Kategoria: Streszczenia rozdziałów

Ewangelia Marka, rozdział 8 — punkt zwrotny Ewangelii. Jeszua (Jezus) karmi cztery tysiące ludzi, odmawia faryzeuszom znaku z nieba i stopniowo uzdrawia niewidomego w Betsaidzie. Pod Cezareą Filipową Piotr wyznaje w nim Chrystusa, a Jeszua po raz pierwszy zapowiada swoją mękę, śmierć i zmartwychwstanie.

Co dzieje się w Ewangelii Marka 8?

Wobec tłumu, który od trzech dni jest bez jedzenia, Jeszua mówi: Żal mi tych ludzi, i z siedmiu chlebów oraz kilku rybek karmi około czterech tysięcy; zostaje siedem koszy resztek. Gdy faryzeusze żądają znaku z nieba, wzdycha i pyta: Dlaczego to pokolenie żąda znaku?, odmawiając go. W łodzi ostrzega uczniów: Uważajcie i strzeżcie się zakwasu faryzeuszy i zakwasu Heroda, a gdy ci rozprawiają o braku chleba, wypomina im: Macie oczy, a nie widzicie, i macie uszy, a nie słyszycie? — i przypomina, ile pełnych koszy resztek zebrali po nakarmieniu pięciu i czterech tysięcy.

W Betsaidzie Jeszua bierze niewidomego za rękę, wyprowadza poza miasteczko i uzdrawia go stopniowo: po pierwszym dotknięciu człowiek mówi: Widzę chodzących ludzi, jakby drzewa, dopiero po drugim położeniu rąk widzi wszystkich wyraźnie. W drodze do wiosek Cezarei Filipowej Jeszua pyta uczniów, za kogo go ludzie uważają, a potem: A wy za kogo mnie uważacie? Piotr odpowiada: Ty jesteś Chrystusem. Jeszua nakazuje im o tym milczeć.

Od tej chwili zaczyna nauczać, że Syn Człowieczy musi wiele cierpieć, zostać odrzucony, zabity i po trzech dniach zmartwychwstać. Gdy Piotr go strofuje, Jeszua gromi go: Odejdź ode mnie, szatanie, bo nie pojmujesz tego, co Boże, ale to, co ludzkie. Do wszystkich zaś mówi o cenie naśladowania: Ktokolwiek chce pójść za mną, niech się zaprze samego siebie, weźmie swój krzyż i idzie za mną. Dodaje, że kto straci swoje życie z mojego powodu i dla ewangelii, ten je zachowa, i pyta, cóż pomoże człowiekowi, choćby cały świat pozyskał, a na swojej duszy poniósł szkodę. Ostrzega wreszcie, że kto się wstydzi mnie i moich słów, tego zawstydzi się Syn Człowieczy, gdy przyjdzie w chwale swego Ojca. Brzmienie oryginału prześledzisz w materiale interlinia Marka 8 (słowo po słowie).

Kluczowe wersety

„Ty jesteś Chrystusem.” — Mk 8,29 (UBG)

„Ktokolwiek chce pójść za mną, niech się zaprze samego siebie, weźmie swój krzyż i idzie za mną.” — Mk 8,34 (UBG)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Występują: Jeszua, tłum czterech tysięcy, faryzeusze żądający znaku, uczniowie, niewidomy z Betsaidy oraz Piotr, który składa wyznanie. Miejsca: odludzie, gdzie karmi tłum, okolice Dalmanuty, Betsaida oraz wioski Cezarei Filipowej. Kluczowe wydarzenia to nakarmienie czterech tysięcy, odmowa znaku, ostrzeżenie przed zakwasem, dwustopniowe uzdrowienie niewidomego, wyznanie Piotra i pierwsza zapowiedź męki.

Główna myśl rozdziału

Rozdział jest zwrotem Ewangelii: pytanie A wy za kogo mnie uważacie? i odpowiedź Piotra Ty jesteś Chrystusem otwierają drogę ku krzyżowi. Mesjasz przychodzi nie po ziemską chwałę, lecz by cierpieć i zmartwychwstać, a naśladowanie go wymaga zaparcia się siebie. Od tego wyznania Marek kieruje opowieść wprost ku Jerozolimie i krzyżowi. Poprzedni spór o tradycję opisuje streszczenie Ewangelii Marka 7, a dalej — przemienienie na górze — streszczenie Ewangelii Marka 9.

Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Mesjasz (Maszijach) · Ewangelia Marka · Karmi · Piotr — znaczenie imienia · Marek — znaczenie imienia

Rozdziały: ← Ewangelia Marka 7 · Ewangelia Marka — cała księga · Ewangelia Marka 9 →

Rozdział 9 Ewangelii Marka prowadzi od jaśniejącej góry przemienienia w dół, do doliny ludzkiej niewiary. Jeszua (Jezus) objawia trzem uczniom swoją chwałę, uzdrawia opętanego chłopca, po raz drugi zapowiada swoją śmierć i zmartwychwstanie oraz uczy, że wielkość w królestwie Bożym mierzy się służbą, a nie pierwszeństwem.

Co dzieje się w Ewangelii Marka 9?

Sześć dni po zapowiedzi krzyża Jeszua bierze Piotra, Jakuba i Jana na wysoką górę i przemienia się przed nimi — jego szaty stają się „lśniące i bardzo białe, jak śnieg”. Ukazują się Mojżesz i Eliasz, reprezentanci Prawa i proroków, a z obłoku pada głos Ojca: „To jest mój umiłowany Syn, jego słuchajcie” (Mk 9,7). Schodząc z góry, Jeszua nakazuje milczenie aż do zmartwychwstania i wyjaśnia, że Eliasz już przyszedł, „jak jest o nim napisane”.

U stóp góry czeka ojciec z synem dręczonym przez ducha, którego uczniowie nie zdołali wypędzić. Jeszua kieruje rozmowę na wiarę: „Wszystko jest możliwe dla tego, kto wierzy”, na co ojciec woła: „Wierzę, Panie! Pomóż mojej niewierze!” (Mk 9,24). Po tym, jak Mistrz gromi ducha i podnosi chłopca za rękę, uczniowie pytają na osobności, czemu sami nie mogli go wypędzić. Słyszą: „Ten rodzaj demonów nie wychodzi inaczej, jak tylko przez modlitwę i post”.

W drodze przez Galileę Jeszua po raz drugi zapowiada, że Syn Człowieczy zostanie wydany w ręce ludzi, zabity, i „trzeciego dnia zmartwychwstanie”, lecz uczniowie nie rozumieją i boją się zapytać. W Kafarnaum wychodzi na jaw, że w drodze spierali się, kto z nich jest największy. Jeszua siada, przywołuje dwunastu i odwraca ich myślenie: „Jeśli ktoś chce być pierwszy, niech będzie ostatnim ze wszystkich i sługą wszystkich” (Mk 9,35). Stawia pośród nich dziecko i uczy, że kto przyjmie takie dziecko w jego imię, przyjmuje jego samego i Tego, który go posłał.

Gdy Jan wspomina, że zabraniali obcemu wypędzać demony w imię Jeszui, słyszy: „kto nie jest przeciwko nam, ten jest z nami”, a nawet kubek wody podany komuś „dlatego że należycie do Chrystusa” nie straci nagrody. Rozdział zamykają twarde ostrzeżenia: kto gorszy „jednego z tych małych”, ściąga na siebie ciężki los, dlatego lepiej odciąć rękę czy nogę, niż z dwiema pójść „w ogień nieugaszony”. Na koniec pada obraz soli: „Miejcie sól w samych sobie i zachowujcie pokój między sobą”.

Kluczowe wersety

„To jest mój umiłowany Syn, jego słuchajcie.” — Mk 9,7 (UBG)

„Wierzę, Panie! Pomóż mojej niewierze!” — Mk 9,24 (UBG)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Osoby: Jeszua (Jezus); Piotr, Jakub i Jan jako świadkowie przemienienia; Mojżesz i Eliasz; ojciec opętanego chłopca; uczeń Jan pytający o obcego egzorcystę.

Miejsca: Wysoka góra przemienienia; Galilea; Kafarnaum.

Wydarzenia: Przemienienie i głos Ojca z obłoku; uzdrowienie opętanego chłopca; druga zapowiedź męki i zmartwychwstania; spór o pierwszeństwo; mowa o zgorszeniu i o soli.

