Kategoria: Odkrycia archeologiczne

Wschodnia strona Jeziora Galilejskiego kryje w sobie nie tylko surowe krajobrazy, ale też ślady dawnego bogactwa helenistyczno-rzymskiego świata. U stóp starożytnego miasta Gadara, należącego do słynnego związku Dekapolu, biją gorące, bogate w minerały źródła siarkowe. Miejsce to, znane jako Hammat Gader (lub El-Hamma), od starożytności przyciągało kuracjuszy szukających uzdrowienia i wypoczynku. Choć monumentalna architektura, którą dziś możemy tam podziwiać, powstała po czasach ziemskiej służby Mesjasza, cały ten region stanowi bezpośrednie tło dla niezwykłych wydarzeń opisanych w Ewangeliach, rzucając światło na realia społeczno-kulturowe tamtej epoki.

Czym jest to odkrycie

Hammat Gader to starożytne uzdrowisko położone w dolinie rzeki Jarmuk. Systematyczne prace wykopaliskowe przeprowadzone w latach 1979–1982 pod kierunkiem archeologów Jizhaka Hirschfelda oraz Giori Solara odsłoniły tam jeden z największych i najlepiej zachowanych kompleksów łaźni rzymskich w całym cesarstwie. Badacze odkryli rozległe sale, baseny z gorącą wodą o zróżnicowanej temperaturze oraz imponujący, 50-metrowy owalny basen, wokół którego rozmieszczone były 32 marmurowe fontanny. Wykopaliska ukazały kunszt rzymskiej inżynierii hydrologicznej.

Oprócz monumentalnego kompleksu kąpielowego, w pobliżu odkryto również pozostałości budowli sakralnej. Była to tak zwana synagoga „Seweriusza” pochodząca z V wieku n.e. Zachwyca ona piękną, kolorową posadzką mozaikową z inskrypcjami wymieniającymi darczyńców, co dowodzi, że obok pogańskiego centrum rozrywki i kultu zdrowia tętniło tam również bogate życie religijne społeczności żydowskiej.

Powiązanie z Pismem

Głównym punktem odniesienia dla Hammat Gader w Nowym Testamencie są relacje Ewangelistów dotyczące podróży Jeszui (Jezusa) na wschodni brzeg Jeziora Galilejskiego. To właśnie w okolicach Gadary – miasta, do którego terytorialnie i administracyjnie należały gorące źródła – doszło do uwolnienia człowieka z legionu demonów. Ewangelia według Marka precyzuje to położenie:

„I przeprawili się za morze do krainy Gadareńczyków.” — Mk 5,1 (UBG)

Wydarzenie to, opisane również w Ewangelii według Mateusza (Mt 8,28) jako mające miejsce „w ziemi Gergezeńczyków” (bądź Gadareńczyków, zależnie od rękopisu i granic administracyjnych regionu), ukazuje ten obszar jako kulturowo zróżnicowany, zdominowany przez ludność pogańską, na co wskazuje obecność wielkiej hodowli świń:

„A pasło się tam w pobliżu góry wielkie stado świń. I wszystkie te demony prosiły go: Poślij nas w te świnie, abyśmy mogły w nie wejść.” — Mk 5,11-12 (UBG)

Uzdrowisko Hammat Gader u stóp Gadary doskonale ilustruje ten rzymsko-helenistyczny charakter Dekapolu, gdzie pogańskie tradycje i kultura rzymska egzystowały tuż obok tradycyjnych społeczności przestrzegających Prawa Mojżeszowego.

Co pewne, a co dyskutowane

Z punktu widzenia chronologii biblijnej status tego odkrycia należy określić jako mieszany. Jest rzeczą pewną i potwierdzoną archeologicznie, że gorące źródła były wykorzystywane już w okresie hellenistycznym i wczesnorzymskim (czyli w czasach działalności Mesjasza). Jednak monumentalne budowle, których ruiny możemy dziś oglądać – potężne sale kąpielowe, marmurowe fontanny oraz synagoga Seweriusza – pochodzą z okresów późniejszych (łaźnie od II w. n.e., synagoga z V w. n.e.).

W związku z tym powiązanie Hammat Gader z tekstem biblijnym ma charakter regionalny i kontekstowy, a nie bezpośredni. Nie możemy zakładać, że Jeszua (Jezus) lub Jego uczniowie korzystali z widocznych dzisiaj rzymskich basenów. Odkrycie to nie „udowadnia” samego cudu opisanego w Ewangelii, lecz stanowi bezcenny dowód materialny na potęgę i znaczenie Gadary oraz całego Dekapolu, pomagając lepiej zrozumieć realia geograficzne i kulturowe tamtych czasów.

Znaczenie

Dla badaczy stojących na gruncie biblijnym i uznających Pismo za najwyższy autorytet, odkrycia w Hammat Gader są niezwykle wartościowe. Pokazują one, że autorzy Ewangelii precyzyjnie opisywali realia geograficzno-historyczne Palestyny I wieku. Bliskość zamożnego miasta Gadara i jego uzdrowiskowych przedmieść tłumaczy, dlaczego region ten był tak ważnym ośrodkiem na mapie rzymskiej prowincji. Odkryta synagoga przypomina również, że nawet w tak silnie zhellenizowanym otoczeniu jak Dekapol, wierny lud pragnął zachowywać wierność Bogu objawionemu w Torze i pismach proroków, wyczekując obiecanego Mesjasza.

Źródła

• https://library.biblicalarchaeology.org/article/healing-waters/
• https://www.biblewalks.com/hammatgader/
• https://jewishvirtuallibrary.org/hamat-gader-hot-springs

W biblijnej księdze 2 Królewskiej oraz 1 Królewskiej pojawia się postać Hazaela, potężnego władcy Aramu-Damaszku, który odegrał kluczową rolę w historii starożytnego Bliskiego Wschodu oraz samego Izraela. Pismo Święte przedstawia go jako bezwzględnego najeźdźcę i wykonawcę Bożego gniewu nad odstępczym królestwem północnym. Przez wieki sceptycy kwestionowali tak szczegółowe relacje o potędze militarnej Damaszku z IX wieku p.n.e. Jednak współczesna archeologia i odczytane teksty klinowe dostarczyły jednoznacznych dowodów na historyczność tej postaci, potwierdzając jej status regionalnego mocarza, z którym musieli liczyć się nawet potężni Asyryjczycy.

Czym jest to odkrycie

Postać Hazaela została potwierdzona nie przez jedno, lecz przez serię spektakularnych odkryć epigraficznych i archeologicznych rozproszonych po całym regionie śródziemnomorskim. Kluczowym źródłem są oficjalne roczniki asyryjskiego króla Salmanasara III. W swoich inskrypcjach asyryjski monarcha opisuje wyprawy wojenne przeciwko koalicjom syryjskim i wprost wymienia Hazaela jako samozwańca, nazywając go „synem nikogo”, który zagarnął tron w Damaszku po śmierci Chazaela (Hadadezera).

Kolejnym niezwykle ważnym dowodem są inskrypcje na brązowych elementach końskiej uprzęży i ozdobach, które odnaleziono daleko poza granicami Syrii – na greckich wyspach Samos oraz w Eretrii na wyspie Eubea. Te luksusowe przedmioty, prawdopodobnie zrabowane przez Hazaela podczas jego kampanii wojennych lub stanowiące dary dyplomatyczne, zawierają aramejskie inskrypcje dedykacyjne o treści: „to, co Hadad dał naszemu panu Hazaelowi z Umqi w roku, w którym nasz pan przekroczył rzekę”. Dodatkowym świadectwem archeologicznym jest słynna stela Zakkura, króla Chamat, która również wspomina o koalicji zorganizowanej przeciwko niemu przez syna Hazaela, Bar-Hadada III.

Powiązanie z Pismem

Biblia szczegółowo opisuje okoliczności dojścia Hazaela do władzy oraz jego niszczycielskie najazdy na ziemie Izraela i Judy. Prorok Elizeusz zapowiedział Hazaelowi, że ten zamorduje swojego poprzednika, Ben-Hadada, i obejmie tron, stając się biczem na Izrael za jego bałwochwalstwo i odwrócenie się od Jahwe (PANa) – prawdziwego Boga przymierza. Mesjasz Jeszua (Jezus) i pisarze biblijni zawsze wskazywali na te wydarzenia jako na realną historię suwerennej interwencji Boga.

Oto zapowiedź cierpień, jakie Hazael miał zadać Izraelowi, przekazana przez proroka Elizeusza:

„Chazael zapytał go: Czemu mój pan płacze? Odpowiedział: Bo wiem, jakie zło wyrządzisz synom Izraela. Ich twierdze spalisz ogniem, ich młodzieńców pomordujesz mieczem, ich dzieci roztrzaskasz i ich brzemienne rozprujesz.” — 2 Krl 8,12 (UBG)

Spełnienie tych słów oraz brutalna kampania Hazaela przeciwko Izraelowi i Judzie zostały wiernie odnotowane w kolejnych rozdziałach 2 Księgi Królewskiej:

„W tych dniach Pan zaczął umniejszać Izrael: Chazael pobił ich na całym obszarze Izraela; Od Jordanu ku wschodowi, całą ziemię Gileadu, Gadytów, Rubenitów i Manassytów, od Aroeru, który leży nad rzeką Arnon – Gilead i Baszan.” — 2 Krl 10,32-33 (UBG)

Asyryjskie inskrypcje Salmanasara III potwierdzają bezkrólewie i gwałtowne przejęcie władzy przez Hazaela, co doskonale koresponduje z biblijnym opisem uduszenia chorego króla Ben-Hadada przez jego sługę Hazaela (2 Krl 8,15).

