Kategoria: Streszczenia rozdziałów

Ewangelia Łukasza 23 opisuje proces, drogę krzyżową i śmierć Jeszui (Jezusa): oskarżenie przed Piłatem, odesłanie do Heroda, żądanie tłumu, by uwolnić Barabasza, ukrzyżowanie na Miejscu Czaszki między dwoma złoczyńcami, ciemność w południe, rozdarcie zasłony świątyni oraz złożenie Jego ciała w nowym grobie.

Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 23?

Zgromadzenie prowadzi Jeszuę do Piłata, oskarżając Go, że odwraca naród, zakazuje płacić podatek cesarzowi i podaje się za Chrystusa, króla. Piłat nie znajduje w Nim winy i odsyła Go do Heroda, bo Jeszua jest Galilejczykiem. Herod cieszy się na Jego widok, licząc na cud, lecz Jeszua nic mu nie odpowiada; wyszydzony i ubrany w białą szatę, wraca do Piłata. Tego dnia Piłat i Herod, dotąd wrogowie, stają się przyjaciółmi.

Piłat po raz kolejny oświadcza, że nie znalazł winy zasługującej na śmierć, i chce Jeszuę ubiczować oraz wypuścić. Tłum jednak domaga się uwolnienia Barabasza, wtrąconego za rozruch i zabójstwo, a wobec Jeszui woła: „Ukrzyżuj, ukrzyżuj go!”. Piłat po trzykroć broni Jego niewinności, lecz w końcu ustępuje żądaniu, uwalnia Barabasza, a Jeszusa wydaje na ich wolę. W drodze na stracenie Szymon z Cyreny niesie krzyż, a Jeszua wzywa płaczące kobiety, by płakały raczej nad sobą i swoimi dziećmi.

Na Miejscu Czaszki krzyżują Jeszuę wraz z dwoma złoczyńcami; On modli się o przebaczenie dla oprawców, a żołnierze losują o Jego szaty. Lud i przełożeni szydzą, jeden ze złoczyńców urąga, lecz drugi broni Go i prosi o pamięć w królestwie, słysząc obietnicę raju. Około godziny szóstej ciemność ogarnia ziemię, słońce się zaćmiewa, a zasłona świątyni rozrywa się przez środek. Jeszua oddaje ducha, a setnik wyznaje, że był to człowiek sprawiedliwy. Józef z Arymatei, który oczekiwał królestwa Bożego, składa ciało w nowym grobowcu wykutym w skale, a kobiety z Galilei przygotowują wonności i odpoczywają w szabat według przykazania.

Kluczowe wersety

„Wtedy Jezus powiedział: Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią.” — Łk 23,34 (UBG)

„Ojcze, w twoje ręce powierzam mego ducha.” — Łk 23,46 (UBG)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Występują Jeszua, Piłat, Herod, oskarżający naczelni kapłani i przywódcy, tłum, Barabasz, Szymon z Cyreny, płaczące kobiety, dwaj złoczyńcy, żołnierze, setnik, Józef z Arymatei oraz kobiety z Galilei. Miejsca to pretorium Piłata, dwór Heroda, droga krzyżowa, Miejsce Czaszki i skalny grobowiec. Wydarzenia: proces przed Piłatem i Herodem, wybór Barabasza, ukrzyżowanie między złoczyńcami, obietnica raju dla skruszonego, ciemność i rozdarcie zasłony, śmierć, wyznanie setnika oraz pogrzeb i szabatowy odpoczynek kobiet.

Główna myśl rozdziału

Rozdział podkreśla niewinność Jeszui, wielokrotnie potwierdzaną przez samego Piłata, który po trzykroć oświadcza, że nie znajduje w Nim winy, a mimo to skazuje Go na śmierć zamiast winnego Barabasza pod naciskiem tłumu. Nawet z krzyża Jeszua przebacza oprawcom i obiecuje ratunek skruszonemu złoczyńcy, a ciemność w południe, rozdarcie zasłony świątyni oraz wyznanie setnika ukazują wagę tej godziny. Śmierć jest realna i poświadczona pogrzebem — owinięte płótnem ciało zostaje złożone w nowym, skalnym grobie, co przygotowuje pusty grób następnego rozdziału. Jego ostatnie słowa to ufne oddanie: „Ojcze, w twoje ręce powierzam mego ducha”. Zapis słowo w słowo znajdziesz w interlinii Ewangelii Łukasza 23.

Zobacz też: Sabat · Jeszua (Jezus) · Ewangelia Łukasza · Barabasz · Herod — znaczenie imienia · Szymon — znaczenie imienia

Rozdziały: ← Ewangelia Łukasza 22 · Ewangelia Łukasza — cała księga · Ewangelia Łukasza 24 →

Piętnasty rozdział Ewangelii Łukasza to trzy przypowieści o tym, co zgubione i odnalezione. W odpowiedzi na szemranie faryzeuszy Jeszua (Jezus) opowiada o zagubionej owcy, o zgubionej monecie i o marnotrawnym synu, ukazując Boga, który sam szuka grzesznika i z jego powrotu cieszy się bardziej niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych.

Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 15?

Do Jeszui zbliżają się „wszyscy celnicy i grzesznicy”, aby Go słuchać, a faryzeusze i uczeni w Piśmie szemrają: „Ten człowiek przyjmuje grzeszników i jada z nimi”. W odpowiedzi Mesjasz opowiada trzy przypowieści, które bronią tego, co robi — szukania i przyjmowania zgubionych.

Pierwsza mówi o pasterzu, który zostawia dziewięćdziesiąt dziewięć owiec na pustyni i idzie za jedną zgubioną, aż ją znajdzie, a wtedy z radością wkłada ją na ramiona i zwołuje przyjaciół, by cieszyli się razem z nim. Druga to kobieta, która zapala świecę i pilnie zamiata dom, dopóki nie odnajdzie jednej z dziesięciu monet, po czym również woła sąsiadki do wspólnej radości. Obie kończą się tym samym wnioskiem: podobna radość panuje „przed aniołami Boga” nad jednym pokutującym grzesznikiem.

Trzecia, najdłuższa, opowiada o ojcu i dwóch synach. Młodszy żąda swojej części majątku, odjeżdża w dalekie strony i trwoni wszystko, „żyjąc rozpustnie”. Gdy nastaje głód, pasie świnie i głoduje, aż w końcu „opamiętał się” i postanawia wrócić do ojca jako najemnik. Ojciec jednak, widząc go z daleka, wybiega naprzeciw, rzuca mu się na szyję, przywraca mu szatę, pierścień i obuwie oraz każe zabić tłuste cielę na radość z powrotu syna.

