszej izby wewnętrznej z niszą w ścianie, ławą ofiarną i bielonymi wapnem ścianami. To właśnie w niej stały dwa czterorożne ołtarze, a obok nich ceramiczne lampy, misy i podstawki. Znaleziono także dzbany ze stemplami lmlk („należący do króla”), w tym odcisk lmlk hbrn oraz prywatną pieczęć urzędnika — inwentarz typowy dla judzkiej administracji z czasów Ezechiasza.

Kluczowe są jednak dwa szczegóły. Po pierwsze, rogi obu ołtarzy zostały celowo odbite — a rogi były sercem ołtarza, jego najświętszym elementem. Po drugie, w narożniku izby ustawiono kamienną deskę z otworem, którą badacze rozpoznali jako latrynę (na podstawie analogicznych znalezisk z Jerozolimy). Analiza laboratoryjna osadu pod płytą nie wykazała śladów odchodów ani związków chemicznych — co doprowadziło odkrywców do wniosku, że toalety nigdy realnie nie używano. Miała być aktem symbolicznej profanacji: sprofanować święte miejsce i sprawić, by nie dało się już go używać do kultu.

Powiązanie z Pismem

Głównym tłem biblijnym jest opis reformy religijnej Ezechiasza, króla Judy, który — według 2 Księgi Królewskiej — zniósł miejsca kultu poza Jerozolimą, by scentralizować oddawanie czci Jahwe (PAN):

„Zniósł wyżyny, rozbił posągi, powycinał gaje i potłukł węża miedzianego, którego uczynił Mojżesz, bo aż do tego czasu synowie Izraela palili mu kadzidło, i nazwał go Nehustan” (2 Krl 18,4 UBG).

Narrator ocenia tego władcę jednoznacznie: „Czynił on to, co było słuszne w oczach Pana, wszystko tak, jak czynił Dawid, jego ojciec” (2 Krl 18,3 UBG). Co znamienne, o zniesieniu ołtarzy przez Ezechiasza wspomina nawet asyryjski wysłannik pod murami Jerozolimy: „czy on nie jest tym, którego wyżyny i ołtarze zniósł Ezechiasz” (2 Krl 18,22 UBG) — reforma była na tyle znana, że posłużyła propagandzie wroga.

Znalezisko z bramy dobrze ilustruje dwa konkretne gesty tej reformy. Odcięcie rogów ołtarza to biblijnie poświadczony sposób jego unieważnienia — prorok Amos zapowiadał: „I rogi ołtarza zostaną odcięte i upadną na ziemię” (Am 3,14 UBG). Z kolei zamiana świętego miejsca w latrynę ma jaskrawą paralelę w opisie rozprawy Jehu z kultem Baala: „Rozbili też posąg Baala, zburzyli dom Baala i uczynili z niego wychodek, i jest tak aż do dziś” (2 Krl 10,27 UBG). Właśnie ten motyw — świątynia obrócona w wygódkę jako najostrzejsza forma zniewagi — czyni odkrycie z Lakisz tak wymownym.

Trzeba jednak od razu zaznaczyć: Biblia nie wspomina o tym konkretnym sanktuarium w bramie Lakisz. Tekst mówi o reformie w skali całego kraju, a znalezisko jest co najwyżej możliwym, lokalnym materialnym odpowiednikiem tego procesu — nie jego bezpośrednim dowodem.

Co pewne, a co dyskutowane

Pewne (dobrze udokumentowane): istnienie monumentalnej sześciokomorowej bramy poziomu III, jej zniszczenie w 701 p.n.e., obecność dwóch czterorożnych ołtarzy z odbitymi rogami, kamiennej płyty z otworem oraz judzkiego inwentarza (stemple lmlk, ceramika kultowa). Te obiekty fizycznie istnieją i są opublikowane.

Dyskutowana jest interpretacja. Spór toczy się nie o to, co wykopano, lecz co to znaczy:

• Sa’ar Ganor i Igor Kreimerman (BASOR 2019) uznają komorę za sanktuarium bramne z „miejscem najświętszym”, celowo sprofanowane w ramach reformy Ezechiasza. Ich stanowiska broni Yosef Garfinkel (Uniwersytet Hebrajski) w artykule w czasopiśmie Strata (2020).
• Sabine Kleiman (Tel Aviv 47, 2020) proponuje alternatywę: komora nie miała trójdzielnego, hierarchicznego układu z „miejscem najświętszym”, a warstwa uległa zniszczeniu w kampanii asyryjskiej 701 p.n.e. — bez wyraźnego śladu odrębnego aktu reformy. Sugeruje raczej dwa sanktuaria (po jednym z każdej strony przejazdu) służące rytualnemu oczyszczeniu wchodzących do miasta. Zwraca uwagę, że osad pod „toaletą” dał wynik ujemny na odchody, więc płyta mogła służyć np. wylewaniu płynów rytualnych.
• David Ussishkin (długoletni badacz Lakisz) idzie najdalej: kwestionuje samą identyfikację ołtarza, twierdząc, że to raczej otynkowana przegroda z grubo ciosanych kamieni — „jeśli nie ma ołtarzy, nie ma i sanktuarium”. Ganor odpowiada, że ślady odcięcia rogów widać „w każdym narożniku” i że krytycy nie przyjrzeli się dokładnie fotografiom.

Krótko: samo odkrycie jest solidnie potwierdzone, natomiast powiązanie „sanktuarium → profanacja → reforma Ezechiasza” pozostaje jedną z kilku konkurencyjnych interpretacji. Warto o tym pamiętać przy popularnych nagłówkach mówiących, że „toaleta potwierdza Biblię”.

Znaczenie

Niezależnie od tego, która interpretacja zwycięży, znalezisko z Lakisz pozostaje cenne z kilku powodów. Po pierwsze, pokazuje realny język materialny starożytnej dezaprobaty kultowej: odbite rogi ołtarza i płyta latryny to nie literacka metafora, lecz gesty, które ludzie tej epoki faktycznie wykonywali — i które Biblia opisuje tymi samymi kategoriami (2 Krl 10,27; Am 3,14).

Po drugie, kontekst jest wyjątkowo mocno zakotwiczony w czasie. Poziom III Lakisz to warstwa zamknięta katastrofą 701 p.n.e., znaną także z asyryjskich reliefów oblężenia miasta i z 2 Krl 18. To daje archeologom rzadki „stempel czasowy”: cokolwiek działo się w bramie, działo się przed asyryjskim zniszczeniem, a więc w horyzoncie czasowym panowania Ezechiasza.