Główna myśl rozdziału

Chwała Syna i droga krzyża są nierozłączne. Ojciec potwierdza z nieba, że należy słuchać Jeszui — a jego słowo prowadzi przez służbę, wiarę wbrew własnej słabości i gotowość do wyrzeczeń. Autorytet ma głos Ojca wskazujący na Syna oraz spisane świadectwo Prawa i proroków, uosobione przez Mojżesza i Eliasza, a nie ludzkie ambicje o pierwszeństwo.

Rozdział zderza objawioną chwałę z realną słabością: uczniowie nie potrafią wypędzić demona, nie rozumieją zapowiedzi zmartwychwstania i kłócą się o pierwszeństwo. Odpowiedzią nie jest religijny sukces, lecz pokora, wytrwała modlitwa i szczera prośba „pomóż mojej niewierze”. Kto idzie za Jeszuą, ma być solą — trwałym, oczyszczającym świadectwem, które strzeże pokoju wspólnoty.

Zobacz interlinearny tekst Ewangelii Marka 9 oraz sąsiednie streszczenia: Ewangelia Marka 8 i Ewangelia Marka 10.

Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Mojżesz — znaczenie imienia · Eliasz — znaczenie imienia · Piotr — znaczenie imienia · Jakub — znaczenie imienia

Rozdziały: ← Ewangelia Marka 8 · Ewangelia Marka — cała księga · Ewangelia Marka 10 →

Marek 10 to rozdział w drodze — Jeszua (Jezus) zmierza do Jerozolimy, nauczając po drodze o małżeństwie, bogactwie i służbie. Odpowiada faryzeuszom na pytanie o rozwód, błogosławi dzieci, wzywa bogatego człowieka, po raz trzeci zapowiada mękę i zmartwychwstanie oraz uzdrawia ślepego Bartymeusza pod Jerychem.

Co dzieje się w Ewangelii Marka 10?

Faryzeusze, wystawiając Jeszuę na próbę, pytają o rozwód. On odsyła ich do zamysłu Stwórcy sprzed listu rozwodowego Mojżesza: „od początku stworzenia Bóg uczynił ich mężczyzną i kobietą”, a stąd „Co więc Bóg złączył, człowiek niech nie rozłącza” (Mk 10,9). List rozwodowy był jedynie ustępstwem wobec zatwardziałości serca. Zaraz potem Jeszua bierze w ramiona przynoszone dzieci i uczy, że kto nie przyjmie królestwa Bożego jak dziecko, nie wejdzie do niego.

Przybiega człowiek pytający, co czynić, aby odziedziczyć życie wieczne. Zna przykazania, lecz brakuje mu jednego: „sprzedaj wszystko, co masz i rozdaj ubogim”, a potem pójdź za mną. Odchodzi smutny, bo miał wiele dóbr. Stąd słowa o wielbłądzie i uchu igielnym oraz o tym, że zbawienie jest dziełem Boga: „U ludzi to niemożliwe, ale nie u Boga” (Mk 10,27). Gdy Piotr przypomina, że „opuściliśmy wszystko”, pada obietnica stokrotnej nagrody „wśród prześladowań”, a w przyszłym świecie — życia wiecznego.

Zmierzając do Jerozolimy, Jeszua idzie przed uczniami, którzy zdumiewają się i boją. Po raz trzeci zapowiada, że Syn Człowieczy zostanie wydany kapłanom i poganom, wyszydzony, ubiczowany i zabity, lecz „trzeciego dnia zmartwychwstanie”. Jakub i Jan proszą wtedy o miejsca po jego prawej i lewej stronie w chwale. Jeszua uczy odwróconej hierarchii: kto chce być wielki, niech służy, a kto pierwszy — niech będzie sługą wszystkich, „bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, ale aby służyć i aby dać swe życie na okup za wielu”.

Pod Jerychem ślepy żebrak Bartymeusz, syn Tymeusza, mimo uciszania woła coraz głośniej: „Jezusie, Synu Dawida, zmiłuj się nade mną!”. Jeszua każe go zawołać; niewidomy zrzuca płaszcz, podbiega i prosi, żeby widzieć. Słyszy: „Idź, twoja wiara cię uzdrowiła”, i zaraz odzyskuje wzrok, a potem idzie drogą za Jeszuą — obraz ucznia, który naprawdę przejrzał.