Rozdział zamyka reakcja starszego syna, który wraca z pola, słyszy muzykę i tańce, a potem gniewnie odmawia wejścia. Ojciec wychodzi i namawia go, przypominając: „Synu, ty zawsze jesteś ze mną” — a mimo to trzeba było się radować, bo brat, który „był martwy, a znowu żyje”, został odnaleziony.

Kluczowe wersety

„Mówię wam, że podobnie w niebie większa będzie radość z jednego pokutującego grzesznika niż z dziewięćdziesięciu dziewięciu sprawiedliwych, którzy nie potrzebują pokuty.” (Łk 15,7)

„A gdy był jeszcze daleko, zobaczył go jego ojciec i użalił się nad nim, a podbiegłszy, rzucił mu się na szyję i ucałował go.” (Łk 15,20)

Osoby, miejsca i wydarzenia

W rozdziale pojawiają się: Jeszua, celnicy i grzesznicy szukający Jego nauki, szemrający faryzeusze i uczeni w Piśmie, a w przypowieściach — pasterz, kobieta z monetami, ojciec, syn młodszy (marnotrawny) i syn starszy oraz słudzy. Miejsca to pustynia z owcami, dom kobiety, dalekie strony z chlewem i dom ojca, do którego wraca syn. Wydarzenia: odnalezienie owcy, odnalezienie monety, powrót i przyjęcie marnotrawnego syna oraz spór ojca ze starszym synem.

Główna myśl rozdziału

Łukasz 15 objawia serce Boga wobec zgubionych: On nie czeka biernie, lecz szuka i wybiega naprzeciw wracającemu. Każda z trzech przypowieści kończy się radością nieba nad jednym pokutującym grzesznikiem, co jest odpowiedzią na zarzut, że Jeszua zadaje się z grzesznikami. Postać starszego syna ostrzega przed religijnością, która wiernie pilnuje przykazań, lecz nie potrafi cieszyć się z okazanego miłosierdzia — i przez własny gniew sama zostaje na zewnątrz uczty, choć ojciec wychodzi także do niego i namawia go do wejścia.

Czytaj rozdział słowo po słowie: interlinia — Ewangelia Łukasza 15.

Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Mesjasz (Maszijach) · Łukasz

Rozdziały: ← Ewangelia Łukasza 14 · Ewangelia Łukasza — cała księga · Ewangelia Łukasza 16 →

Szesnasty rozdział Ewangelii Łukasza mówi o pieniądzu, wierności i wieczności. Jeszua (Jezus) opowiada przypowieść o roztropnym szafarzu, ostrzega, że nie można służyć naraz Bogu i mamonie, potwierdza trwałość Prawa i maluje wstrząsający obraz losu bogacza oraz żebraka Łazarza po śmierci — z Mojżeszem i Prorokami jako ostatnim głosem.

Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 16?

Do uczniów Jeszua kieruje przypowieść o szafarzu oskarżonym o trwonienie dóbr pana. Grozi mu utrata stanowiska, a kopać nie może i żebrać się wstydzi, więc wzywa dłużników i obniża ich zapisy — sto baryłek oliwy na pięćdziesiąt, sto korców pszenicy na osiemdziesiąt — by zaskarbić sobie ich wdzięczność. Pan chwali jego roztropność, a Jeszua wyciąga wniosek, że „synowie tego świata w swoim pokoleniu są roztropniejsi od synów światłości”, i wzywa, by mądrze używać „mamoną niesprawiedliwości” oraz być wiernym już w najmniejszym. Kto bowiem jest wierny w małym, wierny jest i w wielkim, a kto zawiódł w cudzym, nie otrzyma tego, co własne.

Stąd twarda zasada: „Nie możecie służyć Bogu i mamonie”. Słuchający tego chciwi faryzeusze naśmiewają się, a Mesjasz odsłania ich obłudę: „To bowiem, co ludzie poważają, obrzydliwością jest w oczach Boga”. Potem pada mowa o Prawie i Prorokach głoszonych do Jana oraz o nienaruszalności najmniejszej kreski Prawa, a także słowo o cudzołóstwie przy oddaleniu żony i powtórnym małżeństwie.

Drugą połowę rozdziału wypełnia obraz bogacza w purpurze i bisiorze oraz owrzodziałego żebraka Łazarza u jego wrót. Po śmierci Łazarz zostaje zaniesiony przez aniołów „na łono Abrahama”, a bogacz cierpi męki w piekle. Prosi o kroplę wody i o ostrzeżenie pięciu braci, lecz Abraham wskazuje na utwierdzoną między nimi wielką przepaść oraz na wystarczalność Pisma: „Mają Mojżesza i Proroków, niech ich słuchają”. Kto ich nie słucha, nie uwierzy, „choćby ktoś zmartwychwstał”.

Kluczowe wersety

„Żaden sługa nie może dwom panom służyć, gdyż albo jednego będzie nienawidził, a drugiego miłował, albo jednego będzie się trzymał, a drugim wzgardzi. Nie możecie służyć Bogu i mamonie.” (Łk 16,13)

„I łatwiej jest niebu i ziemi przeminąć, niż przepaść jednej kresce prawa.” (Łk 16,17)

Osoby, miejsca i wydarzenia

W rozdziale występują: Jeszua nauczający uczniów, bogaty gospodarz i jego szafarz oraz dłużnicy z przypowieści, chciwi faryzeusze, a w drugiej części — bogacz, żebrak Łazarz oraz Abraham rozmawiający zza wielkiej przepaści. Miejsca to dom bogacza z żebrakiem u wrót oraz zaświaty: łono Abrahama i miejsce mąk. Kluczowe wydarzenia to przypowieść o niesprawiedliwym szafarzu, nauki o mamonie i o trwałości Prawa oraz przypowieść o bogaczu i Łazarzu.

Główna myśl rozdziału

Łukasz 16 pyta, komu naprawdę służymy. Pieniądz jest narzędziem do zdobywania wieczności albo panem, który zaślepia — nie da się czcić go razem z Bogiem. Rozdział mocno podkreśla trwałość Prawa: prędzej przeminie niebo i ziemia niż jedna kreska Prawa. Przypowieść o Łazarzu odwraca ludzkie oceny — bogaty i wywyższany na ziemi może okazać się przegrany w wieczności — i uczy, że o losie człowieka decyduje odpowiedź na słowo Boże, na Mojżesza i Proroków, a nie żądanie spektakularnych znaków ponad Pismem. Nawet zmartwychwstanie nie przekona tego, kto lekceważy Pisma.

Czytaj rozdział słowo po słowie: interlinia — Ewangelia Łukasza 16.

Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Mesjasz (Maszijach) · Abraham · Łukasz

Rozdziały: ← Ewangelia Łukasza 15 · Ewangelia Łukasza — cała księga · Ewangelia Łukasza 17 →

Siedemnasty rozdział Ewangelii Łukasza łączy nauki dla uczniów z zapowiedzią dnia Syna Człowieczego. Jeszua (Jezus) mówi o zgorszeniach, przebaczeniu i pokornej służbie, uzdrawia dziesięciu trędowatych — z których dziękuje tylko Samarytanin — i tłumaczy, że królestwo Boże przychodzi zupełnie inaczej, niż ludzie oczekują.

Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 17?

Rozdział otwierają nauki dla uczniów. Zgorszenia są nieuniknione, lecz „biada temu, przez którego przychodzą!” — lepiej byłoby utonąć z kamieniem młyńskim u szyi, niż zgorszyć jednego z tych małych. Jeszua wzywa, by strofować grzeszącego brata, a gdy ten żałuje, przebaczać mu, choćby siedem razy dziennie zawinił i siedem razy się nawrócił. Gdy apostołowie proszą: „Dodaj nam wiary”, odpowiada obrazem wiary jak ziarno gorczycy, która potrafiłaby przesadzić drzewo morwy do morza, oraz przypowieścią o słudze, który po całym dniu pracy w polu najpierw usługuje panu i nie oczekuje podziękowania. Także uczeń, wypełniwszy nakazane, ma mówić: „Sługami nieużytecznymi jesteśmy”.

W drodze do Jerozolimy, przez pogranicze Samarii i Galilei, naprzeciw Jeszui wychodzi dziesięciu trędowatych, wołając: „Jezusie, Mistrzu, zmiłuj się nad nami!”. Posyła ich, by pokazali się kapłanom, i w drodze zostają oczyszczeni. Wraca jednak tylko jeden — Samarytanin — chwaląc Boga i padając Mu do nóg. Mesjasz pyta o pozostałych dziewięciu i mówi do wdzięcznego cudzoziemca: „Twoja wiara cię uzdrowiła”.

Na pytanie faryzeuszy, kiedy przyjdzie królestwo Boże, Jeszua odpowiada, że „nie przyjdzie dostrzegalnie” i jest już „wewnątrz was”. Potem zapowiada dzień Syna Człowieczego: jak błyskawica świecąca od krańca do krańca nieba, poprzedzony cierpieniem i odrzuceniem. Będzie jak za dni Noego i Lota — ludzie zajęci codziennością zostaną zaskoczeni sądem. Stąd wezwanie: „Pamiętajcie żonę Lota”, nakaz nieoglądania się wstecz i tajemnicze słowo, że jeden będzie wzięty, a drugi zostawiony.

Kluczowe wersety

„I nie powiedzą: Oto tu, albo: Oto tam jest. Królestwo Boże bowiem jest wewnątrz was.” (Łk 17,21)

„Kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto je straci, zachowa je.” (Łk 17,33)

Osoby, miejsca i wydarzenia

W rozdziale występują: Jeszua nauczający uczniów i apostołów, dziesięciu trędowatych, wdzięczny Samarytanin oraz faryzeusze pytający o królestwo. Pojawiają się też postacie z historii Izraela przywołane jako przykład — Noe, Lot i żona Lota. Miejsca to pogranicze Samarii i Galilei, wioska trędowatych oraz droga do Jerozolimy. Wydarzenia: nauki o zgorszeniach i przebaczeniu, prośba o wiarę, uzdrowienie dziesięciu trędowatych i mowa o nadejściu dnia Syna Człowieczego.

Główna myśl rozdziału

Łukasz 17 uczy postawy prawdziwego ucznia: czujności wobec zgorszeń, gotowości do przebaczania, wiary i pokornej służby bez roszczeń. Powrót jedynego trędowatego — i to cudzoziemca — pokazuje, że wdzięczność wobec Boga jest owocem żywej wiary. Zapowiedź dnia Syna Człowieczego wzywa do trzeźwości: jak za dni Noego i Lota sąd przyjdzie nagle, pośród jedzenia, picia, kupowania i budowania, dlatego liczy się codzienna gotowość, a nie szukanie widowiskowych znaków „tu” albo „tam”. Przypomnienie o żonie Lota ostrzega, by w owym dniu nie przywiązywać się do tego, co zostaje za nami — kto kurczowo trzyma się swojego życia, straci je, a kto je odda, ocali.

Czytaj rozdział słowo po słowie: interlinia — Ewangelia Łukasza 17.

Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Mesjasz (Maszijach) · Łukasz

Rozdziały: ← Ewangelia Łukasza 16 · Ewangelia Łukasza — cała księga · Ewangelia Łukasza 18 →

Osiemnasty rozdział Ewangelii Łukasza uczy nieustannej modlitwy i pokory wobec Boga. Jeszua (Jezus) opowiada o natrętnej wdowie i o dwóch modlących się w świątyni, błogosławi dzieciom, rozmawia z bogatym dostojnikiem, po raz kolejny zapowiada swoją mękę i uzdrawia ślepca pod Jerychem, który woła do Niego jako do Syna Dawida.

Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 18?

Rozdział zaczyna przypowieść o tym, że „zawsze należy się modlić i nie ustawać”. Wdowa uporczywie domaga się sprawiedliwości u niesprawiedliwego sędziego, który w końcu ustępuje, znużony jej naleganiem. Skoro nawet taki sędzia działa, tym bardziej Bóg pomści krzywdę swoich wybranych — pozostaje jednak pytanie: „czy Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?”.

Druga przypowieść przeciwstawia faryzeusza i celnika modlących się w świątyni. Faryzeusz wylicza swoje zasługi — posty i dziesięciny — i pogardza innymi, a celnik z daleka bije się w piersi i błaga o miłosierdzie. To celnik odchodzi usprawiedliwiony, bo „kto się poniża, będzie wywyższony”. Zaraz potem Jeszua przygarnia przynoszone niemowlęta i mówi, że kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, nie wejdzie do niego.

Do Jeszui podchodzi bogaty dostojnik z pytaniem o życie wieczne. Mesjasz kieruje go ku przykazaniom, a gdy ten deklaruje ich przestrzeganie, wzywa: sprzedaj wszystko, rozdaj ubogim i chodź za Mną. Dostojnik odchodzi zasmucony z powodu wielkiego bogactwa, a Jeszua stwierdza, że łatwiej wielbłądowi przejść przez ucho igielne niż bogatemu wejść do królestwa. Gdy słuchacze pytają, kto więc może być zbawiony, pada odpowiedź: „Co niemożliwe jest u ludzi, możliwe jest u Boga”. Piotrowi, który przypomina, że uczniowie wszystko opuścili, obiecuje wielokrotną odpłatę i życie wieczne.