Po trzecie wreszcie, sprawa Lakisz to podręcznikowy przykład, jak ostrożnie należy łączyć znalezisko z tekstem. Archeologia dostarcza tu wymownej ilustracji biblijnej narracji o oczyszczeniu kultu, ale nie „udowadnia” jej — a uczciwe przedstawienie sporu badaczy mówi o tym odkryciu więcej niż efektowny, jednoznaczny nagłówek.

Źródła

• Biblical Archaeology Society, Ancient Latrine: A Peek into King Hezekiah’s Reforms in the Bible? — popularne omówienie odkrycia i jego związku z reformą: biblicalarchaeology.org
• S. Ganor, I. Kreimerman, An Eighth-Century B.C.E. Gate Shrine at Tel Lachish, Israel, BASOR 381 (2019) — publikacja naukowa odkrywców: journals.uchicago.edu
• Live Science, Ancient City Gate and Shrine from Hebrew Bible Uncovered (2016) — relacja z ogłoszenia IAA, wymiary bramy, opis sanktuarium: livescience.com
• Archaeology Magazine, Israel’s Tel Lachish Gate Uncovered (2016) — komunikat o odkryciu: archaeology.org
• S. Kleiman, The Iron IIB Gate Shrine at Lachish: An Alternative Interpretation, Tel Aviv 47 (2020) — polemiczna reinterpretacja kwestionująca układ „miejsca najświętszego” i związek z reformą: tandfonline.com
• S. Ganor, I. Kreimerman, The Iron Age Inner City Gate and Gate Shrine at Tel Lakhish, ʿAtiqot 111 — raport w bazie IAA: publications.iaa.org.il
• Cytaty biblijne: Uwspółcześniona Biblia Gdańska (UBG), 2 Krl 18,3–4.22; 2 Krl 10,27; Am 3,14.

W murze magazynowego kompleksu na Tel Beer-Szewa archeolodzy natrafili na starannie ociosane bloki piaskowca, które ewidentnie nie były zwykłym budulcem. Gdy je złożono, utworzyły potężny ołtarz z czterema rogami w narożnikach — jeden z rogów ktoś celowo odbił. Dlaczego sakralny ołtarz rozebrano na części i wmurowano jak gruz? Czy padł ofiarą religijnej reformy króla Ezechiasza, który — jak podaje Biblia — usuwał wyżyny i ołtarze poza Jerozolimą?

Czym jest to „odkrycie”

Tel Beer-Szewa (Tell es-Seba) to pozostałości warownego miasta na południowym pograniczu Judy, badane w latach 1969–1976 przez Yohanana Aharoniego z Uniwersytetu Telawiwskiego. W trakcie tych prac natrafiono na kilka wyjątkowo dobrze obrobionych ciosów z piaskowca, wtórnie wykorzystanych jako budulec w ścianie kompleksu magazynów (warstwa II). Aharoni rozpoznał (w 1973 r., publikacja rok później), że kamienie te niegdyś tworzyły duży rogaty ołtarz ofiarny, i zrekonstruował go z rozproszonych bloków.

• Materiał i budowa: ciosany piaskowiec, trzy warstwy (kursy) kamieni; zrekonstruowany ołtarz ma około 1,57 m wysokości (mniej więcej 3 łokcie) i jest w przybliżeniu sześcienny.
• Rogi: w narożnikach sterczą charakterystyczne rogi; jeden z bloków zachował ślad rogu celowo odbitego, co bywa odczytywane jako gest „odświęcenia” — pozbawienia przedmiotu sakralnego charakteru.
• Dekoracja: na jednym z kamieni wyryto wijącego się węża — motyw kojarzony na starożytnym Bliskim Wschodzie z płodnością.
• Wymiary „biblijne”: proporcje są zbliżone do ołtarza z Księgi Wyjścia (5 × 5 × 3 łokcie, Wj 27,1), ale ołtarz z Beer-Szewy zbudowano z kamienia ciosanego — wbrew nakazowi z Wj 20,25, by ołtarza nie ciosać żelazem.

Był to pierwszy monumentalny rogaty ołtarz ofiarny odkryty w Izraelu (wcześniej znano głównie małe ołtarzyki kadzielne, m.in. z Megiddo). Oryginalne bloki eksponuje dziś Muzeum Izraela w Jerozolimie, a na samym stanowisku ustawiono replikę. Warto od razu zaznaczyć, że sama rekonstrukcja nie jest pewna w każdym szczególe — część badaczy sądzi, że pierwotny ołtarz mógł być większy, niż sugeruje ekspozycja.

Powiązanie z Pismem

Punktem odniesienia jest reforma religijna króla Judy Ezechiasza (koniec VIII w. p.n.e.). Biblia opisuje ją jako oczyszczenie kultu Jahwe (PAN) i skupienie ofiar w Jerozolimie:

„Zniósł wyżyny, rozbił posągi, powycinał gaje i potłukł węża miedzianego, którego uczynił Mojżesz, bo aż do tego czasu synowie Izraela palili mu kadzidło, i nazwał go Nehustan” (2 Krl 18,4 UBG).

Ten sam wątek powraca w mowie asyryjskiego wysłannika pod murami Jerozolimy: „A jeśli mi powiecie: Ufamy Panu, naszemu Bogu – czy on nie jest tym, którego wyżyny i ołtarze zniósł Ezechiasz i nakazał Judzie i Jerozolimie: Przed tym ołtarzem w Jerozolimie będziecie oddawać pokłon?” (2 Krl 18,22 UBG). Kronikarz streszcza rzecz podobnie: „Czy to nie ten Ezechiasz zniósł jego wyżyny i ołtarze, po czym rozkazał Judzie i Jerozolimie: Przed jednym tylko ołtarzem będziecie oddawać pokłon i na nim palić kadzidło?” (2 Krn 32,12 UBG).

Dlaczego akurat ten ołtarz łączy się z tym opisem? Kluczowe jest datowanie. Warstwa II miasta Beer-Szewa została zniszczona podczas kampanii asyryjskiego króla Sennacheryba w 701 r. p.n.e. Skoro rozebrane bloki ołtarza znalazły się już wcześniej we wtórnym użyciu — jako budulec muru, który dopiero potem spłonął — to demontaż ołtarza musiał nastąpić przed 701 r., czyli właśnie w czasach panowania Ezechiasza. Do tego dochodzi wymowa samego miejsca: Beer-Szewa to przysłowiowy południowy kraniec kraju („od Dan aż do Beer-Szeby”). Zamknięcie tamtejszego lokalnego ośrodka kultu dobrze wpisuje się w opowieść o centralizacji nabożeństwa wokół świątyni jerozolimskiej.