Co pewne, a co dyskutowane

W świetle współczesnej nauki historyczność króla Hazaela jest faktem absolutnie bezspornym i potwierdzonym. Konsensus naukowy uznaje go za jednego z najpotężniejszych władców Damaszku, którego panowanie datuje się na lata ok. 842–800 p.n.e. Zgodność między relacją asyryjską a biblijną w kwestii jego nieprawego dojścia do władzy (jako uzurpatora niepochodzącego z linii królewskiej) jest uderzająca.

Dyskusje badaczy dotyczą głównie dokładnego zasięgu geograficznego jego kampanii oraz identyfikacji niektórych zniszczeń archeologicznych przypisywanych jego wojskom (np. w Gat filistyńskim). Część historyków debatuje również nad tym, czy inskrypcje na ozdobach końskich z Samos i Eretrii znalazły się tam jako łup wojenny zdobyty później przez Greków, czy też jako dary handlowe przekazywane przez fenickich pośredników.

Znaczenie

Dla czytelników Pisma Świętego stojących na gruncie sola scriptura, odkrycia związane z Hazaelem stanowią mocny dowód na to, że narracja biblijna nie jest zbiorem późnych legend, lecz opiera się na rzeczywistych wydarzeniach politycznych i militarnych epoki żelaza. Postać Hazaela pokazuje, jak Jahwe (PAN) posługiwał się ościennymi narodami i ich władcami do realizacji swoich planów i dyscyplinowania Izraela. Rzetelność historyczna 2 Księgi Królewskiej została w tym przypadku w pełni zrehabilitowana przez niezależne źródła asyryjskie i greckie znaleziska archeologiczne.

Źródła

• https://en.wikipedia.org/wiki/Hazael

W sercu doliny Cedronu, tuż obok murów Starego Miasta w Jerozolimie, wznosi się monumentalny, wykuty w skale grobowiec. Przez wieki błędnie przypisywano go różnym postaciom biblijnym, jednak prawda wyryta na jego fasadzie okazała się znacznie ciekawsza dla badaczy Pisma Świętego. Zachowana inskrypcja bezpośrednio nawiązuje do porządku kapłańskiego opisanego w Księgach Kronik oraz Księdze Nehemiassa. Świadectwo to rzuca nowe światło na ciągłość rodów kapłańskich służących Bogu, którego imię brzmi Jahwe (PAN), oraz na historyczność podziału służby świątynnej, do którego odwoływał się później także nowotestamentowy kapłan Zachariasz, ojciec Jana Chrzciciela.

Czym jest to odkrycie

Grobowiec Benei Hezir (Synów Chezira) to wykuty w monolitycznej skale kompleks grobowy o charakterystycznej fasadzie wspartej na kolumnach w stylu doryckim, zdradzający silne wpływy architektury hellenistycznej. Znajduje się on na zboczu Góry Oliwnej, w dolinie Cedronu. Nad wejściem do komory grobowej archeolodzy zidentyfikowali starożytną inskrypcję w języku hebrajskim (zapisaną pismem aramejskim), która jednoznacznie identyfikuje właścicieli tego grobowca.

Napis głosi, że jest to miejsce pochówku i zarazem pomnik (nefesz) dla kapłanów z rodziny Chezira: „To jest grób i nefesz dla Eleazara, Choniasza, Szabata, Judy, Szymona, Johanana, synów Józefa syna Obeida, i Józefa oraz Eleazara, synów Choniasza – kapłanów z rodu Chezira”. Datowanie inskrypcji oraz samej struktury architektonicznej przypada na okres hasmonejski (I wiek przed Chrystusem). Jest to jeden z najstarszych i najlepiej zachowanych napisów epigraficznych z tego okresu w Jerozolimie.

Powiązanie z Pismem

Imię „Chezir” pojawia się na kartach Biblii w kontekście organizacji służby świątynnej. W 1 Księdze Kronik, gdy król Dawid pod koniec swojego życia porządkuje i dzieli ród Aarona na dwadzieścia cztery zmiany (klasy) kapłańskie, które miały kolejno sprawować służbę w sanktuarium przed obliczem Boga Jahwe, siedemnasty los przypada właśnie tej rodzinie:

„Siedemnasty na Chezira, osiemnasty na Happisesa;” — 1 Krn 24,15 (UBG)

Te same rodziny i klasy kapłańskie odnajdujemy setki lat później, po powrocie z niewoli babilońskiej. W Księdze Nehemiassa, podczas uroczystego odnowienia przymierza i zaprzysiężenia wierności Prawu Mojżeszowemu, przedstawiciele rodu Chezira podpisują się pod dokumentem przymierza:

„Magpiasz, Meszullam, Chezir;” — Ne 10,20 (UBG)

Inskrypcja z doliny Cedronu stanowi pozabiblijne potwierdzenie istnienia tego konkretnego rodu kapłańskiego w Jerozolimie w okresie Drugiej Świątyni. Świadczy to o niezwykłej żywotności i ciągłości rodowej oraz instytucjonalnej klas kapłańskich, które przetrwały kryzys niewoli babilońskiej i funkcjonowały niezmiennie aż do czasów, gdy narodził się Mesjasz – Jeszua (Jezus).

Co pewne, a co dyskutowane

Status merytoryczny powiązania tego zabytku z tekstem biblijnym określa się jako mieszany ze względu na różnice interpretacyjne dotyczące chronologii i charakteru rodów. Do faktów pewnych należy zaliczyć autentyczność samej inskrypcji oraz to, że rodzina ta identyfikowała się jako „synowie Chezira” (Benei Hezir) o statusie kapłańskim (kohanim). Odkrycie to bezsprzecznie dowodzi, że ród o tej nazwie piastował wysokie funkcje w Jerozolimie w I wieku p.n.e.

Dyskutowana pozostaje jednak bezpośrednia identyfikacja osób wymienionych na inskrypcji z konkretnymi postaciami historycznymi. Choć pismo i lokalizacja grobowca pasują do arystokracji kapłańskiej okresu późnej Drugiej Świątyni, niektórzy krytyczni historycy sugerują, że struktura klas kapłańskich opisana w 1 Kronik 24 mogła zostać zredagowana lub zrekonstruowana dopiero w okresie perskim lub wczesnohellenistycznym, a nie za czasów Dawida. Z punktu widzenia perspektywy sola scriptura, ciągłość tekstu biblijnego i świadectwo archeologiczne doskonale współgrają, jednak nauka świecka zachowuje ostrożność, traktując zapisy o czasach Dawida jako późniejszą tradycję spisaną, którą inskrypcja z I wieku p.n.e. jedynie pośrednio ilustruje.

Znaczenie

Dla osób opierających swoją wiarę wyłącznie na Piśmie Świętym (sola scriptura), Grobowiec rodu Chezira stanowi namacalny dowód na historyczną wierność przekazu biblijnego. Podział na 24 klasy kapłańskie, który bywał przez sceptyków uznawany za sztuczny, późny konstrukt literacki, zyskuje materialne oparcie w archeologii Judei. Świadectwo to pokazuje, że rodziny kapłańskie strzegły swojej genealogii i tożsamości przez stulecia. Co więcej, to właśnie w ramach tego samego systemu 24 zmian kapłańskich (konkretnie oddziału Abiasza) służbę sprawował Zachariasz, gdy zwiastowano mu narodziny Jana Chrzciciela (Łk 1,5), co przygotowało drogę dla misji, jaką przyniósł Jeszua (Jezus).

Źródła

• https://en.wikipedia.org/wiki/Tomb_of_Benei_Hezir

Postać apostoła Andrzeja zajmuje wyjątkowe miejsce na kartach Nowego Testamentu. Był on pierwszym powołanym uczniem, który rozpoznał w Mesjaszu obiecanego Odkupiciela i niezwłocznie przyprowadził do Niego swojego brata, Szymona Piotra. Choć natchnione Pismo Święte bardzo precyzyjnie opisuje początki służby Andrzeja u boku Jeszui (Jezusa), to jego dalsze losy oraz miejsce pochówku znamy wyłącznie z pozabiblijnej tradycji kościelnej. Głównym ośrodkiem związanym z jego męczeńską śmiercią i kultem relikwii stało się greckie miasto Patras, gdzie do dziś przechowywane są szczątki przypisywane temu apostołowi.

Czym jest to odkrycie i historia relikwii

Tradycja chrześcijańska od najwcześniejszych wieków lokuje miejsce ukrzyżowania i pierwszego pochówku apostoła Andrzeja w Patras na Peloponezie w Grecji. Według tych przekazów miał on ponieść śmierć na krzyżu o kształcie litery X. Historia jego rzekomych relikwii jest jednak niezwykle burzliwa i wiąże się z ich wielokrotnym rozproszeniem.