W drodze Jeszua bierze na bok dwunastu i po raz trzeci zapowiada swoją mękę w Jerozolimie — wydanie poganom, wyszydzenie, śmierć i zmartwychwstanie trzeciego dnia — lecz uczniowie tego nie rozumieją. Pod Jerychem ślepiec woła: „Jezusie, Synu Dawida, zmiłuj się nade mną!”, i mimo uciszania nie milknie. Jeszua przywraca mu wzrok, a uzdrowiony idzie za Nim, wielbiąc Boga wraz z całym ludem.

Kluczowe wersety

„A celnik, stojąc z daleka, nie chciał nawet oczu podnieść ku niebu, ale bił się w piersi, mówiąc: Boże, bądź miłosierny mnie grzesznemu.” (Łk 18,13)

„Co niemożliwe jest u ludzi, możliwe jest u Boga.” (Łk 18,27)

Osoby, miejsca i wydarzenia

W rozdziale występują: Jeszua, wdowa i niesprawiedliwy sędzia z przypowieści, faryzeusz i celnik w świątyni, przynoszone niemowlęta, bogaty dostojnik, Piotr i dwunastu uczniów oraz ślepiec pod Jerychem. Miejsca to świątynia, droga do Jerozolimy oraz okolice Jerycha. Wydarzenia: przypowieść o wytrwałej modlitwie, przypowieść o faryzeuszu i celniku, błogosławieństwo dzieci, rozmowa z bogatym dostojnikiem, trzecia zapowiedź męki i uzdrowienie ślepca.

Główna myśl rozdziału

Łukasz 18 pokazuje, kto ma dostęp do Boga: nie pewny siebie i zasłużony, lecz pokorny, który woła o miłosierdzie i ufa jak dziecko. Wytrwała modlitwa jest znakiem wiary, której Syn Człowieczy będzie szukał przy powrocie. Bogactwo i poczucie własnej sprawiedliwości potrafią zamknąć drogę do królestwa, ale Bóg dokonuje niemożliwego. Ślepiec spod Jerycha, wołający do Syna Dawida mimo uciszania, staje się obrazem wiary, która rozpoznaje Mesjasza wcześniej, niż oczy zaczynają widzieć, i po uzdrowieniu idzie za Nim, oddając chwałę Bogu.

Czytaj rozdział słowo po słowie: interlinia — Ewangelia Łukasza 18.

Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Mesjasz (Maszijach) · Świątynia (Bejt haMikdasz) · Łukasz · Piotr — znaczenie imienia

Rozdziały: ← Ewangelia Łukasza 17 · Ewangelia Łukasza — cała księga · Ewangelia Łukasza 19 →

Ewangelia Łukasza 19 prowadzi Jeszuę (Jezusa) przez Jerycho aż do Jerozolimy: nawrócenie bogatego celnika Zacheusza, przypowieść o dziesięciu grzywnach, królewski wjazd na oślęciu wśród radości uczniów, płacz nad miastem, które nie poznało czasu swego nawiedzenia, oraz oczyszczenie świątyni z tych, którzy w niej kupowali i sprzedawali.

Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 19?

Jeszua wchodzi do Jerycha, gdzie Zacheusz, przełożony celników i człowiek bogaty, pragnie Go zobaczyć, lecz z powodu niskiego wzrostu wspina się na drzewo sykomory. Jeszua wywołuje go po imieniu i zaprasza się do jego domu, co budzi szemranie tłumu, że „do człowieka grzesznego przybył w gościnę”. Zacheusz oddaje połowę majątku ubogim i obiecuje poczwórny zwrot każdemu, kogo oszukał, a Mistrz ogłasza, że dziś zbawienie przyszło do tego domu, gdyż i on jest synem Abrahama.

Ponieważ byli blisko Jerozolimy i tłum sądził, że wnet objawi się królestwo Boże, Jeszua opowiada przypowieść o człowieku szlachetnego rodu, który wyjeżdża, by objąć królestwo, a potem wrócić. Powierza dziesięciu sługom dziesięć grzywien ze słowami „Obracajcie nimi, aż wrócę”. Po powrocie nagradza tych, którzy pomnożyli powierzone mienie: temu, który zyskał dziesięć grzywien, powierza władzę nad dziesięcioma miastami, a innemu nad pięcioma. Bezczynnemu słudze, który ze strachu schował grzywnę w chustce, odbiera ją i przekazuje temu, który ma najwięcej, ogłaszając zasadę, że każdemu, kto ma, będzie dodane. Nieprzyjaciół, którzy nie chcieli, by nad nimi panował, każe przyprowadzić i stracić na swoich oczach.

Przy Betfage i Betanii, u góry zwanej Oliwną, uczniowie przyprowadzają oślątko, na którym nigdy nie siedział żaden człowiek, i Jeszua wjeżdża do Jerozolimy, a mnóstwo uczniów ściele swoje szaty i donośnym głosem chwali Boga za cuda, które widzieli. Gdy faryzeusze żądają, by zgromił uczniów, odpowiada, że gdyby milczeli, wnet kamienie będą wołać. Widząc miasto, płacze nad nim, bo nie poznało czasu swego nawiedzenia, i zapowiada oblężenie. Wreszcie wchodzi do świątyni, wygania kupczących i naucza tam każdego dnia, choć naczelni kapłani i uczeni w Piśmie szukają sposobności, aby Go zabić.

Kluczowe wersety

„Bo Syn Człowieczy przyszedł, aby szukać i zbawić to, co zginęło.” — Łk 19,10 (UBG)

„Mój dom jest domem modlitwy, a wy zrobiliście z niego jaskinię zbójców.” — Łk 19,46 (UBG)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Występują Jeszua, celnik Zacheusz, szemrzący tłum, uczniowie, faryzeusze oraz naczelni kapłani i uczeni w Piśmie. Miejsca to Jerycho, droga do Jerozolimy, Betfage i Betania przy Górze Oliwnej, sama Jerozolima i świątynia. Wydarzenia: spotkanie z Zacheuszem na sykomorze i jego nawrócenie, przypowieść o dziesięciu grzywnach, przyprowadzenie oślęcia, uroczysty wjazd wśród radosnych okrzyków „Błogosławiony król, który przychodzi w imieniu Pana!”, płacz nad miastem z zapowiedzią zburzenia oraz oczyszczenie świątyni z handlujących.

Główna myśl rozdziału

Rozdział pokazuje Jeszuę jako Tego, który przyszedł ratować to, co zginęło — od pogardzanego celnika po całe miasto, którego mieszkańcy nie rozpoznali czasu nawiedzenia. Przypowieść o grzywnach uczy wierności w tym, co powierzone, w oczekiwaniu na powrót Króla, i ostrzega, że bezczynność zostaje rozliczona. Królewski wjazd na oślęciu i oczyszczenie świątyni jawnie ogłaszają, kim jest, choć przywódcy odpowiadają na to planem zabójstwa. W duchu sola scriptura sam tekst stawia fundament: „Bo Syn Człowieczy przyszedł, aby szukać i zbawić to, co zginęło”. Zapis słowo w słowo znajdziesz w interlinii Ewangelii Łukasza 19.

Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Świątynia (Bejt haMikdasz) · Ewangelia Łukasza · Jerycho · Zacheusz

Rozdziały: ← Ewangelia Łukasza 18 · Ewangelia Łukasza — cała księga · Ewangelia Łukasza 20 →

Czternasty rozdział Ewangelii Łukasza w całości rozgrywa się wokół stołu i uczty. Jeszua (Jezus) uzdrawia w szabat chorego na puchlinę, uczy pokory przy wyborze miejsca, wskazuje, kogo naprawdę zapraszać, opowiada przypowieść o wielkiej uczcie i odrzuconych zaproszeniach, a na koniec stawia bardzo twarde warunki bycia Jego uczniem.

Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 14?

Rozdział zaczyna się w domu przywódcy faryzeuszy, gdzie w szabat obserwują Jeszuę. Przed nim staje człowiek chory na puchlinę, a Mesjasz pyta znawców prawa i faryzeuszy: „Czy wolno uzdrawiać w szabat?”. Gdy milczą, uzdrawia chorego i odprawia go, po czym pyta, kto z nich nie wyciągnąłby natychmiast osła lub wołu, który wpadł do studni w dzień szabatu. Dobro człowieka nie jest łamaniem szabatu.

Widząc, jak zaproszeni wybierają pierwsze miejsca, Jeszua radzi: „nie siadaj na pierwszym miejscu”, bo pokornego gospodarz sam wywyższy. Do tego, który Go zaprosił, mówi, by na ucztę wołał nie bogatych sąsiadów, lecz „ubogich, ułomnych, chromych i ślepych” — wtedy odpłatę otrzyma „przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych”. Nagroda należy do tego, komu nie da się odpłacić w tym życiu.

Po tych słowach pada przypowieść o wielkiej uczcie: zaproszeni jednomyślnie się wymawiają — kupione pole, pięć par wołów, nowo poślubiona żona. Rozgniewany gospodarz każe słudze wprowadzić ubogich z ulic, a potem wyjść na drogi i „przymuszaj do wejścia”, by dom się zapełnił. Żaden z pierwotnie zaproszonych nie skosztuje uczty — miejsce zajmują ci, którymi inni gardzili.

Na koniec, do idących za Nim wielkich tłumów, Jeszua stawia warunki uczniostwa: pierwszeństwo Mesjasza przed rodziną i własnym życiem, niesienie krzyża oraz wyrzeczenie się wszystkiego, co się posiada. Dwa obrazy — człowieka budującego wieżę i króla liczącego wojsko przed bitwą — pokazują, że pójście za Mesjaszem to świadoma, policzona z góry decyzja, a nie chwilowy zapał, bo kto zaczyna i nie kończy, naraża się na wyśmianie. Rozdział zamyka obraz soli, która zwietrzała i nie nadaje się już do niczego: „Kto ma uszy do słuchania, niech słucha”.

Kluczowe wersety

„Bo każdy, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony.” (Łk 14,11)

„Kto nie niesie swego krzyża, a idzie za mną, nie może być moim uczniem.” (Łk 14,27)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Występują tu: Jeszua, przywódca faryzeuszy oraz zebrani znawcy prawa i faryzeusze, człowiek chory na puchlinę, współbiesiadnicy walczący o pierwsze miejsca, sługa i gospodarz z przypowieści o uczcie oraz wielkie tłumy idące za Mesjaszem. Miejscem akcji jest dom faryzeusza w szabat, a tłem — droga do Jerozolimy. Wydarzenia to uzdrowienie w szabat, nauki o pokorze i gościnności, przypowieść o wielkiej uczcie i mowa o cenie uczniostwa.

Główna myśl rozdziału

Łukasz 14 zderza dwie postawy: samowywyższanie, które prowadzi do poniżenia, oraz pokorę, którą wywyższa sam Bóg. Uzdrowienie w szabat pokazuje, że dzień odpoczynku jest czasem miłosierdzia. Przypowieść o uczcie ostrzega, że zaproszenie do królestwa można zlekceważyć zwykłymi sprawami życia, a wtedy miejsce zajmą pogardzani. Pójście za Mesjaszem nie jest dodatkiem do wygodnego życia — kosztuje wszystko i trzeba je policzyć z góry, jak budowniczy liczący wydatki i król ważący siły przed wojną. Uczeń, który się na to nie decyduje, przypomina zwietrzałą sól, bezużyteczną tam, gdzie miała nadawać smak.

Czytaj rozdział słowo po słowie: interlinia — Ewangelia Łukasza 14.

Zobacz też: Sabat · Jeszua (Jezus) · Mesjasz (Maszijach) · Łukasz

Rozdziały: ← Ewangelia Łukasza 13 · Ewangelia Łukasza — cała księga · Ewangelia Łukasza 15 →

Ewangelia Łukasza, rozdział 10 — Jeszua (Jezus) rozsyła siedemdziesięciu uczniów do żniwa, wypowiada biada nad opornymi miastami i raduje się z objawienia danego prostym. W rozmowie ze znawcą prawa opowiada przypowieść o miłosiernym Samarytaninie, a w domu Marty i Marii wskazuje na jedno, co jest naprawdę potrzebne.

Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 10?

Pan wyznacza siedemdziesięciu i rozsyła ich po dwóch przed sobą. Mówi: Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało, i posyła ich jak baranki między wilki — bez sakiewki i zbędnego bagażu, z pozdrowieniem Pokój temu domowi i zwiastowaniem, że przybliżyło się królestwo Boże. Nad miastami, które nie pokutowały mimo cudów, pada biada: nad Korozain, Betsaidą i wywyższonym Kafarnaum. Kto słucha uczniów, słucha Jeszui, a kto nimi gardzi, gardzi Tym, który go posłał.

Siedemdziesięciu wraca z radością, że nawet demony się im poddają. Jeszua odpowiada, że widział szatana spadającego z nieba jak błyskawica, lecz kieruje ich radość gdzie indziej: cieszcie się raczej, że wasze imiona są zapisane w niebie. Rozradowany w duchu wysławia Ojca, Pana nieba i ziemi, że zakrył te sprawy przed mądrymi, a objawił je niemowlętom, i błogosławi oczy uczniów, które widzą to, czego pragnęli prorocy i królowie. Oryginalne słownictwo tej modlitwy znajdziesz w materiale interlinia Łukasza 10 (słowo po słowie).