Co pewne, a co dyskutowane

Względnie pewne: ołtarz jest autentyczny, a jego bloki datuje się na VIII w. p.n.e. Został on celowo rozebrany (jeden róg odbity, ciosy przemurowano) i to nastąpiło, zanim Sennacheryb zniszczył miasto. Mamy więc realny epizod „wygaszenia” dużego ołtarza ofiarnego w odpowiednim okresie.

Dyskutowane — i to poważnie:

• Brak świątyni. W Beer-Szewie nigdy nie odkryto budowli sakralnej, do której ołtarz miałby należeć. Nie wiadomo, gdzie pierwotnie stał: w świątyni, w otwartym miejscu kultu, czy przy bramie miasta. Aharoni wskazywał okolice tzw. Budynku 32; inni typowali rejon przy bramie i Budynek 430 — obie hipotezy pozostają domysłami.
• Sceptycyzm co do „sanktuarium”. Nadav Na’aman w ogóle odrzuca traktowanie ołtarza jako dowodu istnienia świątyni w Beer-Szewie i sugeruje raczej otwarte miejsce kultu; kwestionuje też bezpośrednie wiązanie demontażu z reformą Ezechiasza.
• Spór o datę zniszczenia muru. Yigael Yadin datował zburzenie ściany z wtórnie użytymi ciosami dopiero na czasy babilońskie (ok. 587 r. p.n.e.), co przesunęłoby demontaż na później i osłabiło związek z Ezechiaszem. Dziś większość badaczy przyjmuje jednak zniszczenie warstwy II przez Sennacheryba w 701 r.
• Demontaż to nie to samo co reforma królewska. Nawet jeśli ołtarz rozebrano przed 701 r., samo to nie dowodzi, że stało się to na rozkaz Ezechiasza. Mogła to być decyzja lokalna, a niektórzy badacze wskazują, że po spustoszeniu południa przez Asyryjczyków po prostu nie odbudowano zniszczonych obiektów kultowych — z powodów gospodarczych, a nie religijnej reformy.
• Analogia z Arad. Podobny scenariusz — wygaszenie ołtarza i sanktuarium w VIII w. — Aharoni i Ze’ev Herzog odczytali w twierdzy Arad, także wiążąc go z Ezechiaszem. Również i tam datowanie oraz interpretacja są przedmiotem sporu, więc oba znaleziska raczej wspierają się nawzajem jako przesłanki, niż stanowią rozstrzygający dowód.

Dlatego status tego znaleziska pozostaje mieszany: sam obiekt i jego zniszczenie są solidnie udokumentowane, ale przypisanie ich konkretnie reformie Ezechiasza jest interpretacją — prawdopodobną i chętnie przyjmowaną, lecz nie jedyną możliwą.

Znaczenie

Rogaty ołtarz z Beer-Szewy to jeden z najbardziej namacalnych śladów świata, o którym mówią biblijne opisy reform. Pokazuje, że w VIII-wiecznej Judzie istniały duże, kamienne rogate ołtarze ofiarne poza Jerozolimą — a więc dokładnie taki rodzaj instalacji kultowej, jaki teksty przypisują usuwaniu przez Ezechiasza. Co więcej, dowodzi, że przynajmniej w jednym miejscu taki ołtarz rzeczywiście celowo unieczynniono w odpowiednim okresie.

Nie jest to jednak „dowód, że Biblia miała rację”. Archeologia bardzo rzadko dostarcza gotowego podpisu pod znaleziskiem — daje przedmioty, a interpretację dokładamy my. Uczciwa lektura trzyma razem jedno i drugie: realną zbieżność (rozebrany ołtarz z właściwego czasu i miejsca) oraz realne luki (nieznana pierwotna lokalizacja, brak świątyni, sporne datowanie muru). Ołtarz z Beer-Szewy nie zamyka dyskusji, ale też nie milczy — dobrze osadza opowieść o Ezechiaszu w materialnym świecie ówczesnej Judy i pokazuje, jak wygląda kult, który reforma miała ograniczyć.

Źródła

• Tel Be’er Sheva — przegląd stanowiska, historia badań Aharoniego i opis rogatego ołtarza: Wikipedia, „Tel Be’er Sheva”.
• Hezekiah’s Reform: The Archeological Evidence — analiza związku ołtarza z reformą, stanowiska Aharoniego, Yadina i Na’amana oraz problem braku świątyni: TheTorah.com.
• Large Horned Altar, 10th–8th century BCE — opis wymiarów, materiału, reliefu węża i wtórnego użycia bloków: Center for Online Judaic Studies.
• Beersheba — dokumentacja stanowiska: ciosy piaskowca, złamany róg, wąż, kontekst reformy Ezechiasza: BiblePlaces.com.
• Review of Aharoni, „The Horned Altar of Beer-Sheba” — omówienie pierwotnej publikacji Aharoniego (Biblical Archaeologist 37, 1974) i cech ołtarza: Academy for Temple Studies.
• Hezekiah’s Religious Reform — In the Bible and Archaeology — szerszy kontekst reformy oraz analogia z sanktuarium w Arad (Aharoni, Herzog): Biblical Archaeology Society.
• Cytaty biblijne: Uwspółcześniona Biblia Gdańska (UBG), 2 Krl 18,4.22; 2 Krn 32,12.

Fraza „ziemia opływająca mlekiem i miodem” powraca w Torze kilkanaście razy jak refren — obietnica żyznej krainy. Ale o jaki miód w niej chodzi: syrop z daktyli i fig, czy prawdziwy miód pszczeli z pasieki? Przez dziesięciolecia bibliści skłaniali się ku pierwszej odpowiedzi, bo z całego starożytnego Bliskiego Wschodu nie znano ani jednego ula. Wszystko zmieniło się w 2007 roku, gdy w dolinie Bet-Szean odkopano rzędy glinianych cylindrów.

Czym jest to „odkrycie”

Tel Rechow to jedno z największych stanowisk epoki brązu i żelaza w dolinie Jordanu, leżące około 5 km na południe od Bet-Szean. Kopał tu Amihai Mazar z Uniwersytetu Hebrajskiego w latach 1997–2012. W warstwie V (obszar C), datowanej na epokę żelaza IIA, natrafiono na coś bez precedensu: uporządkowane rzędy glinianych uli. Odkrycie ogłoszono we wrześniu 2007 roku.