W IV wieku cesarz Konstantyn Wielki (lub jego syn Konstancjusz II) zdecydował o przeniesieniu większości szczątków z Patras do Konstantynopola, aby uświetnić nową stolicę imperium. Jednak najcenniejsza część — czaszka apostoła — miała pozostać w Patras. Sytuacja uległa zmianie w XV wieku w obliczu postępującego podboju bizantyjskiego Peloponezu przez Turków osmańskich. W 1462 roku Tomasz Paleolog, ostatni despota Morei, uciekając przed najazdem, wywiózł czaszkę z Patras i przekazał ją papieżowi Piusowi II. Relikwia trafiła do bazyliki św. Piotra w Rzymie, gdzie spoczywała przez kolejne stulecia.

Przełomowe wydarzenie o charakterze ekumenicznym i historycznym miało miejsce 26 września 1964 roku. Wówczas papież Paweł VI podjął decyzję o zwrocie czaszki oraz fragmentu palca prawosławnym chrześcijanom z Patras. Uroczyste przekazanie relikwii delegacji greckiej spotkało się z ogromnym poruszeniem wiernych. Obecnie szczątki te są eksponowane i przechowywane w monumentalnej katedrze św. Andrzeja w Patras, wzniesionej niedaleko tradycyjnego miejsca jego męczeństwa.

Powiązanie z Pismem

Ewangelia według Jana (J 1) ukazuje Andrzeja jako gorliwego poszukiwacza prawdy Bożej, który najpierw był uczniem Jana Chrzciciela, a po usłyszeniu jego świadectwa poszedł za Jeszuą. Pismo Święte podkreśla jego natychmiastową gotowość do dzielenia się dobrą nowiną o odnalezieniu Mesjasza.

„A Andrzej, brat Szymona Piotra, był jednym z tych dwóch, którzy to usłyszeli od Jana i poszli za nim. On najpierw znalazł Szymona, swego brata, i powiedział do niego: Znaleźliśmy Mesjasza – co się tłumaczy: Chrystusa.” — J 1,40-41 (UBG)

Dzięki świadectwu Andrzeja, Szymon Piotr osobiście poznał Zbawiciela, co na zawsze odmieniło bieg historii biblijnej:

„I przyprowadził go do Jezusa. A Jezus spojrzał na niego i powiedział: Ty jesteś Szymon, syn Jonasza. Ty będziesz nazwany Kefas – co się tłumaczy: Piotr.” — J 1,42 (UBG)

Chociaż Nowy Testament milczy na temat podróży misyjnych Andrzeja do Achai czy jego śmierci w Patras, historyczna tożsamość postaci i jego relacji z bratem opiera się na mocnym fundamencie natchnionego Słowa Bożego.

Co pewne, a co dyskutowane

Z perspektywy rzetelności historycznej i podejścia sola scriptura, należy wyraźnie oddzielić fakty udokumentowane od tradycji religijnej. Autentyczność relikwii przechowywanych w Patras opiera się wyłącznie na tradycji i nie została poddana żadnej naukowej czy genetycznej weryfikacji. Nie dysponujemy żadnymi dowodami archeologicznymi z I wieku n.e., które mogłyby bezspornie powiązać te kości z historyczną postacią apostoła opisywaną w Ewangelii Jana.

Pewnym faktem historycznym jest natomiast sam przebieg wędrówki relikwii od średniowiecza do czasów współczesnych. Dokumenty z 1462 roku potwierdzają przekazanie czaszki przez Tomasza Paleologa do Rzymu, a dokumenty z września 1964 roku szczegółowo opisują gest papieża Pawła VI i powrót relikwii do Grecji. Choć powrót ten ma wielkie znaczenie historyczne i dyplomatyczne, z punktu widzenia naukowego nie stanowi dowodu na to, że szczątki te rzeczywiście należały do pierwszego powołanego apostoła Jahwe (PAN).

Znaczenie

Dla badaczy Biblii i historii wczesnego chrześcijaństwa, losy grobu i relikwii Andrzeja w Patras są świadectwem tego, jak wczesne wspólnoty pielęgnowały pamięć o uczniach Jeszui. Choć kult relikwii i poszukiwanie fizycznych szczątków nie znajduje oparcia w nauczaniu Nowego Testamentu — który kładzie nacisk na duchowe naśladowanie wiary apostołów, a nie na cześć oddawaną ich kościom — to historia ta pokazuje ciągłość tradycji historycznej na przestrzeni wieków. Przypomina ona również o biblijnym świadectwie Andrzeja, który jako pierwszy wskazał na Baranka Bożego.

Źródła

• https://orthochristian.com/163676.html
• https://www.newworldencyclopedia.org/entry/Saint_Andrew

Tradycja o podróży apostoła Tomasza na Subkontynent Indyjski należy do najbardziej fascynujących opowieści wczesnego chrześcijaństwa. Choć dla wielu współczesnych badaczy misja ta pozostaje w sferze hipotez i legend, dla milionów wiernych z grupy „chrześcijan św. Tomasza” (Mar Thoma) w Kerali i Tamilnadu jest to fundament tożsamości religijnej. Centralnym punktem tej tradycji na wschodnim wybrzeżu Indii jest bazylika San Thome w Mylapore (obecnie dzielnica Chennai), wznosząca się nad miejscem, które od wieków wskazywane jest jako grobowiec apostoła, który osobiście dotknął ran zmartwychwstałego Mesjasza, Jeszui (Jezusa).

Czym jest to odkrycie

Lokalizacja określana jako grób św. Tomasza znajduje się w Mylapore w Chennai (dawny Madras) w południowo-wschodnich Indiach. Według lokalnej tradycji chrześcijańskiej, apostoł Tomasz przybył do Indii drogą morską około 52 roku n.e., lądując na wybrzeżu Malabarskim (dzisiejsza Kerala). Po latach owocnej ewangelizacji miał przenieść się na wybrzeże Coromandel, gdzie poniósł męczeńską śmierć z rąk lokalnych kapłanów około 72 roku n.e. na pobliskim Wzgórzu św. Tomasza (St. Thomas Mount). Jego ciało miało zostać pochowane właśnie w Mylapore.

W 1523 roku portugalscy odkrywcy i misjonarze wznieśli nad domniemanym grobem kościół, który pod koniec XIX wieku (w 1896 roku) został całkowicie przebudowany przez brytyjskich architektów w imponującym stylu neogotyckim. Dzisiejsza bazylika San Thome kryje pod swoim ołtarzem głównym kryptę z grobowcem. Sam grobowiec jest jednak w praktyce pusty – według wczesnochrześcijańskich przekazów większość relikwii apostoła została przeniesiona już w III wieku do Edessy (dzisiejsza Turcja), skąd później trafiły na grecką wyspę Chios, a ostatecznie w 1258 roku do Ortony we Włoszech, gdzie spoczywają do dziś.

Powiązanie z Pismem

Apostoł Tomasz, nazywany Didymos (Bliźniak), zapisał się na kartach Ewangelii jako postać o głębokim, choć ostrożnym usposobieniu. Gdy inni uczniowie ogłosili zmartwychwstanie Mistrza, Tomasz domagał się namacalnego dowodu. To właśnie jego postawa doprowadziła do jednego z najbardziej poruszających wyznań wiary w Nowym Testamencie, kiedy ujrzał zmartwychwstałego Jeszuę (Jezusa):

„A Tomasz, jeden z dwunastu, zwany Didymos, nie był z nimi, gdy przyszedł Jezus. I powiedzieli mu inni uczniowie: Widzieliśmy Pana. Lecz on powiedział do nich: Jeśli nie zobaczę na jego rękach śladów gwoździ i nie włożę mego palca w ślady gwoździ, i nie włożę mojej ręki w jego bok, nie uwierzę.” — J 20,24-25 (UBG)

Dopiero bezpośrednie spotkanie z zmartwychwstałym Mesjaszem rozwiało wszelkie wątpliwości apostoła, co relacjonuje dalsza część Ewangelii Jana:

„Potem powiedział do Tomasza: Włóż tu swój palec i obejrzyj moje ręce, wyciągnij swoją rękę i włóż ją w mój bok, a nie bądź bez wiary, ale wierz. Wtedy Tomasz mu odpowiedział: Mój Pan i mój Bóg!” — J 20,27-28 (UBG)

Tradycja o misji w Indiach wpisuje się w nakaz misyjny dany uczniom przez Jahwe (PAN) w Chrystusie, aby nieśli dobrą nowinę aż po krańce ziemi. Gorliwość, z jaką Tomasz miał wyruszyć w tak odległe i nieznane rejony świata, doskonale odpowiada radykalnej przemianie, jaką przeszli apostołowie po ujrzeniu zmartwychwstałego Pana.

Co pewne, a co dyskutowane

Status historyczny grobowca w Mylapore oraz samej podróży Tomasza do Indii pozostaje kwestią sporną i budzi ożywione dyskusje wśród historyków. Zwolennicy autentyczności tradycji wskazują na starożytne powiązania handlowe między Cesarstwem Rzymskim a Indiami, które czyniły taką podróż w I wieku w pełni wykonalną. Ponadto istnienie silnej, przedportugalskiej społeczności chrześcijańskiej w Indiach, posługującej się językiem syriackim (odłamem aramejskiego), jest faktem bezspornym.