Kluczowe wersety

„Co więc Bóg złączył, człowiek niech nie rozłącza.” — Mk 10,9 (UBG)

„Bo i Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, ale aby służyć i aby dać swe życie na okup za wielu.” — Mk 10,45 (UBG)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Osoby: Jeszua (Jezus); faryzeusze; przynoszone dzieci; bogaty człowiek; Piotr; Jakub i Jan, synowie Zebedeusza; ślepy Bartymeusz, syn Tymeusza.

Miejsca: Judea za Jordanem; droga do Jerozolimy; Jerycho.

Wydarzenia: Spór o rozwód; błogosławieństwo dzieci; wezwanie bogatego człowieka; obietnica dla tych, którzy opuścili wszystko; trzecia zapowiedź męki; prośba synów Zebedeusza; uzdrowienie Bartymeusza.

Główna myśl rozdziału

Droga do Jerozolimy jest drogą krzyża i służby. Jeszua przywraca pierwotny, stwórczy porządek małżeństwa, demaskuje złudzenie bogactwa i objawia sens swojej misji jako okupu. Wielkość w królestwie mierzy się służbą, a wejście do niego jest darem Boga, przyjmowanym z dziecięcą ufnością i wiarą taką jak u Bartymeusza.

Trzy razy Jeszua zapowiada krzyż, a uczniowie wciąż myślą o statusie i nagrodzie — dlatego stawia im za wzór dziecko oraz wiarę niewidomego żebraka. Prawdziwe naśladowanie to porzucenie własnych zabezpieczeń dla niego i dla ewangelii oraz przyjęcie życia jako służby na wzór Syna Człowieczego, który sam idzie drogą okupu.

Zobacz interlinearny tekst Ewangelii Marka 10 oraz sąsiednie streszczenia: Ewangelia Marka 9 i Ewangelia Marka 11.

Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Jerycho · Marek — znaczenie imienia · Piotr — znaczenie imienia · Jakub — znaczenie imienia

Rozdziały: ← Ewangelia Marka 9 · Ewangelia Marka — cała księga · Ewangelia Marka 11 →

Marek 11 otwiera ostatni tydzień w Jerozolimie. Jeszua (Jezus) wjeżdża do miasta na oślęciu wśród okrzyków „Hosanna”, przeklina bezowocne drzewo figowe, oczyszcza świątynię z handlu i naucza o wierze, modlitwie i przebaczeniu, a przywódcom kwestionującym jego prawo stawia pytanie o chrzest Jana.

Co dzieje się w Ewangelii Marka 11?

Na polecenie Jeszui uczniowie przyprowadzają z Betfage oślątko, na którym nikt jeszcze nie siedział. Tłum słania na drodze szaty i gałązki, wołając: „Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pana!”, i błogosławiąc „królestwo naszego ojca Dawida”. Jeszua wjeżdża do świątyni, ogląda wszystko i — gdy nadchodzi wieczór — wraca z dwunastoma do Betanii. To mesjański, lecz pokorny wjazd Syna Dawida, zapowiedziany w Pismie.

Nazajutrz Jeszua przeklina drzewo figowe pokryte liśćmi, lecz bez owocu — znak wobec religijności, która nie wydaje owoców. W świątyni wywraca stoły wymieniających pieniądze i stołki sprzedających gołębie, nie pozwalając nawet przenosić przez nią żadnego naczynia, oraz przypomina Pismo: „Mój dom będzie nazwany domem modlitwy dla wszystkich narodów”, a oni zrobili z niego „jaskinię zbójców” (Mk 11,17). Naczelni kapłani i uczeni w Piśmie, bojąc się jego nauki, zaczynają szukać sposobu, jak go zgładzić.

Rano uczniowie widzą, że przeklęte drzewo uschło od korzeni. Jeszua czyni z tego lekcję o mocy zaufania Bogu: „Miejcie wiarę w Boga” — kto nie zwątpi w sercu, lecz uwierzy, może rzec górze, by rzuciła się w morze, i „spełni się mu, cokolwiek powie”. Dlatego zachęca: „O cokolwiek prosicie w modlitwie, wierzcie, że otrzymacie, a stanie się wam”. Do modlitwy dołącza warunek przebaczenia: gdy stajecie, modląc się, darujcie bliźnim, „aby i wasz Ojciec, który jest w niebie, przebaczył wam wasze przewinienia”.