Każdy ul był walcem z niewypalonej gliny zmieszanej ze słomą — długim na około 80 cm, o średnicy około 40 cm i ściankach grubości kilku centymetrów. Z jednej strony miał zamknięte dno z niewielkim otworem, którym pszczoły wlatywały i wylatywały; z drugiej — zdejmowaną glinianą pokrywę, przez którą pszczelarz sięgał po plaster miodu. Ule ustawiono w trzech rzędach, jeden na drugim, w kilku poziomach. Zachowało się około 30 uli, a Mazar szacuje, że cała pasieka liczyła pierwotnie 100–200 uli.

To czyni Tel Rechow najstarszą znaną przemysłową pasieką starożytnego Bliskiego Wschodu. Skala robi wrażenie: badacze oceniają roczną produkcję na kilkaset kilogramów miodu — mówi się nawet o „pół tony” — oraz dziesiątki kilogramów wosku pszczelego, cenionego w metalurgii, garbarstwie i jako powłoka tabliczek do pisania. Zaskakujące jest, że pasiekę urządzono w środku miasta, w gęstej zabudowie, a nie na jego obrzeżach.

Kluczowy jest sposób, w jaki ule się zachowały. Miasto strawił pożar, który zwęglił zawartość uli — i właśnie dzięki temu przetrwały fragmenty plastrów oraz szczątki samych pszczół: robotnic, trutni, poczwarek i larw. To one pozwoliły jednoznacznie potwierdzić, że gliniane cylindry naprawdę były ulami, a nie na przykład pojemnikami na zboże. Datowanie radiowęglowe ziaren pszenicy znalezionych obok uli wykonano w laboratorium Uniwersytetu w Groningen; wynik wskazał na drugą połowę X — pierwsze dziesięciolecia IX wieku p.n.e.

Nieopodal uli odkopano też czterorożny ołtarzyk ozdobiony figurkami nagiej bogini płodności oraz malowany kielich — co sugeruje, że produkcji miodu towarzyszył jakiś wymiar kultowy. Znaleziska z pasieki pokazano publiczności na wystawie „It Is the Land of Honey” w Muzeum Ziemi Izraela (MUZA) w Tel Awiwie w 2016 roku.

Powiązanie z Pismem

Obietnica dana Mojżeszowi przy płonącym krzewie brzmi w Księdze Wyjścia:

„Dlatego zstąpiłem, aby wybawić go z ręki Egipcjan i wyprowadzić z tej ziemi do ziemi dobrej i przestronnej, do ziemi opływającej mlekiem i miodem, na miejsce Kananejczyków, Chetytów, Amorytów, Peryzzytów, Chiwwitów i Jebusytów” (Wj 3,8 UBG).

Ten sam obraz Jahwe (PAN) powtarza kilka wersetów dalej: „Wyprowadzę was z utrapienia Egiptu (…) do ziemi opływającej mlekiem i miodem” (Wj 3,17 UBG), a potem wraca on w całym Pięcioksięgu (m.in. Wj 13,5; 33,3; Kpł 20,24; Pwt 26,9). Hebrajskie słowo tłumaczone jako „miód” to děwasz (דבש) — i tu leży cała trudność. W starożytności termin ten obejmował zarówno miód pszczeli, jak i gęsty syrop z owoców (daktyli lub fig, arab. dibs).

Że Izraelici znali dziki miód pszczeli, Biblia mówi wprost. Samson wyjada go z padliny lwa: „A oto rój pszczół i miód były w padlinie lwa” (Sdz 14,8 UBG). Jonatan w lesie zanurza kij w plastrze: „A gdy lud wszedł do lasu, ujrzał spływający miód” (1 Sm 14,26 UBG). Odkrycie z Tel Rechow dokłada do tego brakujące ogniwo: dowodzi, że w czasach monarchii istniała także zorganizowana, przemysłowa hodowla pszczół, a nie tylko zbieractwo dzikiego miodu. Realna produkcja miodu pszczelego stoi więc za frazą znaną z Księgi Wyjścia — przynajmniej jako jeden z jej desygnatów.

Co pewne, a co dyskutowane

Pewne jest istnienie samej pasieki. Zwęglone plastry i szczątki owadów nie pozostawiają wątpliwości co do funkcji glinianych cylindrów, a datowanie radiowęglowe niezależnie potwierdza epokę żelaza IIA. Zespół Mazara opublikował wyniki w recenzowanych pismach, m.in. w PNAS (2010) i Antiquity. Tu nie ma sporu.

Dyskutowane pozostaje pochodzenie pszczół. Analiza morfometryczna (pomiary skrzydeł i odnóży) przeprowadzona przez Guya Blocha i współpracowników wykazała, że owady z Tel Rechow przypominają anatolijski podgatunek Apis mellifera anatoliaca, a nie miejscowy Apis mellifera syriaca. Anatolijskie pszczoły są łagodniejsze i dają wielokrotnie więcej miodu — co idealnie pasowałoby do pasieki w środku miasta. Problem w tym, że region taurydzki w Anatolii dzieli od doliny Jordanu jakieś 500 km. Autorzy rozważają dwie możliwości:

• Import pszczół — mieszkańcy sprowadzili wydajniejszy podgatunek anatolijski, co wymagałoby jednak stałych i pewnych szlaków dostaw oraz umiejętnego utrzymania „czystej” linii;
• Zmiana zasięgu — przez blisko 3000 lat granice występowania podgatunków mogły się przesunąć, a dzisiejsze A. m. syriaca niekoniecznie odpowiada pszczołom z X wieku p.n.e.

Sami badacze zachowują ostrożność: przyznają, że bezpośrednich dowodów na handel Izraela z Anatolią w tym okresie nie znaleziono, choć Tel Rechow miało kontakty z Fenicją, Cyprem, Egiptem i Grecją. Sprawa importu pozostaje więc otwarta.

Osobna kwestia to tożsamość gospodarzy pasieki. Na dzbanie z Tel Rechow odczytano inskrypcję „nmš” (Nimszi) — to samo imię nosił ojciec (lub dziad) króla Jehu. Shmuel Achituw i Amihai Mazar sugerują, że ród Nimsziego mógł być wpływową rodziną w dolinie Bet-Szean. To interesująca hipoteza, ale nie należy jej mylić z dowodem — imię było w regionie znane.