Z drugiej strony, sceptyczni historycy podkreślają brak jednoznacznych dowodów archeologicznych i piśmienniczych z I i II wieku n.e., które bezpośrednio łączyłyby Tomasza z Mylapore. Najwcześniejsze pisemne wzmianki o misji Tomasza w Indiach pojawiają się w apokryficznych „Dziejach Tomasza” datowanych na początek III wieku, jednak tekst ten zawiera wiele elementów legendarnych i gnostyckich. Samo datowanie pochówku w Mylapore na I wiek nie zostało potwierdzone niezależnymi badaniami naukowymi, a tożsamość osoby pierwotnie pochowanej w tym miejscu pozostaje niemożliwa do jednoznacznego zweryfikowania metodami empirycznymi.

Znaczenie

Dla badaczy Biblii i historii wczesnego Kościoła bazylika San Thome oraz powiązana z nią tradycja Mar Thoma stanowią ważny punkt odniesienia w badaniach nad ekspansją chrześcijaństwa poza granice Imperium Rzymskiego. Przypominają one, że zwiastowanie Ewangelii od samego początku miało charakter globalny i nie ograniczało się wyłącznie do basenu Morza Śródziemnego. Choć samo miejsce pochówku w Chennai ma status sporny pod względem historycznym, to żywa od niemal dwóch tysięcy lat tradycja chrześcijan indyjskich pozostaje niezwykle cennym świadectwem starożytnej wiary, która nie opierała się na późniejszych rzymskich czy bizantyjskich tradycjach, lecz bezpośrednio na apostolskim posłannictwie.

Źródła

• https://en.wikipedia.org/wiki/St._Thomas_Cathedral_Basilica,_Chennai
• https://www.rvasia.org/feature-story/st-thomas-cathedral-basilica-built-over-tomb-first-evangelist-india

Wydarzenie opisane w Ewangelii Jana, w którym Jeszua (Jezus) wyprowadza z grobu człowieka martwego od czterech dni, stanowi jeden z najbardziej poruszających i przełomowych momentów w całym Nowym Testamencie. Cud ten miał miejsce w Betanii, małej wiosce położonej na wschodnim zboczu Góry Oliwnej. Współcześnie miejscowość ta nosi arabską nazwę Al-Ajzarija, co bezpośrednio nawiązuje do imienia Łazarza. To właśnie tam znajduje się skalny grobowiec, który od stuleci jest celem pielgrzymek. Choć tradycja ta jest niezwykle dawna i silna, współczesna archeologia zmusza nas do postawienia pytania: na ile identyfikacja tej konkretnej groty opiera się na faktach, a na ile na późniejszej pobożności?

Czym jest to odkrycie

Tradycyjny grób Łazarza to wykuta w skale komora grobowa położona w Al-Ajzarija. Historia badań archeologicznych w tym miejscu wiąże się przede wszystkim z pracami prowadzonymi w latach 1949–1953 przez ojca Sylvestra J. Sallera. Wykopaliska te przyniosły niezwykle interesujące rezultaty dotyczące sakralnej historii tego miejsca. Odsłonięto pozostałości czterech nałożonych na siebie świątyń chrześcijańskich, z których najstarsza datowana jest na IV lub V wiek.

Badania potwierdziły, że pamięć o tym miejscu była żywa już w okresie bizantyjskim. Hieronim ze Strydonu około 390 roku wspomina w swoich pismach o istniejącym tam kościele zwanym „Lazarium”, wzniesionym nad domniemanym grobem przyjaciela Mesjasza. Archeolodzy wykazali, że badany grobowiec rzeczywiście stanowi część starożytnego cmentarza, na którym chowano zmarłych w I wieku n.e., czyli w czasach ziemskiej działalności Jeszui (Jezusa).

Powiązanie z Pismem

Kluczowym punktem odniesienia dla tego miejsca jest jedenasty rozdział Ewangelii Jana. Pismo Święte precyzyjnie opisuje strukturę grobowca oraz przebieg samego cudu. Ewangelista zaznacza, że grób był jaskinią, na której leżał kamień, co doskonale koresponduje z typem pochówków skalnych popularnych w Judei w tamtym okresie.

„Jezus zaś ponownie się rozrzewnił i przyszedł do grobu. Była to jaskinia, a u jej wejścia był położony kamień. I powiedział Jezus: Usuńcie ten kamień. Powiedziała do niego Marta, siostra zmarłego: Panie, już cuchnie, bo od czterech dni leży w grobie.” — J 11,38-39 (UBG)

Kolejne fragmenty sprawozdania ewangelicznego opisują moment, w którym Syn Boży okazuje swoją moc nad śmiercią, wypowiadając słowa, które na zawsze zmieniły postrzeganie ludzkiej egzystencji i zapowiedziały powszechne zmartwychwstanie.

„Gdy to powiedział, zawołał donośnym głosem: Łazarzu, wyjdź na zewnątrz! I wyszedł ten, który umarł, mając ręce i nogi powiązane opaskami, a twarz obwiązaną chustką. Powiedział do nich Jezus: Rozwiążcie go i pozwólcie mu odejść.” — J 11,43-44 (UBG)

Co pewne, a co dyskutowane

Weryfikując to odkrycie przez pryzmat faktów, musimy oddzielić naukowe dowody od tradycji kościelnej. Co jest zatem pewne, a co pozostaje sporne?

• Pewne: Badany obszar w Al-Ajzarija był wykorzystywany jako cmentarzysko w I wieku n.e. Struktura grobowca odpowiada żydowskim zwyczajom pogrzebowym z okresu Drugiej Świątyni. Ponadto badania Sallera jednoznacznie dowodzą, że od IV wieku istniał tu nieprzerwany kult upamiętniający wskrzeszenie Łazarza (potwierdzony przez kościoły bizantyjskie i późniejsze krzyżackie).
• Sporne: Tożsamość samej groty. Nie dysponujemy żadną starożytną inskrypcją ani bezpośrednim dowodem archeologicznym z I wieku, który wymieniałby imię Łazarza na ścianach tego grobowca. Chociaż lokalizacja leży w granicach biblijnej Betanii, utożsamienie tej konkretnej jaskini z miejscem cudu opiera się wyłącznie na tradycji lokalnej społeczności chrześcijańskiej z IV wieku, którą spisali pielgrzymi tacy jak pątnik z Bordeaux czy Egeria.

Z perspektywy wierności Słowu Bożemu należy pamiętać, że wczesne wspólnoty chrześcijańskie po zburzeniu Jerozolimy w 70 roku n.e. uległy rozproszeniu, a precyzyjna lokalizacja wielu prywatnych grobów mogła ulec zatarciu. Identyfikacja grobowca w Al-Ajzarija jako dokładnie tego, z którego wyszedł Łazarz, ma status tradycji prawdopodobnej, lecz historycznie niedowodliwej.

Znaczenie

Dla badacza Biblii stojącego na stanowisku sola scriptura, fizyczne potwierdzenie autentyczności konkretnej jaskini nie jest fundamentem wiary. Wiarygodność Ewangelii opiera się na natchnionym tekście Pisma, a nie na sanktuariach wznoszonych przez kolejne pokolenia. Niemniej jednak, odkrycia w Betanii mają duże znaczenie pomocnicze. Pokazują one, że topografia opisana w Ewangelii Jana jest całkowicie realna – Betania istniała, a jej mieszkańcy grzebali zmarłych w niszach skalnych dokładnie tak, jak opisuje to apostoł Jan.

Prace archeologiczne w Al-Ajzarija, choć nie dają nam stuprocentowej pewności co do tożsamości samego grobu, potwierdzają historyczność realiów, w których żył i nauczał Jahwe (PAN) objawiony w ciele, nasz Mesjasz Jeszua. Przypominają nam, że wydarzenia biblijne nie rozegrały się w świecie mitów, ale w konkretnych miejscach, które do dziś możemy badać.

Źródła

• https://en.wikipedia.org/wiki/Tomb_of_Lazarus
• https://madainproject.com/tomb_of_lazarus

W podziemiach dzisiejszej Bazyliki Grobu Świętego w Jerozolimie kryją się ślady historii sięgające czasów na długo przed wzniesieniem monumentalnej świątyni przez cesarza Konstantyna. Wśród nich szczególne miejsce zajmuje niewielki rysunek naskalny przedstawiający rzymski statek handlowy opatrzony łacińską inskrypcją. Przez dekady odkrycie to rozpalało wyobraźnię badaczy jako potencjalny, najstarszy materialny dowód chrześcijańskiego pielgrzymowania do miejsca śmierci i zmartwychwstania, które opisuje Ewangelia według Jana (J 19). Współczesne analizy każą jednak podejść do tej interpretacji z dużą ostrożnością, co czyni ten zabytek jednym z najbardziej dyskutowanych obiektów w archeologii biblijnej Jerozolimy.

Czym jest to odkrycie

W 1971 roku, podczas prac renowacyjnych prowadzonych w kaplicy św. Wartana (znajdującej się głęboko pod współczesnym poziomem Bazyliki Grobu Świętego), archeolodzy natrafili na starożytny mur z ciosanych kamieni. Mur ten stanowił część rzymskich tarasów wspierających świątynię Afrodyty, wzniesioną z polecenia cesarza Hadriana w II wieku n.e. Na jednym z wygładzonych bloków kamiennych odkryto wyryty rysunek (graffito) przedstawiający żaglowiec kupiecki z opuszczonym żaglem, co w ikonografii starożytnej często oznaczało bezpieczne dotarcie do portu przeznaczenia.