Gdy Jeszua znów przechadza się po świątyni, naczelni kapłani, uczeni w Piśmie i starsi pytają, „jakim prawem to czynisz” i kto dał mu tę władzę. Zamiast wprost odpowiedzieć, odbija pytaniem: czy chrzest Jana pochodził z nieba, czy od ludzi? Przywódcy kalkulują — jeśli powiedzą „z nieba”, usłyszą zarzut niewiary; jeśli „od ludzi”, boją się ludu, który uważał Jana za proroka. Wykrętne „Nie wiemy” pozostaje bez odpowiedzi.

Kluczowe wersety

„Czyż nie jest napisane: Mój dom będzie nazwany domem modlitwy dla wszystkich narodów? Lecz wy zrobiliście z niego jaskinię zbójców.” — Mk 11,17 (UBG)

„Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pana!” — Mk 11,9 (UBG)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Osoby: Jeszua (Jezus); dwaj wysłani uczniowie; dwunastu; tłum pielgrzymów; naczelni kapłani, uczeni w Piśmie i starsi; Piotr.

Miejsca: Betfage i Betania przy Górze Oliwnej; Jerozolima; świątynia.

Wydarzenia: Wjazd na oślęciu; przekleństwo drzewa figowego; oczyszczenie świątyni; nauka o wierze, modlitwie i przebaczeniu; spór o władzę.

Główna myśl rozdziału

Prawowity Król wchodzi do swojego domu i osądza pusty kult. Bezowocny figowiec i handel w świątyni to dwa obrazy tej samej prawdy: Bóg szuka owocu i czystego uwielbienia „dla wszystkich narodów”, nie fasady. Wiara, modlitwa i przebaczenie są drogą serca, którego autorytet płynie z Pisma, a nie z układów kapłanów uczepionych własnej władzy.

Rozdział łączy sąd nad bezowocną religią z zapowiedzią nowej wspólnoty modlitwy. Uschły figowiec i wygnani przekupnie pokazują, że Bóg odrzuca pozory, lecz obok kary stawia obietnicę: wiara i darowanie win otwierają dostęp do Ojca w niebie. Milczenie przywódców wobec pytania o Jana obnaża, że ich autorytet opiera się na wyrachowaniu, nie na prawdzie objawionej w Pismie. Prawdziwym celem pozostaje dom modlitwy otwarty dla wszystkich narodów, w którym owocuje serce oczyszczone wiarą i przebaczeniem.

Zobacz interlinearny tekst Ewangelii Marka 11 oraz sąsiednie streszczenia: Ewangelia Marka 10 i Ewangelia Marka 12.

Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Świątynia (Bejt haMikdasz) · Marek — znaczenie imienia · Piotr — znaczenie imienia

Rozdziały: ← Ewangelia Marka 10 · Ewangelia Marka — cała księga · Ewangelia Marka 12 →

Marek 12 to seria starć w świątyni. Jeszua (Jezus) opowiada przypowieść o przewrotnych dzierżawcach winnicy, odpowiada na podchwytliwe pytania o podatek, zmartwychwstanie i największe przykazanie, a na koniec przeciwstawia obłudę uczonych w Piśmie ofierze ubogiej wdowy.

Co dzieje się w Ewangelii Marka 12?

W przypowieści o winnicy gospodarz posyła kolejne sługi, których dzierżawcy biją i zabijają, a w końcu i umiłowanego syna, którego mordują, by zagarnąć dziedzictwo — to czytelny obraz odrzucenia proroków i Syna. Pan winnicy „przyjdzie i wytraci tych rolników, a winnicę odda innym”. Jeszua cytuje Pismo: „Kamień, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnym” (Mk 12,10). Przywódcy rozumieją, że przypowieść mówi o nich, lecz boją się ludu i odchodzą.

Kolejni wysłannicy próbują go usidlić. Faryzeusze i herodianie, schlebiając mu, pytają, czy wolno płacić podatek cesarzowi. Jeszua przejrzawszy ich obłudę, każe przynieść grosz i pyta o wizerunek i napis; gdy słyszy, że cesarza, odpowiada: „Oddawajcie więc cesarzowi to, co należy do cesarza, a co należy do Boga – Bogu”. Słuchacze podziwiają jego odpowiedź.