Znaczenie

Wartość znaleziska z Tel Rechow polega nie na tym, że „archeologia udowodniła Biblię”, lecz na tym, że uszczegóławia realia stojące za znajomą frazą. Zanim odkopano tę pasiekę, wielu badaczy sądziło, że biblijny „miód” to niemal zawsze syrop owocowy, bo z całego regionu nie znano śladów pszczelarstwa. Tel Rechow pokazuje, że przemysłowa hodowla pszczół — z setkami uli i produkcją liczoną w setkach kilogramów — była w królestwach Izraela i Judy rzeczywistością, a nie metaforą.

Nie oznacza to, że każde biblijne děwasz odnosi się do miodu pszczelego; najrozsądniejszy wniosek jest taki, że starożytni Izraelici korzystali z obu słodyczy — i syropu owocowego, i miodu z ula. Odkrycie przypomina też, jak wiele o gospodarce epoki żelaza mówią detale łatwe do przeoczenia: gliniane walce, które równie dobrze mogłyby uchodzić za zwykłe rury czy pojemniki, okazały się najstarszą znaną pasieką świata. To dobry przykład, jak ostrożna, warsztatowa archeologia potrafi rozświetlić pojedyncze słowo starożytnego tekstu.

Źródła

• Tel Rehov — Wikipedia — przegląd stanowiska, pasieki, stratygrafii, inskrypcji i datowania.
• G. Bloch i in., „Industrial apiculture in the Jordan valley during Biblical times with Anatolian honeybees”, PNAS (2010) — recenzowany artykuł o identyfikacji podgatunku anatolijskiego, skali pasieki i datowaniu C-14.
• Ten sam artykuł w PubMed Central (PMC2895135) — pełny tekst z dyskusją hipotez o pochodzeniu pszczół i dystansie do Anatolii.
• „First Beehives In Ancient Near East Discovered”, ScienceDaily (2007) — komunikat o ogłoszeniu odkrycia, wymiary uli, szacunki produkcji, ołtarzyk i inskrypcja Nimszi.
• „It Is the Land of Honey”, Muzeum Ziemi Izraela (MUZA), Tel Awiw (2016) — wystawa prezentująca oryginalne znaleziska z Tel Rechow.
• „Tel Rehov House Associated with the Biblical Prophet Elisha”, Biblical Archaeology Society — o inskrypcjach „nmš” (Nimszi) i „Eliasz/Elizeusz” oraz hipotezie rodu Nimsziego (Achituw, Mazar).
• Cytaty biblijne: Uwspółcześniona Biblia Gdańska (UBG), Wj 3,8; 3,17; 13,5; 33,3; Kpł 20,24; Pwt 26,9; Sdz 14,8; 1 Sm 14,26.

Nazwa miasta, o którym mowa w siódmym i ósmym rozdziale Księgi Jozuego, po hebrajsku znaczy po prostu „ruina”. Czy autor wskazywał na miejsce znane już wówczas jako opuszczone rumowisko, czy nazwa powstała później, jako wyjaśnienie widocznych ruin? Od stu lat archeolodzy szukają wzgórza, które dałoby się pogodzić z biblijnym opisem podboju Aj. Kłopot w tym, że najbardziej oczywisty kandydat przez dekady wykopalisk milczał — a gdy w latach 90. XX w. zaproponowano inne stanowisko, spór o to, gdzie leżało Aj, rozgorzał na nowo.

Czym jest to „odkrycie”

Od XIX wieku większość badaczy identyfikowała biblijne Aj z rozległym kopcem ruin et-Tell w górach Beniamina, kilkanaście km na północ od Jerozolimy. Utożsamienie zaproponował Edward Robinson, a w 1924 r. ugruntował je William Foxwell Albright: arabskie et-Tell znaczy tyle samo co hebrajskie Aj — „kopiec”, „ruina”. Najważniejsze wykopaliska prowadziła w l. 1933–1935 Judith Marquet-Krause (finansowanie barona Edmonda de Rothschilda), a w l. 1964–1972 Joseph Callaway w ramach ekspedycji American Schools of Oriental Research.

Wyniki okazały się kłopotliwe. Et-Tell było ufortyfikowanym miastem we wczesnej epoce brązu (ok. 3100–2400 r. p.n.e.), z murami, bramami i wpływami egipskimi w ostatniej fazie. Ok. 2400 r. p.n.e. miasto zniszczono i całkowicie opuszczono. Przez blisko tysiąc lat na wzgórzu nie było osadnictwa — aż do epoki żelaza I (ok. 1200–1050 r. p.n.e.), gdy powstała tam niewielka, niefortyfikowana wioska, bez śladów podboju. Innymi słowy: w czasie, gdy miałby się rozegrać biblijny podbój Kanaanu — czy wg wcześniejszej chronologii (ok. 1400 r. p.n.e.), czy późniejszej (ok. 1230–1200 r. p.n.e.) — et-Tell nie istniało jako miasto. Sam Callaway ostatecznie uznał, że opowieść o zdobyciu Aj to raczej późniejsza etiologia tłumacząca widoczne ruiny, a nie zapis historycznego wydarzenia.

W 1995 r. Bryant G. Wood ze stowarzyszenia Associates for Biblical Research (ABR) rozpoczął wykopaliska na pobliskim stanowisku Chirbet el-Makatir (Khirbet el-Maqatir), niecały kilometr na zachód od et-Tell. Kampanie prowadzono w latach 1995–2000 i 2009–2016, a od 2014 do 2017 r. kierował nimi Scott Stripling. Odsłonięto fragmenty muru fortecznego z wczesnej fazy późnego brązu (LB I), grubości ok. 3,5–4 m, wraz z bramą. W przejściu bramnym stwierdzono silne ślady pożaru — poczerwieniałą, popękaną skałę oraz ceramikę noszącą ślady wtórnego wypalenia w ogniu obejmującym całe stanowisko. Zespół ABR datował to zniszczenie na ok. 1400 r. p.n.e. W 2013 r. znaleziono tam też egipski skarabeusz z XVIII dynastii, przypisywany czasom Totmesa III lub Amenhotepa II.