Pod rysunkiem statku widnieje napis wykonany ciemną farbą w języku łacińskim: „Domine ivimus”, co tłumaczy się jako „Panie, przybyliśmy” lub „Panie, poszliśmy”. Kluczowym elementem datującym zabytek jest fakt, że mur, na którym znajduje się graffito, został całkowicie zasypany i zakryty przed 335 rokiem n.e., kiedy to ukończono budowę pierwszej konstantyńskiej bazyliki. Oznacza to, że napis musiał powstać w okresie między panowaniem Hadriana (po 135 r. n.e.) a początkiem budowy świątyni chrześcijańskiej przez Konstantyna Wielkiego.

Powiązanie z Pismem

Inskrypcja „Domine ivimus” jest przez wielu badaczy uznawana za bezpośrednie nawiązanie do tekstu biblijnego, a dokładnie do Psalmu 122. Pieśń ta była tradycyjnie śpiewana przez Izraelitów pielgrzymujących do Jerozolimy, aby oddać cześć Bogu, którego imię to Jahwe (PAN).

„Uradowałem się, gdy mi powiedziano: Pójdziemy do domu Pana.” — Ps 122,1 (UBG)

W łacińskim przekładzie Pisma Świętego (Wulgacie, choć ta powstała nieco później) fragment ten zaczyna się od słów: „In domum Domini ibimus” („Pójdziemy do domu Pana”). Autor graffito mógł sparafrazować ten werset, odnosząc go do radosnego momentu dotarcia do celu swojej podróży – miejsca, gdzie dokonało się dzieło odkupienia przez Mesjasza, Jeszuę (Jezusa), opisane w Ewangelii Jana:

„A na miejscu, gdzie był ukrzyżowany, był ogród, a w ogrodzie nowy grobowiec, w którym jeszcze nikt nie był złożony. Tam więc położyli Jezusa z powodu żydowskiego dnia przygotowania, bo grób był blisko.” — J 19,41-42 (UBG)

Rysunek statku z obniżonym żaglem doskonale współgra z ideą dalekiej, niebezpiecznej podróży morskiej, którą pielgrzym z zachodnich prowincji imperium rzymskiego musiał odbyć, aby stanąć w miejscu uśmiercenia i pochówku swojego Pana.

Co pewne, a co dyskutowane

Wokół interpretacji tego znaleziska narosło wiele teorii, z których część jest dziś mocno kwestionowana przez historyków i epigrafików. Do faktów bezspornych należy lokalizacja odkrycia na murze hadriańskim oraz czas powstania inskrypcji przed wzniesieniem bazyliki w IV wieku. Mur ten bez wątpienia stał w miejscu, które pierwsi wyznawcy Jeszui utożsamiali z Golgotą i pustym grobem.

Głównym punktem sporu jest jednak odczyt samego napisu oraz jego chrześcijański charakter. Niektórzy uczeni zwracają uwagę, że litery są trudne do jednoznacznej identyfikacji, a samo sformułowanie „Domine ivimus” nie musi mieć charakteru religijnego. Istnieją hipotezy sugerujące, że rysunek mógł zostać wykonany przez rzymskich robotników budujących świątynię pogańską lub cywilnych rzemieślników, a napis miał charakter świecki. Ponadto, użycie języka łacińskiego w tej części imperium w II czy III wieku n.e. przez chrześcijańskiego pielgrzyma jest przez część krytyków uznawane za nietypowe, choć nie niemożliwe. Z tego powodu status merytoryczny odkrycia jako jednoznacznego dowodu wczesnochrześcijańskiego kultu pozostaje sporny.

Znaczenie

Jeśli tradycyjna interpretacja jest słuszna, graffito „Domine ivimus” stanowi niezwykle cenny, fizyczny ślad obecności chrześcijan w Jerozolimie w okresie, gdy miasto funkcjonowało jako pogańska Aelia Capitolina. Pokazywałoby to, że pamięć o miejscu ukrzyżowania i zmartwychwstania Mesjasza przetrwała represje Hadriana, a wierzący ryzykowali dalekie podróże, by oddać cześć Bogu w miejscu, gdzie dokonało się zbawienie. Nawet przy zachowaniu naukowej ostrożności i uznaniu argumentów sceptyków, zabytek ten pozostaje fascynującym świadectwem historii rzymskiej Jerozolimy i nieustannie przyciąga uwagę badaczy Biblii.

Źródła

• https://madainproject.com/chapel_of_saint_vartan
• https://www.saxum.org/domine-ivimus-a-graffito-in-the-depths-of-the-holy-sepulcher/

Wzgórze Ayasuluk w dzisiejszym Selçuk (nieopodal starożytnego Efezu w Turcji) kryje monumentalne ruiny, które przez wieki przyciągały rzesze pielgrzymów. To tutaj wznosi się potężna, choć dziś zrujnowana, bazylika św. Jana. Pod jej głównym ołtarzem znajduje się krypta skrywająca domniemane miejsce pochówku Jana Apostoła – autora czwartej Ewangelii oraz Apokalipsy. Choć tradycja ta jest niezwykle silna i sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa, współczesna archeologia i rzetelna analiza historyczna stawiają przed nami pytania, na które trudno o jednoznaczne odpowiedzi. Czy uczeń, którego miłował Jeszua (Jezus), rzeczywiście spoczął w tym miejscu?

Czym jest to odkrycie

Stanowisko archeologiczne w Selçuk obejmuje pozostałości bizantyjskiej bazyliki, którą w VI wieku n.e. wzniósł cesarz Justynian I. Była to jedna z największych świątyń ówczesnego świata, wybudowana na planie krzyża łacińskiego i zwieńczona sześcioma kopułami. Konstrukcja ta zastąpiła wcześniejszy, skromniejszy kościół grobowy z IV wieku. Centralnym punktem całej budowli – usytuowanym bezpośrednio pod głównym ołtarzem – jest komora grobowa, wskazywana jako miejsce spoczynku apostoła Jana.

Podczas prac archeologicznych prowadzonych na tym terenie odsłonięto monumentalne kolumny, pozostałości baptysterium oraz samą kryptę grobową. Kluczowym faktem naukowym jest jednak to, że sam grób jest całkowicie pusty. Wewnątrz komory nie odnaleziono żadnych szczątków ludzkich ani bezpośrednich dowodów epigraficznych z I wieku, które w sposób bezdyskusyjny wiązałyby to konkretne miejsce z historyczną postacią apostoła Jana.

Powiązanie z Pismem

Pismo Święte nie opisuje śmierci ani miejsca pochówku Jana Apostoła. Ewangelie oraz Dzieje Apostolskie przedstawiają go jako jednego z najbliższych uczniów Jeszui, syna Zebedeusza i brata Jakuba. W Ewangelii Jana odnajdujemy intrygujący dialog między zmartwychwstałym Mesjaszem a Piotrem, który dotyczy przyszłości umiłowanego ucznia. Słowa te stały się pożywką dla wielu późniejszych legend, w tym tych o „zaśnięciu” Jana lub jego wniebowzięciu, co miało tłumaczyć brak jego ciała w grobie:

„Gdy więc Piotr go zobaczył, zapytał Jezusa: Panie, a co z nim? Jezus mu odpowiedział: Jeśli chcę, żeby on został, aż przyjdę, co tobie do tego? Ty pójdź za mną.” — J 21,21-22 (UBG)

Ewangelista natychmiast prostuje jednak błędne zrozumienie tych słów przez ówczesnych uczniów, podkreślając, że Jeszua (Jezus) nie zapowiedział, iż Jan nie umrze:

„I rozeszła się wśród braci wieść, że ten uczeń nie umrze. Jezus jednak nie powiedział mu, że nie umrze, ale: Jeśli chcę, aby został, aż przyjdę, co tobie do tego?” — J 21,23 (UBG)

Z perspektywy Sola Scriptura, biblijny zapis ucina spekulacje o fizycznym wniebowzięciu Jana przed zmartwychwstaniem sprawiedliwych, co czyni późniejsze legendy apokryficzne bezpodstawnymi. Pismo milczy na temat jego pobytu w Efezie, choć Księga Apokalipsy wskazuje, że Jan przebywał na pobliskiej wyspie Patmos z powodu głoszenia Słowa Bożego (Ap 1,9), a sam Efez był jednym z adresatów jego listów (Ap 2,1).

Co pewne, a co dyskutowane

W ocenie merytorycznej tego odkrycia musimy wyraźnie oddzielić fakty od tradycji kościelnej:

• Co jest pewne: W VI wieku cesarz Justynian wzniósł wspaniałą bazylikę nad miejscem, które lokalna społeczność już od co najmniej II/III wieku uważała za grób Jana. Istnienie wczesnochrześcijańskiego kultu w tym miejscu jest faktem historycznym potwierdzonym przez archeologię.
• Co jest sporne i niedowodliwe: Brak jakichkolwiek dowodów archeologicznych na to, że w grobie tym kiedykolwiek spoczywało ciało apostoła Jana. Tradycja tłumaczyła ten brak na różne sposoby: legendami o cudownym wniebowzięciu (tzw. Transitus Mariae i pokrewne apokryfy o Janie), ucieczką przed prześladowaniami lub rzekomym przeniesieniem szczątków w nieznane miejsce w obawie przed zbezczeszczeniem.