Saduceusze, którzy nie wierzą w zmartwychwstanie, podsuwają zagadkę o kobiecie i siedmiu braciach. Jeszua odsyła ich do Pisma i mocy Boga: po zmartwychwstaniu ludzie „będą jak aniołowie w niebie”, a Bóg z krzaka mówi „Ja jestem Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba”, więc „Bóg nie jest Bogiem umarłych, ale Bogiem żywych”. Zapytany o pierwsze przykazanie, przywołuje Szema: „Słuchaj, Izraelu! Pan, nasz Bóg, Pan jest jeden”, oraz miłość Boga całym sobą i bliźniego jak siebie samego.

Sam Jeszua stawia potem pytanie: skoro Dawid „przez Ducha Świętego” nazywa Chrystusa Panem, jak Chrystus może być tylko jego synem? — a „wielki tłum chętnie go słuchał”. Ostrzega przed uczonymi w Piśmie, którzy lubią zaszczyty i pierwsze miejsca, a pożerają domy wdów i „dla pozoru odprawiają długie modlitwy”. Na koniec, siedząc naprzeciw skarbony, wskazuje ubogą wdowę, która wrzuciła dwie drobne monety: „ta uboga wdowa wrzuciła więcej niż wszyscy”, bo oddała „całe swoje utrzymanie”.

Kluczowe wersety

„Słuchaj, Izraelu! Pan, nasz Bóg, Pan jest jeden.” — Mk 12,29 (UBG)

„Oddawajcie więc cesarzowi to, co należy do cesarza, a co należy do Boga – Bogu.” — Mk 12,17 (UBG)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Osoby: Jeszua (Jezus); naczelni kapłani, uczeni w Piśmie i starsi; faryzeusze i herodianie; saduceusze; przychylny uczony w Piśmie; uboga wdowa.

Miejsca: Świątynia w Jerozolimie — dziedziniec i miejsce przy skarbonie.

Wydarzenia: Przypowieść o dzierżawcach; pytanie o podatek; spór o zmartwychwstanie; największe przykazanie; pytanie o Syna Dawida; ostrzeżenie przed uczonymi; dar wdowy.

Główna myśl rozdziału

W obliczu prób Jeszua nie łamie się, lecz odsłania sedno wiary Izraela: jeden Bóg, którego kochamy całym sobą, i bliźni kochany jak my sami — fundament wprost z Tory (Szema z Księgi Powtórzonego Prawa). Odrzucony przez budujących kamień staje się kamieniem węgielnym i okazuje się Panem samego Dawida, a prawdziwą pobożnością jest ofiara serca wdowy, nie pozory uczonych w Piśmie.

Świątynia, która miała być domem modlitwy, staje się areną prób — a Jeszua za każdym razem odsyła pytających do Pisma i do żywego Boga. Fundamentem pozostaje wyznanie jednego Boga i podwójne przykazanie miłości, streszczające całą Torę. Wobec obłudy uczonych prawdziwą miarą pobożności okazuje się nie wielkość daru, lecz oddanie serca, jak u wdowy, która dała wszystko. Kto zna Pisma i moc Boga, nie zbłądzi ani w sprawie zmartwychwstania, ani w tym, komu należy się najwyższa cześć.

Zobacz interlinearny tekst Ewangelii Marka 12 oraz sąsiednie streszczenia: Ewangelia Marka 11 i Ewangelia Marka 13.

Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Szema (Słuchaj, Izraelu) · Świątynia (Bejt haMikdasz) · Ofiara (korban) · Dawid · Marek — znaczenie imienia

Rozdziały: ← Ewangelia Marka 11 · Ewangelia Marka — cała księga · Ewangelia Marka 13 →

Ewangelia Marka, rozdział 6 — od odrzucenia w rodzinnym Nazarecie po dwa wielkie znaki. Jeszua (Jezus) rozsyła dwunastu apostołów, Marek relacjonuje ścięcie Jana Chrzciciela przez Heroda, a następnie Jeszua karmi pięć tysięcy mężczyzn pięcioma chlebami i dwiema rybami oraz przychodzi do uczniów, idąc po morzu.

Co dzieje się w Ewangelii Marka 6?

W rodzinnych stronach Jeszua naucza w synagodze, lecz ziomkowie gorszą się: Czy to nie jest cieśla, syn Marii, a brat Jakuba, Józefa, Judy i Szymona? Odpowiada im: Nigdzie nie jest prorok bez czci, tylko w swojej ojczyźnie, i z powodu ich niedowiarstwa nie czyni tam wielu cudów. Potem rozsyła dwunastu po dwóch, dając im moc nad duchami nieczystymi i nakazując, by na drogę nie brali niczego oprócz laski. Wychodzą, wzywają do pokuty, wypędzają demony i uzdrawiają chorych.