Chirbet el-Makatir jest jednak znacznie mniejsze niż et-Tell — obszar fortecy to niecałe 1–1,2 ha, podczas gdy et-Tell zajmowało ok. 8 ha. Zwolennicy tej identyfikacji powiązali ją dodatkowo z propozycją Davida Livingstona z lat 70. XX w., według której biblijny Betel leży nie w tradycyjnym Beitin, lecz w el-Bireh, ok. 3 km na południe — na podstawie odległości u Euzebiusza i Hieronima oraz rzymskich kamieni milowych. Tego przesunięcia geografii nie przyjęła jednak większość badaczy.

Powiązanie z Pismem

Opis podboju Aj zajmuje siódmy i ósmy rozdział Księgi Jozuego. Po zdobyciu Jerycha Jozue wysłał zwiadowców: „Tymczasem Jozue posłał kilku mężczyzn z Jerycha do Aj, które leży blisko Bet-Awen, na wschód od Betel, i powiedział do nich: Idźcie i zbadajcie tę ziemię” (Joz 7,2 UBG). Zwiadowcy ocenili, że wystarczy niewielki oddział — ale pierwszy atak zakończył się klęską: Izraelici uciekli, a trzydziestu sześciu zginęło (Joz 7,3–5). Powodem, jak wyjaśnia dalsza część rozdziału, był grzech Achana, który wbrew zakazowi zagarnął łupy z Jerycha: „Gdy zobaczyłem wśród łupów piękny płaszcz babiloński, dwieście syklów srebra i pręt złota ważący pięćdziesiąt syklów, pożądałem ich i wziąłem je” (Joz 7,21 UBG).

Po rozwiązaniu tej sprawy Pan (Jahwe) nakazał Jozuemu ponowny atak, tym razem z użyciem zasadzki: „Potem Pan powiedział do Jozuego: Nie bój się ani się nie lękaj. Weź ze sobą wszystkich wojowników, powstań i wyrusz do Aj (…) Zastaw zasadzkę na miasto od jego tyłu” (Joz 8,1–2 UBG). Ukryty oddział wdarł się do miasta od tyłu i podpalił je: „A gdy tylko podniósł rękę, ludzie, którzy byli w zasadzce, powstali szybko ze swego miejsca, pobiegli i weszli do miasta, zajęli je i szybko podpalili” (Joz 8,19 UBG). Miasto zostało doszczętnie zniszczone: „Wtedy Jozue spalił Aj i uczynił je wieczną mogiłą i pustynią aż do dziś” (Joz 8,28 UBG) — a liczba poległych, według tekstu, sięgnęła dwunastu tysięcy mężczyzn i kobiet (Joz 8,25). Po zwycięstwie Jozue zbudował ołtarz na górze Ebal i odczytał ludowi Prawo przekazane przez Mojżesza (Joz 8,30.35).

Ta narracja — z podanym położeniem względem Betel i Bet-Awen oraz opisem fortyfikacji, bramy i pożaru — sprawia, że archeolodzy traktują Aj jako stanowisko możliwe do zweryfikowania w terenie.

Co pewne, a co dyskutowane

Pewne jest to, co pokazały same wykopaliska: et-Tell było w epoce wczesnego brązu dużym, ufortyfikowanym miastem, które upadło ok. 2400 r. p.n.e. i pozostawało bezludne aż do epoki żelaza I. Pewne jest też, że na Chirbet el-Makatir odsłonięto niewielką fortecę z wczesnej fazy późnego brązu, zniszczoną gwałtownym pożarem — ślady te (przepalona skała, wtórnie wypalona ceramika) są dobrze udokumentowane w raportach wykopaliskowych.

• Spór o identyfikację Aj. Główny nurt — za Albrightem i Callawayem — od stu lat wiąże Aj z et-Tell, mimo luki chronologicznej. Część badaczy (np. Israel Finkelstein) traktuje opowieść jako późniejszą etiologię tłumaczącą widoczną ruinę. Inni proponowali, że wspomnienie zdobycia pobliskiego Betel wtórnie przeniesiono na Aj (Albright), albo że et-Tell zniszczyli Egipcjanie jako karę za bunt jeszcze w epoce wczesnego brązu (Callaway).
• Propozycja Chirbet el-Makatir. Wood i ABR argumentują, że to tam leżało biblijne Aj — powołując się na fortyfikacje, ślady pożaru z ok. 1400 r. p.n.e. oraz na to, że rozmiar stanowiska lepiej odpowiada Joz 10,2, gdzie Aj jest mniejsze od Gibeonu, podczas gdy et-Tell było od Gibeonu większe. Identyfikacji tej nie przyjął jednak główny nurt — funkcjonuje głównie w kręgach ewangelikalnej apologetyki.
• Problem lokalizacji Betel. Argumentacja za Chirbet el-Makatir opiera się częściowo na przesunięciu Betel z Beitin na el-Bireh (Livingston, Wood). Większość badaczy łączy jednak Betel z Beitin (dane z Onomastikonu Euzebiusza), co osłabia argument za Chirbet el-Makatir.
• Problem liczb. Nawet zwolennicy Chirbet el-Makatir muszą pogodzić dwanaście tysięcy poległych (Joz 8,25) z fortecą o powierzchni nieco ponad hektara. Wyjaśnień szuka się w hiperbolicznym stylu starożytnych opisów wojennych albo w tym, że „Aj” oznaczało więcej niż sam garnizon — kwestia otwarta.

Spór nie toczy się między dwiema równorzędnymi szkołami, lecz między utrwalonym stanowiskiem głównego nurtu a alternatywą propagowaną głównie przez badaczy związanych z konserwatywną apologetyką. Trudno znaleźć szczegółową polemikę uniwersytecką z krytyką datowania ceramiki z Chirbet el-Makatir — świeckie ośrodki po prostu w większości nie podjęły tego tematu.

Znaczenie

Casus Aj dobrze pokazuje, na czym polega rzeczywista praca archeologii biblijnej — i jak daleko jej do prostych sloganów w rodzaju „archeologia potwierdziła Biblię”. Sama nazwa miasta, znacząca „ruina”, sugeruje, że już w starożytności było ono punktem orientacyjnym w krajobrazie. Pytanie, który kopiec to ten właściwy, okazuje się trudne, bo zależy od wielu powiązanych ustaleń: gdzie leżało Betel, jak liczyć chronologię podboju, jak interpretować lukę osadniczą.