Z punktu widzenia nauki, lokalizacja ta opiera się wyłącznie na tradycji patrystycznej (m.in. pismach Ireneusza z Lyonu czy Polikratesa z Efezu), która umiejscawia starość Jana i jego śmierć w Efezie. Krytyczni historycy zwracają jednak uwagę na możliwość pomylenia Jana Apostoła (syna Zebedeusza) z inną postacią wczesnochrześcijańską – Janem Prezbiterem, o którym wspomina Papiasz, a który również miał działać w tym regionie.

Znaczenie

Dla badaczy Pisma Świętego bazylika w Selçuk i znajdujący się w niej pusty grób stanowią cenny zabytek ilustrujący rozwój wczesnochrześcijańskiej tradycji i kultu świętych, który z czasem zaczął dominować nad prostym, biblijnym przesłaniem. Choć archeologia nie potrafi potwierdzić tożsamości osoby, dla której pierwotnie wykuto ten grobowiec, miejsce to przypomina o historycznym kontekście działalności pierwszych uczniów Jeszui w Azji Mniejszej.

Zamiast szukać potwierdzenia wiary w pustych grobowcach i ludzkich tradycjach, wierzący opierający się na autorytecie Słowa Bożego kierują swoją uwagę na natchnione pisma, które Jan po sobie pozostawił. To właśnie w nich, a nie w kamiennych kryptach Selçuku, zapisane jest świadectwo o życiu, śmierci i zmartwychwstaniu Mesjasza, Jahwe (PAN) (PANU) zbawieniu i obietnicy życia wiecznego.

Źródła

• https://en.wikipedia.org/wiki/Basilica_of_St._John
• https://www.sacred-destinations.com/turkey/ephesus-basilica-of-st-john

Wśród licznych odkryć archeologicznych na terenie Ziemi Świętej, inskrypcje naskalne i ścienne (graffiti) stanowią wyjątkowe świadectwo codziennej pobożności dawnych mieszkańców oraz pielgrzymów. Jednym z najbardziej dyskutowanych znalezisk tego typu jest fragmentaryczna inskrypcja z Nazaretu, zawierająca rzekome odniesienie do biblijnego zwiastowania. Dla badaczy Pisma Świętego oraz historyków wczesnego chrześcijaństwa artefakt ten stanowi punkt wyjścia do debaty nad tym, kiedy i w jaki sposób zaczęły kształtować się pozabiblijne formy kultu i inwokacji kierowanych do matki Mesjasza, Jeszui (Jezusa).

Czym jest to odkrycie?

W 1955 roku franciszkański archeolog i badacz Bellarmino Bagatti prowadził prace wykopaliskowe pod dzisiejszą bazyliką Zwiastowania w Nazarecie. W ruinach dawnych budowli sakralnych, pod pozostałościami bizantyjskiej świątyni, odkrył on starożytne tynki pokryte licznymi narysowanymi i wydrapanymi inskrypcjami w języku greckim. Największe emocje wzbudziło graffito zidentyfikowane jako zawierające litery „XE MAPIA” (odczytywane jako skrót od Chaire Maria – „Bądź pozdrowiona, Mario”).

Odkrycie to zostało oficjalnie opublikowane przez Bagattiego w 1962 roku. Szybko okrzyknięto je jedną z najstarszych znanych inskrypcji o charakterze modlitewnym lub inwokacyjnym skierowaną bezpośrednio do Marii. Według części badaczy wskazuje ono na istnienie wczesnego kultu maryjnego w Nazarecie jeszcze przed oficjalnym uznaniem dogmatów maryjnych przez późniejsze sobory powszechne.

Powiązanie z Pismem

Inskrypcja ta bezpośrednio nawiązuje do słów zapisanych w Ewangelii według Łukasza, gdzie posłaniec Jahwe (PAN) zwraca się do Marii podczas zwiastowania narodzin Mesjasza. W greckim tekście Ewangelii pozdrowienie to brzmi dokładnie Chaire (bądź pozdrowiona, raduj się):

„Kiedy anioł przyszedł do niej, powiedział: Witaj, obdarowana łaską, Pan jest z tobą. Błogosławiona jesteś między kobietami.” — Łk 1,28 (UBG)

Dla czytelników Biblii kluczowe jest jednak zauważenie różnicy między biblijną relacją a późniejszymi tradycjami. Pismo Święte przedstawia to wydarzenie jako suwerenne działanie Boga Jahwe, który posyła anioła z nowiną. Maria jest tutaj pokorną służebnicą, która przyjmuje wolę Bożą:

„I powiedziała Maria: Oto służebnica Pana, niech mi się stanie według twego słowa. Wtedy odszedł od niej anioł.” — Łk 1,38 (UBG)

Samo wezwanie spisane na murze w Nazarecie, jeśli interpretować je jako inwokację modlitewną, wykracza poza ramy zakreślone przez Nowy Testament, w którym jedynym pośrednikiem i adresatem modlitw w imieniu Jeszui pozostaje Ojciec.

Co pewne, a co dyskutowane

Stanowisko nauki wobec graffito z Nazaretu jest wysoce ostrożne i podzielone – stąd status odkrycia określa się jako sporny. Istnieją dwie główne osie sporu metodologicznego i epigraficznego:

• Odczyt tekstu (Chaire vs. Christe): Część epigrafików kwestionuje odczyt Bagattiego. Litery na zniszczonym tynku są niewyraźne. Istnieje silna hipoteza alternatywna, że napis wcale nie brzmi „XE MAPIA” (Chaire Maria), lecz jest chrystogramem lub wezwaniem do Chrystusa (np. „XE MAPIA” jako zniekształcone „Christe…” lub formuła chrześcijańska o innym charakterze).
• Datowanie: Archeolodzy nie są zgodni co do wieku tynku, na którym wydrapano napis. Propozycje datowania wahają się od III wieku (co czyniłoby inskrypcję niezwykle wczesną) aż do połowy V wieku n.e. (czyli okresu po Soborze Efeskim w 431 r., na którym oficjalnie zatwierdzono tytuł Theotokos, co naturalnie wyjaśniałoby popularność takich inskrypcji).

W nurcie sola scriptura zauważa się również, że nawet jeśli graffito pochodzi z IV czy V wieku i rzeczywiście brzmi „Chaire Maria”, nie stanowi ono dowodu na apostolskie pochodzenie takich praktyk, a jedynie dokumentuje stopniowe przenikanie ludowej pobożności i tradycji pozabiblijnych do lokalnych wspólnot rzymsko-bizantyjskich.

Znaczenie

Dla historyków religii graffito z Nazaretu, bez względu na ostateczną interpretację, jest ważnym elementem układanki pokazującym procesy zachodzące w późnoantycznej Palestynie. Jeśli napis rzeczywiście odnosi się do Marii i pochodzi z okresu przedkonstantyńskiego, świadczyłby o bardzo wczesnym rozwoju kultu lokalnego w samym Nazarecie. Jeśli jednak jest to późniejszy zapis lub odnosi się do Chrystusa, znalezisko to wpisuje się w standardowy obraz pobożności bizantyjskich pielgrzymów odwiedzających Ziemię Świętą.

Z perspektywy wierności Słowu Bożemu, odkrycie to – choć interesujące archeologicznie – przypomina o konieczności stałego oddzielania historycznego rozwoju tradycji kościelnych od natchnionego tekstu Pisma Świętego, który konsekwentnie kieruje całą chwałę i modlitwy wyłącznie do Boga.

Źródła

• http://csla.history.ox.ac.uk/record.php?recid=E04414
• https://czasopisma.kul.pl/index.php/vp/article/view/13129

Smyrna, jedno z siedmiu miast wymienionych w Apokalipsie, kryje pod swoimi współczesnymi ulicami rzadkie świadectwa codziennego życia z okresu Cesarstwa Rzymskiego. Wśród nich szczególne miejsce zajmują setki inskrypcji wydrapanych i namalowanych na tynkach starożytnej agory. Niektóre z tych inskrypcji, zawierające zagadkowe kody liczbowe i deklaracje lojalności, mogą stanowić unikalny wgląd w życie najwcześniejszych uczniów Mesjasza, starających się zachować wierność Słowu Bożemu w pogańskim i nieprzyjaznym środowisku.

Czym jest to odkrycie

Odkrycie dotyczy setek graffiti zachowanych na tynkach w podziemnych pomieszczeniach (piwnicach) monumentalnej bazyliki stojącej na agorze starożytnej Smyrny (dzisiejszy Izmir w Turcji). Przez wieki te nieformalne napisy i rysunki pozostawały ukryte przed światem. Kluczowym momentem dla ich naukowej prezentacji była publikacja z 2016 roku pod redakcją Rogera Bagnalla. Wśród bogatego zbioru inskrypcji, obejmujących rysunki gladiatorów, statków oraz codzienne zapiski handlowe i miłosne, badacze zidentyfikowali teksty o charakterze religijnym.