Znawca prawa pyta, co czynić, by odziedziczyć życie wieczne. Jeszua odsyła go do Prawa, a ten cytuje przykazanie miłości Boga i bliźniego. Na pytanie A kto jest moim bliźnim? pada przypowieść o człowieku obrabowanym w drodze do Jerycha, którego mijają kapłan i Lewita, a ratuje wzgardzony Samarytanin: opatruje rany, wiezie do gospody i płaci za opiekę. Bliźnim okazał się Ten, który okazał mu miłosierdzie, więc Jeszua poleca: Idź i ty czyń podobnie. W domu, gdzie Marta krząta się przy posługach, a Maria słucha u nóg Jeszui, on studzi troski gospodyni: Maria wybrała dobrą cząstkę, która nie będzie jej odebrana.

Kluczowe wersety

„Będziesz miłował Pana, swego Boga, całym swym sercem, całą swą duszą, z całej swojej siły i całym swym umysłem, a swego bliźniego jak samego siebie.” — Łk 10,27 (UBG)

„Ale jedno jest potrzebne. Maria wybrała dobrą cząstkę, która nie będzie jej odebrana.” — Łk 10,42 (UBG)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Występują: Jeszua, siedemdziesięciu rozesłanych uczniów, znawca prawa, bohaterowie przypowieści (napadnięty podróżny, kapłan, Lewita i miłosierny Samarytanin) oraz siostry Marta i Maria. Miejsca: miasta odrzucone (Korozain, Betsaida, Kafarnaum), przywołane Tyr i Sydon, droga z Jerozolimy do Jerycha oraz wieś z domem sióstr. Kluczowe wydarzenia to rozesłanie i powrót siedemdziesięciu, biada nad miastami, przypowieść o miłosiernym Samarytaninie i scena u Marty i Marii.

Główna myśl rozdziału

Miłość Boga i bliźniego streszcza całe Prawo i wyraża się w konkretnym miłosierdziu — pokazuje to Samarytanin, który czyni to, czego zaniedbali ludzie religijnej pozycji. Zarazem prawdziwym skarbem jest zapisanie imienia w niebie i słuchanie słowa Jeszui, którego Ojciec objawia prostym, a nie mądrym tego świata. Poprzednie wydarzenia opisuje streszczenie Ewangelii Łukasza 9, a dalszy ciąg — streszczenie Ewangelii Łukasza 11; szersze tło znajdziesz w materiale encyklopedia: Ewangelia Łukasza.

Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Ewangelia Łukasza · Marta — znaczenie imienia · Maria — znaczenie imienia

Rozdziały: ← Ewangelia Łukasza 9 · Ewangelia Łukasza — cała księga · Ewangelia Łukasza 11 →

Ewangelia Łukasza, rozdział 11 — Jeszua (Jezus) uczy uczniów modlitwy i zachęca do wytrwałego proszenia. Odpiera zarzut, że wypędza demony przez Belzebuba, mówi o znaku Jonasza i o świetle oka, a przy stole faryzeusza wygłasza ostre biada wobec faryzeuszy i znawców prawa.

Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 11?

Na prośbę ucznia Jeszua podaje wzór modlitwy do Ojca: o uświęcenie jego imienia, przyjście królestwa, powszedni chleb, przebaczenie grzechów i zachowanie od złego. Przypowieścią o natrętnym przyjacielu pukającym o północy oraz obrazem ojca dającego dzieciom dobre dary zachęca do wytrwałości: Proście, a będzie wam dane, szukajcie, a znajdziecie, pukajcie, a będzie wam otworzone. Tym bardziej Ojciec da Ducha Świętego tym, którzy go proszą. Brzmienie oryginału tej modlitwy prześledzisz w materiale interlinia Łukasza 11 (słowo po słowie).

Gdy wypędza niemego demona, niektórzy zarzucają mu współpracę z Belzebubem, a inni żądają znaku z nieba. Jeszua odpowiada, że Każde królestwo podzielone wewnętrznie pustoszeje, więc szatan nie działałby przeciw sobie; jego dzieło ma inne źródło: jeśli ja palcem Bożym wypędzam demony, to istotnie przyszło do was królestwo Boże. Ostrzega, że kto nie jest z nim, jest przeciwko niemu, i opisuje powrót ducha nieczystego z siedmioma gorszymi. Gdy pewna kobieta błogosławi łono, które go nosiło, on kieruje uwagę gdzie indziej: Błogosławieni są raczej ci, którzy słuchają słowa Bożego i strzegą go.

Wobec żądnego znaków pokolenia Jeszua zapowiada jedynie znak proroka Jonasza i przywołuje królową z południa oraz mieszkańców Niniwy, którzy potępią to pokolenie, bo tu ktoś więcej niż Salomon i ktoś więcej niż Jonasz. Obrazem świecy i oka uczy, by wnętrze było pełne światła. Zaproszony na obiad, nie dokonuje obrzędowego obmycia, co gorszy gospodarza. W odpowiedzi wypowiada biada wobec faryzeuszy, którzy dbają o dziesięcinę, lecz opuszczają sąd i miłość Boga, i wobec znawców prawa, którzy obciążają ludzi brzemionami i zabraliście klucz poznania. Uczeni w Piśmie i faryzeusze zaczynają czyhać na jego słowa.

Kluczowe wersety

„Proście, a będzie wam dane, szukajcie, a znajdziecie, pukajcie, a będzie wam otworzone.” — Łk 11,9 (UBG)

„Błogosławieni są raczej ci, którzy słuchają słowa Bożego i strzegą go.” — Łk 11,28 (UBG)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Występują: Jeszua, proszący o naukę modlitwy uczeń, tłum oskarżający go o działanie przez Belzebuba, kobieta z tłumu, przywołani Jonasz, królowa z południa i mieszkańcy Niniwy oraz faryzeusze, uczeni w Piśmie i znawcy prawa. Miejsca: nienazwane miejsce modlitwy, dom faryzeusza z obiadem, wspomniane Niniwa i kraina królowej z południa. Kluczowe wydarzenia to nauka modlitwy „Ojcze nasz”, wezwanie do wytrwałego proszenia, spór o Belzebuba, znak Jonasza oraz biada nad obłudą przywódców religijnych.

Główna myśl rozdziału

Jeszua uczy ufnej, wytrwałej modlitwy do Ojca i pokazuje, że jego dzieło jest znakiem nadejścia królestwa Bożego, a nie mocą przeciwnika. Prawdziwe błogosławieństwo płynie ze słuchania i strzeżenia słowa Bożego, natomiast zewnętrzna, obrzędowa pobożność bez sądu i miłości Boga ściąga surowe biada na obłudnych przywódców religijnych. Poprzednie nauczanie opisuje streszczenie Ewangelii Łukasza 10, a dalszy ciąg — streszczenie Ewangelii Łukasza 12; szersze tło znajdziesz w materiale encyklopedia: Ewangelia Łukasza.

Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Ewangelia Łukasza · Jonasz

Rozdziały: ← Ewangelia Łukasza 10 · Ewangelia Łukasza — cała księga · Ewangelia Łukasza 12 →

Ewangelia Łukasza, rozdział 12 — Jeszua (Jezus) przestrzega przed obłudą i lękiem przed ludźmi, wzywając do bojaźni Bożej i wyznawania go przed ludźmi. Opowiada przypowieść o bogaczu gromadzącym dobra, uczy o zaufaniu Ojcu zamiast trosk, o czujności sługi i o rozpoznawaniu czasu.

Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 12?

Wśród wielotysięcznego tłumu Jeszua ostrzega uczniów: Strzeżcie się zakwasu faryzeuszy, którym jest obłuda, bo nic ukrytego nie pozostanie w tajemnicy. Uczy prawdziwej bojaźni: nie tych, którzy zabijają ciało, lecz Tego, który ma władzę nad wiecznością; a przy tym Bóg pamięta o każdym wróblu i policzone są nawet włosy na głowie. Kto wyzna Jeszuę przed ludźmi, tego i on wyzna przed aniołami Bożymi. Prowadzonym przed władze obiecuje pomoc: Duch Święty nauczy was w tej właśnie godzinie, co macie mówić.

Gdy ktoś prosi o rozsądzenie sporu o spadek, Jeszua ostrzega przed chciwością i opowiada o bogaczu, który zamierzał zburzyć spichlerze, zbudować większe i powiedzieć duszy: odpoczywaj, jedz, pij i wesel się. Bóg nazywa go głupcem, bo tej nocy zażąda jego duszy — tak jest z każdym, kto gromadzi skarby dla siebie, a nie jest bogaty w Bogu. Uczniów wzywa więc, by nie troszczyli się o życie: kruki nie sieją, a Bóg je żywi, lilie nie przędą, a przewyższają chwałą Salomona. Zamiast tego mają szukać królestwa i gromadzić skarb w niebie, którego nie ubywa. Oryginalne słownictwo tej nauki znajdziesz w materiale interlinia Łukasza 12 (słowo po słowie).

Dalej pada wezwanie do gotowości: Niech będą przepasane wasze biodra i zapalone lampy, jak u sług czekających na powrót pana z wesela. Błogosławieni ci, których pan zastanie czuwających — Syn Człowieczy przyjdzie o nieoczekiwanej godzinie. W odpowiedzi na pytanie Piotra Jeszua kreśli obraz wiernego i roztropnego szafarza wobec tego, który bije służbę i pije, i dodaje zasadę: Komu wiele dano, od tego wiele się będzie wymagać. Zapowiada, że przyniósł na ziemię nie pokój, lecz rozłam dzielący nawet rodziny, i gani obłudników, którzy umieją odczytać pogodę, lecz nie rozpoznają obecnego czasu ani tego, co sprawiedliwe.

Kluczowe wersety

„Uważajcie i strzeżcie się chciwości, gdyż nie od tego, że ktoś ma obfitość dóbr, zależy jego życie.” — Łk 12,15 (UBG)

„Bo gdzie jest wasz skarb, tam będzie też wasze serce.” — Łk 12,34 (UBG)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Występują: Jeszua, jego uczniowie i wielotysięczny tłum, wzmiankowani faryzeusze, człowiek proszący o podział spadku, bohater przypowieści — bogaty głupiec — oraz obrazy czujnych sług i wiernego szafarza. Miejsca nie są nazwane — całość rozgrywa się wśród napierających tłumów podczas drogi nauczania. Kluczowe wydarzenia to ostrzeżenie przed obłudą i lękiem, przypowieść o bogaczu gromadzącym dobra, nauka o zaufaniu Ojcu, wezwanie do czujności oraz zapowiedź rozłamu i rozpoznawania czasu.

Główna myśl rozdziału

Życie człowieka nie zależy od nagromadzonych dóbr, lecz od bogactwa w Bogu i skarbu w niebie, ku któremu lgnie serce. Zamiast obłudy i trosk Jeszua wzywa do jawnego wyznawania go, ufności wobec troskliwego Ojca oraz nieustannej gotowości na przyjście Syna Człowieczego, bo od obdarowanych wiele się wymaga. Poprzednie nauczanie opisuje streszczenie Ewangelii Łukasza 11, a dalszy ciąg — streszczenie Ewangelii Łukasza 13; szersze tło znajdziesz w materiale encyklopedia: Ewangelia Łukasza.

Rozdziały: ← Ewangelia Łukasza 11 · Ewangelia Łukasza — cała księga · Ewangelia Łukasza 13 →

Trzynasty rozdział Ewangelii Łukasza to mocne wezwanie do opamiętania i wydawania owocu. Jeszua (Jezus) tłumaczy sens nagłych tragedii, opowiada o nieurodzajnym drzewie figowym, uwalnia w szabat pochyloną od osiemnastu lat kobietę i zapowiada wąską bramę. Rozdział wieńczy bolesny lament nad Jerozolimą, która wciąż odrzuca posłanych do niej proroków.

Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 13?

Rozdział otwiera rozmowa o Galilejczykach, „których krew Piłat zmieszał z ich ofiarami”, oraz o osiemnastu zabitych przez runięcie wieży w Siloam. Jeszua odrzuca przekonanie, że ofiary tych zdarzeń były większymi grzesznikami od innych; dwukrotnie powtarza to samo ostrzeżenie: „jeśli nie będziecie pokutować, wszyscy tak samo zginiecie” (Łk 13,3.5). Zaraz potem przypowieść o drzewie figowym, które od trzech lat nie rodzi owocu, ukazuje cierpliwość Boga dającego jeszcze jeden rok na okopanie i nawożenie — lecz i granicę tej cierpliwości.

W synagodze, w dzień szabatu, Jeszua uzdrawia kobietę mającą „ducha niemocy” i pochyloną od osiemnastu lat. Gdy przełożony synagogi oburza się, że stało się to w szabat, Mesjasz demaskuje jego obłudę: skoro każdy odwiązuje w szabat wołu albo osła, by go napoić, tym bardziej „córka Abrahama” ma być uwolniona z więzów szatana. Szabat okazuje się właściwym dniem na dzieło wyzwolenia, a nie na zakaz czynienia dobra.

Następnie dwie krótkie przypowieści — o ziarnie gorczycy i o zakwasie włożonym w trzy miary mąki — ukazują, jak niepozorne początki królestwa Bożego prowadzą do ogromnego wzrostu. Idąc ku Jerozolimie, Jeszua wzywa: „Usiłujcie wejść przez ciasną bramę”, ostrzegając, że sama znajomość z Nauczycielem nie wystarczy. Przyjdą ludzie „ze wschodu i z zachodu, z północy i z południa” i zasiądą z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem, a wielu pewnych siebie zostanie na zewnątrz.