Niezależnie od tego, czy słuszność ma tradycyjna identyfikacja z et-Tell, czy propozycja Chirbet el-Makatir, sam spór pokazuje złożoność łączenia tekstu i wykopalisk: żadne stanowisko nie „udowadnia” biblijnej opowieści w prosty sposób. Wartościowe jest to, co archeologia potwierdza niezależnie od identyfikacji konkretnego wzgórza: że w górach Beniamina istniały ufortyfikowane osiedla niszczone pożarami i że opowieść o Aj — z geograficznymi szczegółami i pamięcią o „wiecznej ruinie” — odsyłała starożytnych czytelników do miejsca, które można było zobaczyć na własne oczy.

Źródła

• Associates for Biblical Research, „The Search for Joshua’s Ai” — identyfikacja Aj, wykopaliska na et-Tell, argumenty za Chirbet el-Makatir: biblearchaeology.org
• Wikipedia (en), „Et-Tell” — wykopaliska Marquet-Krause i Callawaya, chronologia: en.wikipedia.org/wiki/Et-Tell
• Wikipedia (en), „Ai (Canaan)” — opis biblijny, historia identyfikacji, hipotezy: en.wikipedia.org/wiki/Ai_(Canaan)
• Associates for Biblical Research, „Excavations at Khirbet el-Maqatir: 1995–2000 & 2009–2011” — fortyfikacje LB I, ślady pożaru: biblearchaeology.org
• BiblePlaces.com, „Khirbet el-Maqatir” — lokalizacja, wielkość, znaleziska na tle et-Tell: bibleplaces.com/maqatir
• Associates for Biblical Research, „Further Considerations on the Location of Bethel at El-Bireh” — argumentacja za przesunięciem lokalizacji Betel: biblearchaeology.org
• Cytaty biblijne: Uwspółcześniona Biblia Gdańska (UBG), Jozuego 7,2–5.21; 8,1–2.19.25.28–30.35.

Na skalistym wzgórzu w środkowej części gór Efraima, przy dawnym trakcie z Betel do Sychem, leżą ruiny osady, którą Biblia nazywa duchowym sercem Izraela epoki sędziów. To tutaj miał stać Namiot Zgromadzenia, a w nim Arka Przymierza. Wykopaliska potwierdzają, że w tym miejscu tętniło życie kultowe i że osadę strawił pożar. Ale czy da się wykopać z ziemi namiot, który z definicji nie zostawia fundamentów?

Czym jest to „odkrycie”

Chodzi o stanowisko Chirbet Seilun (arab. „ruiny Seilun”), zwane też Tel Szilo, około 30 km na północ od Jerozolimy. Już w 1838 roku badacz Edward Robinson utożsamił je z biblijnym Szilo — głównie dzięki niezwykle dokładnemu opisowi w Księdze Sędziów, który umieszcza miasto „na północ od Betel, na wschód od drogi wiodącej od Betel do Sychem, a na południe od Lebony” (Sdz 21,19). Identyfikacja jest dziś powszechnie przyjmowana, m.in. dzięki późniejszym pracom Israela Finkelsteina.

Stanowisko badano w kilku turach:

• W latach 20. XX wieku pierwsze sondaże wykonał Duńczyk Aage Schmidt, a właściwą ekspedycję duńską prowadził w latach 1926–1932 Hans Kjær (przy konsultacji W.F. Albrighta).
• Krótką weryfikację przeprowadzili w 1963 roku Sven Holm-Nielsen i Marie-Louise Buhl.
• Systematyczne, nowoczesne wykopaliska prowadził w latach 1981–1984 Israel Finkelstein (z S. Bunimowitzem i Z. Ledermanem), publikując wyniki w monografii Shiloh: The Archaeology of a Biblical Site (Tel Awiw 1993). Wyróżnił osiem warstw (stratów) — od średniej epoki brązu po okres bizantyjski.
• Od 2017 roku na stanowisku kopie zespół Scotta Striplinga z Associates for Biblical Research (ABR), we współpracy z Uniwersytetem Ariel.

Najciekawsza dla nas jest niewielka osada z epoki żelaza I (XII–XI w. p.n.e.). Finkelstein odsłonił dwukondygnacyjny budynek z rzędem filarów w górnej części wzgórza, liczne silosy (jeden z zwęglonym ziarnem pszenicy), charakterystyczne dzbany zasobowe z kołnierzowym wylewem (collared-rim jars) oraz — co najważniejsze — duże skupisko przepalonych kości zwierzęcych, świadczące o intensywnej działalności ofiarniczej. Całość zniszczył gwałtowny pożar; datowanie radiowęglowe wskazuje na drugą połowę XI w. p.n.e., czyli około 1050 p.n.e. Kojarzy się to z filistyńskim zwycięstwem pod Eben-Ezer opisanym w 1 Księdze Samuela.

Zespół ABR dołożył do tego obrazu kolejne elementy: monumentalny budynek z epoki żelaza I zorientowany na osi wschód–zachód, trzy kamienne rogi ołtarza (ogłoszone w 2019 r.), niewielki ceramiczny granat (wys. 4,3 cm, 2018 r.), skarabeusz z imieniem Totmesa III, złote ozdoby oraz — po analizie zooarcheologicznej — kilkanaście tysięcy kości pochodzących niemal wyłącznie od zwierząt „czystych” (owce, kozy, bydło), często młodych samców, z uderzającą przewagą kości z prawej strony tuszy.

Powiązanie z Pismem

W Biblii Szilo pojawia się jako pierwsze stałe centrum kultu Jahwe (PAN) po wejściu Izraela do Kanaanu. To tutaj ustawiono przenośny przybytek:

„Wtedy całe zgromadzenie synów Izraela zebrało się w Szilo i wznieśli tam Namiot Zgromadzenia, gdyż ziemia została przez nich opanowana” (Joz 18,1 UBG).

W Szilo służył kapłan Heli, a jego następcą stał się Samuel, oddany tam na służbę przez matkę Annę (1 Sm 1–3). Do sanktuarium pielgrzymowano co roku, by składać ofiary „Panu zastępów” (1 Sm 1,3). Punktem zwrotnym jest jednak 1 Księga Samuela 4: Izraelici wynoszą Arkę z Szilo na pole bitwy pod Eben-Ezer, licząc na zwycięstwo — i ponoszą klęskę:

„I arka Boga została zabrana, a dwaj synowie Heliego, Chofni i Pinchas, polegli” (1 Sm 4,11 UBG).