Najbardziej intrygujące są te, które wykorzystują zjawisko izopsefii (przypisywania literom wartości liczbowych w celu zakodowania słów). Jedno z graffiti wprost odwołuje się do słowa o wartości liczbowej odpowiadającej konkretnemu pojęciu, co mogło służyć jako bezpieczny, ukryty język wczesnych chrześcijan. Szczególne emocje budzi datowanie tych inskrypcji. Odkrywcy, opierając się na kalendarzu ery sullańskiej, wydatowali część z nich na rok 125 lub 126 n.e., co czyniłoby je najstarszym znanym chrześcijańskim graffiti na świecie. Inna część badaczy sugeruje jednak, że napisy mogą pochodzić z okresu odbudowy agory po trzęsieniu ziemi, przesuwając datację na lata około 179–180 n.e.

Powiązanie z Pismem

Smyrna jest bezpośrednio wspomniana w Objawieniu św. Jana (Apokalipsie). List skierowany do tamtejszego zboru dotyka kwestii prześladowań, ubóstwa materialnego, ale zarazem bogactwa duchowego wierzących. Proroctwo zapowiadało trudności, które lokalna społeczność miała znosić z wiarą.

„A do anioła kościoła w Smyrnie napisz: To mówi pierwszy i ostatni, który był umarły, a ożył: Znam twoje uczynki, ucisk i ubóstwo – lecz jesteś bogaty – i bluźnierstwo tych, którzy mówią, że są Żydami, a nimi nie są, ale są synagogą szatana.” — Ap 2,8-9 (UBG)

Dla pierwszych wyznawców Jeszui (Jezusa) w Smyrnie, otoczonych kultem cesarskim i dominacją pogańskich bóstw, jawne przyznawanie się do wiary niosło ze sobą ryzyko śmierci lub wykluczenia społecznego. Stąd też obecność ukrytej symboliki na tynkach miejskiej agory doskonale współgra z realiami zboru, który musiał funkcjonować w konspiracji przed wrogim otoczeniem, o czym wspomina autor Apokalipsy:

„Nic się nie bój tego, co masz cierpieć. Oto diabeł wtrąci niektórych z was do więzienia, abyście byli doświadczeni, i będziecie znosić ucisk przez dziesięć dni. Bądź wierny aż do śmierci, a dam ci koronę życia.” — Ap 2,10 (UBG)

Co pewne, a co dyskutowane

Faktem naukowym jest istnienie i fizyczna obecność setek inskrypcji na tynkach bazyliki w Smyrnie, których drobiazgowa dokumentacja została opublikowana i poddana krytyce naukowej. Konsensusem jest również uznanie obecności izopsefii na tych ścianach – w tym inskrypcji, w której autor wprost deklaruje, że kocha kobietę, której imię ma wartość liczbową 485, czy też innej, w której zakodowano słowo o wartości 480 (prawdopodobnie oznaczające ’pan’ – gr. 'ho kyrios’).

Kwestią wysoce sporną pozostaje jednoznaczna identyfikacja tych inskrypcji jako chrześcijańskie oraz ich dokładne datowanie. Roger Bagnall i część wspierających go historyków skłaniają się ku interpretacji, że mamy do czynienia z najstarszymi chrześcijańskimi zapisami ściennymi z lat 125–126 n.e. Inni uczeni zachowują sceptycyzm, argumentując, że izopsefia była powszechnym narzędziem literackim i mistycznym w całym świecie grecko-rzymskim, używanym również przez pogan czy wyznawców innych kultów. Dodatkowo debata nad przesunięciem datowania na okres po trzęsieniu ziemi z 178 r. n.e. (na lata 179–180 n.e.) sprawia, że status chrześcijańskiego pochodzenia tych konkretnych zapisów musi być traktowany jako hipoteza prawdopodobna, lecz nie ostatecznie rozstrzygnięta.

Znaczenie

Dla badaczy Nowego Testamentu oraz historii wczesnego Kościoła, graffiti ze Smyrny stanowią bezcenny kontekst kulturowy. Pokazują, jak w praktyce mogło wyglądać codzienne życie i komunikacja w II wieku n.e. Jeśli hipoteza chrześcijańskiego autorstwa jest słuszna, odkrycie to pokazuje niezwykłą pomysłowość wiernych, którzy używali kryptografii, by wyznać panowanie Jeszui w samym sercu pogańskiego miasta.

Smyrna, w której posługę biskupią pełnił Polikarp – uczeń apostoła Jana – jawi się w tym odkryciu jako żywy ośrodek, gdzie wiara zderzała się z brutalną rzeczywistością imperium. Nawet jeśli inskrypcje te pozostaną przedmiotem naukowej debaty, przypominają one o trudnych realiach, w jakich wierni trwali przy Słowie Boga – Jahwe (PAN) (PANU) – i Jego Mesjaszu, nie idąc na kompromis z pogańskim kultem państwowym.

Źródła

• Larry Hurtado: The Earliest Christian Graffito?
• Bryn Mawr Classical Review: Recenzja publikacji Rogera Bagnalla

W rzymskim świecie przełomu II i III wieku n.e. wyznawanie ukrzyżowanego Mesjasza, Jeszui (Jezusa), jawiło się większości pogańskiego społeczeństwa jako skrajne szaleństwo i powód do drwin. Choć rzymscy historycy i filozofowie rzadko zniżali się do szczegółowego opisywania wierzeń nowej sekty, to codzienne życie i uprzedzenia zwykłych ludzi pozostawiły po sobie niezwykle wymowny ślad. Najbardziej uderzającym tego dowodem jest prymitywny rysunek wydrapany na tynku rzymskiego pałacu, znany jako Graffito Alexamenosa. To unikalne odkrycie archeologiczne w surowy i bezpośredni sposób ilustruje, z jak głębokim niezrozumieniem i pogardą musieli mierzyć się pierwsi naśladowcy Chrystusa, a zarazem stanowi jedno z najstarszych znanych przedstawień ukrzyżowania.

Czym jest to odkrycie

Graffito Alexamenosa to rysunek wydrapany w tynku, datowany na około 200 rok n.e. Został on odkryty w 1857 roku podczas prac wykopaliskowych na rzymskim wzgórzu Palatyn. Odkrycia dokonano w ruinach budynku znanego jako domus Gelotiana, który w tamtym okresie służył jako paedagogium – szkoła i internat dla cesarskich paziów oraz niewolników dworskich. Rysunek przedstawia postać ludzką stojącą po lewej stronie z uniesioną ręką w geście, który w starożytności oznaczał modlitwę lub oddawanie czci. Obok niej, po prawej stronie, widnieje postać rozpięta na krzyżu o kształcie litery T. Postać ta ma ludzkie ciało, lecz wyraźną głowę osła. Poniżej sceny wyryto koślawy napis w języku greckim: „Alexamenos czci [swego] boga” (gr. Αλεξαμενος σεβετε θεον, gdzie słowo „sebete” jest prawdopodobnie fonetycznym zapisem „sebetai”). Obecnie ten bezcenny zabytek historii starożytnej jest przechowywany i eksponowany w Muzeum Palatyńskim (Antiquarium) w Rzymie.

Powiązanie z Pismem

To niezwykłe odkrycie stanowi doskonałą, historyczną ilustrację słów apostoła Pawła zapisanych w Pierwszym Liście do Koryntian. Paweł, pisząc pod natchnieniem Ducha Świętego, doskonale zdawał sobie sprawę, że dla wykształconych Greków i dumnych Rzymian koncepcja Boga, który staje się człowiekiem i umiera haniebną śmiercią na krzyżu, jest całkowicie niedorzeczna. Pogański autor graffito z Palatynu uważał wiarę swojego kolegi, Alexamenosa, za przejaw skrajnej głupoty i zabobonu.

„Mowa o krzyżu bowiem jest głupstwem dla tych, którzy giną, ale dla nas, którzy jesteśmy zbawieni, jest mocą Boga.” — 1 Kor 1,18 (UBG)

Wydrapany na ścianie osioł na krzyżu jest wizualnym ucieleśnieniem tego, jak świat rzymski postrzegał Ewangelię. Dla rzymskiego pazia, który uważał się za człowieka racjonalnego, oddawanie czci skazańcowi było absurdem. Jednak to, co dla pogan było powodem do drwin, dla wierzących stanowiło fundament zbawienia i objawienie Bożej mądrości.

„My zaś głosimy Chrystusa ukrzyżowanego, który dla Żydów wprawdzie jest zgorszeniem, a dla Greków głupstwem; Lecz dla tych, którzy są powołani, zarówno dla Żydów, jak i Greków, głosimy Chrystusa – moc Bożą i mądrość Bożą.” — 1 Kor 1,23-24 (UBG)

Wizerunek ten potwierdza również, że pierwsi chrześcijanie nie wstydzili się swojej wiary w ukrzyżowanego Pana, mimo że narażało ich to na codzienne szyderstwa i ostracyzm w ich najbliższym otoczeniu – w tym przypadku w szkole dla cesarskich sług.