Rozdział zamyka ostrzeżenie faryzeuszy przed Herodem, którego Jeszua nazywa lisem, oraz świadomość, że „niemożliwe jest, aby prorok zginął poza Jerozolimą”. Stąd przejmujący lament nad miastem, które zabija proroków i nie chce się dać zgromadzić.

Kluczowe wersety

„Usiłujcie wejść przez ciasną bramę, bo mówię wam, że wielu będzie chciało wejść, lecz nie będą mogli.” (Łk 13,24)

„A ta córka Abrahama, którą szatan wiązał już osiemnaście lat, czyż nie miała być uwolniona od tych więzów w dzień szabatu?” (Łk 13,16)

Osoby, miejsca i wydarzenia

W rozdziale pojawiają się: Jeszua nauczający w drodze do Jerozolimy, wspomniany Piłat, Galilejczycy, pochylona kobieta uzdrowiona w synagodze, oburzony przełożony synagogi, faryzeusze oraz Herod. Miejsca to synagoga, Siloam z zawaloną wieżą, winnica z drzewem figowym i Jerozolima — cel drogi i przedmiot lamentu. Najważniejsze wydarzenia: podwójne wezwanie do pokuty po dwóch tragediach, przypowieść o drzewie figowym, uzdrowienie w szabat, przypowieści o gorczycy i zakwasie oraz nauka o ciasnej bramie i o ostatnich, którzy będą pierwszymi.

Główna myśl rozdziału

Łukasz 13 wzywa do prawdziwego opamiętania, które wydaje owoc, zanim minie czas łaski. Bóg jest cierpliwy jak ogrodnik przy drzewie figowym, ale ta cierpliwość ma kres. Uzdrowienie córki Abrahama pokazuje, że szabat służy wyzwoleniu i dobru — zgodnie z zamysłem Prawa, a nie z martwą literą przepisów. Wąska brama i lament nad Jerozolimą przypominają, że o miejscu w królestwie decyduje odpowiedź na wezwanie Mesjasza, a nie pochodzenie ani religijna rutyna.

Czytaj rozdział słowo po słowie: interlinia — Ewangelia Łukasza 13.

Zobacz też: Sabat · Jeszua (Jezus) · Mesjasz (Maszijach) · Łukasz · Herod — znaczenie imienia

Rozdziały: ← Ewangelia Łukasza 12 · Ewangelia Łukasza — cała księga · Ewangelia Łukasza 14 →

Ewangelia Łukasza, rozdział 6 — spory o szabat, w których Jeszua (Jezus) ogłasza się Panem szabatu, wybór dwunastu apostołów po całonocnej modlitwie oraz kazanie na równinie: błogosławieństwa i biada, wezwanie do miłości nieprzyjaciół, złota zasada oraz przypowieść o dwóch fundamentach domu.

Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 6?

W szabat uczniowie zrywają kłosy i wykruszają je rękami, a gdy faryzeusze zarzucają im łamanie prawa, Jeszua przypomina, jak Dawid wziął chleby pokładne, których nie wolno było jeść nikomu oprócz kapłanów, i oznajmia: Syn Człowieczy jest też Panem szabatu. W inny szabat uzdrawia człowieka z uschłą prawą ręką: poleca mu Podnieś się i stań na środku i pyta obserwujących go uczonych: Czy wolno w szabaty czynić dobrze, czy źle. Ci wpadają we wściekłość i naradzają się, co by zrobić Jeszui.

Potem Jeszua spędza całą noc na modlitwie na górze, a o świcie wybiera spośród uczniów dwunastu, których nazywa apostołami. Schodzi na równinę, gdzie wielkie tłumy z Judei, Jerozolimy oraz okolic Tyru i Sydonu przychodzą, aby słuchać i doznać uzdrowienia, bo moc wychodziła z niego. Zwracając się do uczniów, ogłasza błogosławieństwa dla ubogich, głodnych, płaczących i prześladowanych z powodu Syna Człowieczego oraz biada dla bogaczy, nasyconych, śmiejących się i chwalonych przez wszystkich.

Rdzeniem kazania jest wezwanie: Miłujcie waszych nieprzyjaciół, błogosławcie przeklinających, nadstawiajcie drugi policzek i dawajcie, niczego się nie spodziewając, na wzór miłosiernego Ojca. Streszcza to złota zasada: Jak chcecie, aby ludzie wam czynili, tak i wy im czyńcie. Jeszua wzywa: Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni, i obiecuje miarę dobrą, natłoczoną, utrzęsioną i przelewającą się. Ostrzega przed obłudą belki we własnym oku i pyta, Czy może ślepy prowadzić ślepego. Uczy, że drzewo poznaje się po owocu, a dobro płynie z obfitości serca, i pyta: Dlaczego więc mówicie do mnie: Panie, Panie, a nie czynicie tego, co mówi. Kończy przypowieścią o domu, którego budowniczy zrobił głęboki wykop i założył fundament na skale, oraz o domu bez fundamentu, który runął. Zapis słowo w słowo znajdziesz w interlinii Ewangelii Łukasza 6.

Kluczowe wersety

„Syn Człowieczy jest też Panem szabatu.” — Łk 6,5 (UBG)

„Miłujcie waszych nieprzyjaciół, dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą.” — Łk 6,27 (UBG)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Występują: Jeszua, jego uczniowie, faryzeusze i uczeni w Piśmie, człowiek z uschłą ręką oraz wybrani apostołowie — Piotr, Andrzej, Jakub, Jan, Filip, Bartłomiej, Mateusz, Tomasz, Jakub syn Alfeusza, Szymon Zelota, Judasz brat Jakuba i Judasz Iskariota. W tle przywołany zostaje Dawid. Miejsca: pola zbóż, synagoga, góra modlitwy oraz równina z tłumami z Judei, Jerozolimy, Tyru i Sydonu. Wydarzenia: spory o szabat, uzdrowienie ręki, wybór dwunastu i kazanie na równinie.

Główna myśl rozdziału

Jeszua jako Pan szabatu przywraca właściwy sens przykazania — czynienie dobra — i formuje wspólnotę dwunastu apostołów. Kazanie na równinie odwraca ludzkie miary: błogosławi ubogich i prześladowanych, żąda miłości nieprzyjaciół i miłosierdzia na wzór Ojca, a prawdziwość ucznia mierzy owocami i wypełnianiem słów, nie samą deklaracją. Wcześniejsze powołania opisuje streszczenie Ewangelii Łukasza 5, a dalsze nauczanie — streszczenie Ewangelii Łukasza 7.

Zobacz też: Sabat · Jeszua (Jezus) · Ewangelia Łukasza · Dawid · Andrzej · Piotr — znaczenie imienia

Rozdziały: ← Ewangelia Łukasza 5 · Ewangelia Łukasza — cała księga · Ewangelia Łukasza 7 →