Utratę Arki żona Pinchasa podsumowuje słowami, które nadały imię jej synowi: „Odeszła chwała od Izraela, gdyż arka Boga została zabrana” (1 Sm 4,22 UBG). Sama Biblia nie opisuje wprost zburzenia Szilo, ale prorocy przywołują je jako przestrogę. Jeremiasz stawia świątynię jerozolimską wobec losu dawnego sanktuarium:

„Ale idźcie teraz do mojego miejsca, które było w Szilo, gdzie kiedyś ustanowiłem przybytek dla mego imienia, i zobaczcie, co z nim zrobiłem ze względu na niegodziwość mego ludu Izraela” (Jr 7,12 UBG).

Psalmista zaś wspomina: „I opuścił przybytek w Szilo; namiot, który rozbił wśród ludzi” (Ps 78,60 UBG). To ostatnie słowo — namiot — jest kluczem do zrozumienia, czego archeologia może, a czego nie może tu znaleźć.

Co pewne, a co dyskutowane

Rzeczy dobrze ugruntowane: lokalizacja Szilo w Chirbet Seilun jest niemal bezsporna; osada epoki żelaza I istniała i miała wyraźnie kultowy charakter (skupiska kości ofiarnych, naczynia, wydzielone budowle); zniszczył ją pożar w drugiej połowie XI w. p.n.e. Te trzy fakty potwierdzają zarówno badacze o nastawieniu konserwatywnym, jak i sceptycznym.

Rzeczy dyskutowane zaczynają się tam, gdzie od kultu ogólnie przechodzi się do konkretnego Przybytku z Księgi Wyjścia:

• Rogi ołtarza i granat. Rogi to typowy element ołtarzy Lewantu, a granat był w starożytności popularnym motywem — same w sobie nie dowodzą obecności namiotu spotkania, choć dobrze pasują do sfery kultu. ABR traktuje je jako „poszlaki”, nie dowody.
• Depozyty kości. Przewaga zwierząt czystych i prawych części tuszy (zastrzeżonych dla kapłanów wg Kpł 7,32-34) to sugestywna zbieżność z prawem ofiarniczym. Ostrożni badacze zwracają jednak uwagę, że pełne raporty zooarcheologiczne wciąż są opracowywane, a interpretacja pozostaje wstępna.
• Wymiary „monumentalnego budynku”. Stripling wskazuje, że proporcje odsłanianej budowli zbliżają się do wymiarów przybytku z Wj 26. Krytycy odpowiadają, że to rekonstrukcja obarczona dużą niepewnością, a nawet raporty ABR przyznają, iż nie wiadomo, czy okazały mur pełnił funkcję fortyfikacji, czy ogrodzenia świętego okręgu (temenos).
• Gdzie stało sanktuarium. Israel Finkelstein argumentuje, że centrum kultu — zgodnie z tradycją kananejską — powinno znajdować się na szczycie wzgórza, a nie na zboczu, gdzie kopie ABR. Uważa też, że opowieść o Arce mówi nam głównie o świecie autorów żyjących wieki po zniszczeniu Szilo, i że brak fizycznych śladów namiotu nie jest przypadkiem.

Tu dochodzimy do sedna: przenośny przybytek był namiotem. Konstrukcja z płótna, skór, słupów i podstaw z natury nie zostawia trwałych fundamentów. Nawet gdyby stała dokładnie w tym miejscu, archeolog nie odkopie „ścian namiotu”. Dlatego izraelska organizacja Emek Shaveh trzeźwo zauważa, że odnalezienie starożytnego namiotu jest raczej „pytaniem wiary i ducha niż kwestią fizyczno-archeologiczną”. Spór Striplinga z Finkelsteinem nie dotyczy więc tego, czy w Szilo był kult (był), lecz tego, jak daleko wolno posunąć się w łączeniu znalezisk z konkretnym namiotem znanym z Tory.

Znaczenie

Szilo to modelowy przykład tego, jak działa (i gdzie się zatrzymuje) archeologia biblijna. Z jednej strony materialny obraz stanowiska świetnie współgra z tłem opowieści z Księgi Jozuego i 1 Księgi Samuela: mamy wczesnoizraelską osadę w górach Efraima, wyraźną działalność ofiarniczą i dramatyczne zniszczenie ogniem w połowie XI w. p.n.e. — dokładnie w epoce, w której Biblia umieszcza upadek sanktuarium i utratę Arki.

Z drugiej strony samego Przybytku nie da się „wykopać”, a najgłośniejsze interpretacje (rogi ołtarza, wymiary budowli) pozostają hipotezami. Uczciwy wniosek nie brzmi więc „archeologia udowodniła Przybytek”, lecz raczej: znaleziska są spójne z biblijnym przekazem o Szilo jako ośrodku kultu, który spłonął, natomiast tożsamość konkretnych obiektów z namiotem spotkania to wciąż przedmiot rzetelnego sporu naukowego.

Dla czytelnika Biblii jest w tym również głębszy morał, który wychwycili już Jeremiasz i psalmista. Szilo nie upadło dlatego, że zabrakło świętego miejsca — upadło, gdy święte miejsce zaczęto traktować jak magiczny talizman, odrywając je od wierności Bogu. Kamienie i kości opowiadają o pożarze; sens tego pożaru Biblia widzi gdzie indziej.

Źródła

• Shiloh (biblical city) — Wikipedia — przegląd identyfikacji, historii wykopalisk (Schmidt, Kjær, Finkelstein, Stripling) i datowania radiowęglowego zniszczenia (~1050 p.n.e.).
• Tel Shiloh (Khirbet Seilun) — Emek Shaveh — bezstronny izraelski przegląd stanowiska; ostrożne stanowisko wobec „lokalizowania namiotu” i kontekst osadniczy.
• At Shiloh, archaeologist finds artifacts hinting at biblical Tabernacle — The Times of Israel — reportaż o wykopaliskach ABR i wypowiedzi krytyczne Israela Finkelsteina.
• „Go Now to Shiloh” — Popular Archaeology — sprawozdanie z sezonu ABR 2017: kości zwierzęce, mur średniobrązowy, ostrożne wnioski.
• The Shiloh Excavations — Associates for Biblical Research — raporty zespołu Scotta Striplinga (rogi ołtarza, ceramiczny granat, monumentalny budynek).
• I. Finkelstein (red.), Shiloh: The Archaeology of a Biblical Site, Tel Aviv University 1993 — podstawowa publikacja naukowa wykopalisk z lat 1981–1984.
• Cytaty biblijne: Uwspółcześniona Biblia Gdańska (UBG), Joz 18,1; 1 Sm 1,3; 1 Sm 4,11.22; Jr 7,12; Ps 78,60.