Co pewne, a co dyskutowane

W świecie naukowym panuje pełny konsensus co do autentyczności zabytku oraz jego datowania na okres około II/III wieku n.e. Nie ulega wątpliwości, że rysunek powstał w środowisku rzymskich paziów i miał charakter złośliwego żartu wymierzonego w konkretną osobę o imieniu Alexamenos. Powszechnie akceptuje się również fakt, że przedstawienie postaci z głową osła nawiązuje do popularnego w starożytności pogańskiego pomówienia (szerzonego m.in. przez Tacyta i Józefa Flawiusza), jakoby Żydzi, a później także chrześcijanie, czcili bóstwo pod postacią osła (tzw. onolatria).

Pewne dyskusje i alternatywne interpretacje pojawiały się w przeszłości wokół tożsamości postaci. Niektórzy badacze próbowali łączyć rysunek z kultem gnostyckim lub egipskim bogiem Setem (który bywał przedstawiany z głową osła), jednak hipotezy te nie zyskały szerszego poparcia. Kontekst napisu jednoznacznie wskazuje na intencję wyśmiania monoteistycznego kultu jedynego Boga, co idealnie pasuje do ówczesnych rzymskich wyobrażeń o chrześcijaństwie. Ciekawostką jest również odkrycie w sąsiednim pomieszczeniu innego napisu: „Alexamenos fidelis” (Alexamenos jest wierny), co niektórzy interpretują jako odpowiedź samego Alexamenosa lub innego chrześcijanina na rzymskie szyderstwo.

Znaczenie

Graffito Alexamenosa ma fundamentalne znaczenie dla historyków chrześcijaństwa z kilku powodów. Po pierwsze, jest to najstarszy zachowany dowód ikonograficzny przedstawiający ukrzyżowanie, powstały na długo przed tym, jak krzyż stał się oficjalnym i powszechnie akceptowanym symbolem chrześcijaństwa w IV wieku. Po drugie, zabytek ten w sposób niezwykle namacalny przybliża nam realia życia wczesnego Kościoła. Pokazuje, że wiara w Jeszuę (Jezusa) docierała do różnych warstw społecznych, w tym do cesarskiego dworu, oraz że młodzi chrześcijanie musieli znosić drwiny ze strony swoich rówieśników.

Dla czytelników Pisma Świętego graffito to jest poruszającym świadectwem wierności. Alexamenos, rzymski chłopiec lub młody niewolnik, musiał codziennie patrzeć na tę karykaturę na ścianie korytarza, w którym uczył się i mieszkał. Mimo to nie zaparł się swojego Boga. Odkrycie to przypomina, że prawda o krzyżu od samego początku polaryzowała ludzi – dla jednych pozostając głupstwem, dla innych zaś stając się mocą Jahwe (PAN) ku zbawieniu.

Źródła

• https://en.wikipedia.org/wiki/Alexamenos_graffito
• https://brentnongbri.com/2018/06/25/the-palatine-alexamenos-graffito/

Gortyna, staroŹytne miasto połoŹone na r%C3%B3wninie Mesara na Krecie, jawi się w historii jako kluczowy ośrodek administracyjny i prawny. Choć we wsp%C3%B3łczesnej świadomości biblijnej wyspa ta kojarzy się gł%C3%B3wnie z trudnym charakterem jej dawnych mieszkańc%C3%B3w, to właśnie Gortyna stanowiła serce rzymskiej władzy prowincjonalnej. To tutaj urzędował namiestnik, dbający o porządek w regionie, co tworzy niezwykle realistyczny i dynamiczny kontekst dla misji Tytusa, kt%C3%B3rego apostł Paweł pozostawił na Krecie w celu uporządkowania spraw lokalnych zbor%C3%B3w.

Czym jest to odkrycie

Najważniejszym i najbardziej spektakularnym odkryciem w Gortynie jest tak zwana Wielka Inskrypcja, znana r%C3%B3wnież jako Kodeks Praw z Gortyny. Został on odnaleziony w 1884 roku przez Federico Halbherra, działającego z ramienia Włoskiej Szkoły Archeologicznej. Ten monumentalny zbi%C3%B3r praw został wyryty na kamiennych blokach budowli, kt%C3%B3ra p%C3%B3Źniej posłuŹyła za ścianę rzymskiego odeonu. Jest to najstarszy zachowany europejski kodeks prawny, datowany na V wiek p.n.e. Inskrypcja składa się z 12 kolumn tekstu, liczących około 600 wierszy, zapisanych specyficznym stylem zwanym bustrofedonem (tekst czyta się na przemian: od lewej do prawej i od prawej do lewej, niczym w%C3%B3ł orzący pole).

Kodeks regulował gł%C3%B3wnie kwestie prawa prywatnego, w tym status niewolnik%C3%B3w, sprawy majątkowe, rodzinne, spadkowe, adopcje oraz kradzieŹe i kary za przestępstwa seksualne. Drugim kluczowym obiektem w Gortynie są ruiny monumentalnego rzymskiego Pretorium – siedziby namiestnika połączonej prowincji Kreta i Cyrenajka, wyznaczającej administracyjne centrum wyspy. Na terenie stanowiska archeologicznego znajdują się także imponujące ruiny trzynawowej bazyliki Agios Titos z VI wieku n.e., wzniesionej ku czci Tytusa.

Powiązanie z Pismem

Odkrycia w Gortynie rzucają cenne światło na realia nowotestamentowego Listu do Tytusa. Choć sam list nie wymienia Gortyny z nazwy, to właśnie to miasto było stolicą i najważniejszym ośrodkiem wyspy w czasach rzymskich. Paweł (sługa Boga i apostł Jeszuy (Jezusa) Chrystusa) powierzył swojemu uczniowi Tytusowi misję zorganizowania struktur nowo powstałych zbor%C3%B3w na całej wyspie:

„Zostawiłem cię na Krecie w tym celu, abyś uporządkował to, co tam jeszcze zostało do zrobienia, i ustanowił w każdym mieście starszych, jak ci nakazałem;” — Tt 1,5 (UBG)

Obecność rzymskiego namiestnika w Pretorium w Gortynie oznaczała, że działalność chrześcijan toczyła się pod czujnym okiem władz rzymskich. Dodatkowo wysokie standardy moralne, jakich Jahwe (PAN) wymagał od nadzorc%C3%B3w i starszych w zborach, stanowiły radykalny kontrast zar%C3%B3wno dla słynnego zepsucia kreteńskiego, jak i dla skomplikowanego prawa ludzkiego, kt%C3%B3rego świadectwem jest Kodeks z Gortyny. Paweł instruował Tytusa:

„Biskup bowiem, jako szafarz Boży, ma być nienaganny, niesamowolny, nieskory do gniewu, nieoddający się piciu wina, nieskłonny do bicia, niegoniący za brudnym zyskiem; Lecz gościnny, miłujący dobro, roztropny, sprawiedliwy, święty, powściągliwy; Trzymający się wiernego słowa, zgodnego z nauką, aby też mógł przez zdrową naukę napominać i przekonywać tych, którzy się sprzeciwiają.” — Tt 1,7-9 (UBG)

Co pewne, a co dyskutowane

Archeologiczny status rzymskiej rangi Gortyny oraz autentyczność Kodeksu Praw są całkowicie bezsporne i stanowią część naukowego konsensusu historyk%C3%B3w staroŹytności. Wykopaliska jednoznacznie dowodzą, że miasto pełniło funkcję stolicy rzymskiej prowincji i posiadało rozbudowaną infrastrukturę administracyjną.

Dyskutowana i uznawana za p%C3%B3Źniejszą tradycję jest natomiast kościena rola Tytusa jako formalnego ’pierwszego biskupa Krety’ rezydującego w Gortynie. Pismo Święte ukazuje Tytusa raczej jako wysłannika apostolskiego o charakterze tymczasowym, kt%C3%B3ry miał zaprowadził ład i mianować starszych (prezbiter%C3%B3w), a nie jako osiadłego hierarchy w rozumieniu p%C3%B3Źniejszego systemu episkopalnego. Niemniej ruiny bazyliki Agios Titos z VI wieku są namacalnym dowodem na to, że pamięć o działalności Tytusa w tym konkretnym mieście była niezwykle silna i ugruntowana wśr%C3%B3d pierwszych chrześcijan.

Znaczenie

Dla badaczy Nowego Testamentu oraz os%C3%B3v ceniących podejście sola scriptura, Gortyna dostarcza bezcennego kontekstu tła społecznego i prawnego. Odkrycie to nie tyle „udowadnia Biblię” w sensie nadprzyrodzonym, ile uwiarygodnia historyczną scenerię działalności apostolskiej. Pokazuje, że listy Pawłowe nie były kierowane do fikcyjnych społeczności, lecz do ludzi żyjących w cieniu potężnych instytucji Cesarstwa Rzymskiego, w społeczeństwie, w kt%C3%B3rym rygorystyczne normy prawne (jak te z Kodeksu) mieszały się z powszechnym moralnym rozprężeniem. W takim otoczeniu biblijne zalecenie, by starsi zboru byli ludźmi nienagannymi i wiernymi Słowu, zyskiwało szczeg%C3%B3lny, praktyczny wymiar świadectwa.

Źr%C3%B3dła

• https://en.wikipedia.org/wiki/Gortyn_code
• https://the-past.com/feature/the-great-inscription-law-and-order-at-gortyn/
• https://www.bibleplaces.com/gortyn-crete/
• https://orthodoxcrete.com/en/places/the-early-christian-monuments-of-agios-titos-at-gortyna/