Wieść o Jeszui dociera do Heroda, który sądzi, że to zmartwychwstały Jan. Marek przypomina, że Herod uwięził Jana za to, iż ten mówił mu: Nie wolno ci mieć żony swego brata. Podczas uczty urodzinowej córka Herodiady tańczy, a uradowany król przysięga dać jej, o cokolwiek poprosi. Podmówiona przez matkę, żąda głowy Jana Chrzciciela na misie. Zasmucony król, związany przysięgą, każe ściąć Jana w więzieniu; jego uczniowie zabierają ciało i składają w grobie.

Apostołowie wracają i zdają sprawę, a Jeszua wzywa: Pójdźcie wy na odludne miejsce i odpocznijcie trochę. Tłum jednak wyprzedza ich pieszo. Jeszua lituje się, bo byli jak owce niemające pasterza, i naucza ich. Wieczorem, wobec braku jedzenia, mówi uczniom: Wy dajcie im jeść, po czym z pięciu chlebów i dwóch ryb karmi około pięciu tysięcy mężczyzn; zebrano dwanaście pełnych koszy resztek.

Zaraz potem każe uczniom odpłynąć, a sam idzie na górę się modlić. Nocą, widząc ich zmagających się z przeciwnym wiatrem, przychodzi do nich, idąc po morzu. Przerażonym mówi: Ufajcie, to ja jestem! Nie bójcie się!, wsiada do łodzi i wiatr ustaje, oni zaś dziwią się, bo nie pojęli cudu z chlebami, gdyż ich serce było odrętwiałe. Po przeprawie do ziemi Genezaret ludzie znoszą chorych, by mogli dotknąć choćby brzegu jego szaty. Brzmienie oryginału prześledzisz w materiale interlinia Marka 6 (słowo po słowie).

Kluczowe wersety

„Nigdzie nie jest prorok bez czci, tylko w swojej ojczyźnie, wśród swoich krewnych i w swoim domu.” — Mk 6,4 (UBG)

„Ufajcie, to ja jestem! Nie bójcie się!” — Mk 6,50 (UBG)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Występują: Jeszua, mieszkańcy Nazaretu, dwunastu apostołów, Jan Chrzciciel, Herod, Herodiada i jej tańcząca córka oraz tłum pięciu tysięcy. Miejsca: Nazaret, okoliczne wioski, dwór Heroda, odludne miejsce nad Morzem Galilejskim, samo morze, po którym Jeszua idzie, oraz ziemia Genezaret. Kluczowe wydarzenia to odrzucenie w ojczyźnie, rozesłanie Dwunastu, ścięcie Jana, nakarmienie pięciu tysięcy, chodzenie po morzu i liczne uzdrowienia.

Główna myśl rozdziału

Rozdział zestawia niedowiarstwo — ziomków z Nazaretu i okrucieństwo Heroda — z mocą i troską Jeszui, który jak pasterz karmi zgłodniały lud i panuje nad żywiołami. Nakarmienie tysięcy i chodzenie po morzu objawiają, kim jest, choć uczniowie wciąż tego nie pojmują. Wcześniejsze cuda opisuje streszczenie Ewangelii Marka 5, a spór o tradycję starszych — streszczenie Ewangelii Marka 7.

Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Ewangelia Marka · Karmi · Marek — znaczenie imienia · Herod — znaczenie imienia · Herodiada — znaczenie imienia

Rozdziały: ← Ewangelia Marka 5 · Ewangelia Marka — cała księga · Ewangelia Marka 7 →

Ewangelia Marka, rozdział 7 — Jeszua (Jezus) demaskuje religię opartą na ludzkiej tradycji zamiast na przykazaniu Boga. Spór o obmywanie rąk prowadzi do nauki, że człowieka kala to, co wychodzi z jego serca. Potem Jeszua uwalnia córkę Syrofenicjanki i uzdrawia głuchoniemego słowem Effatha.

Co dzieje się w Ewangelii Marka 7?

Faryzeusze i uczeni z Jerozolimy zarzucają uczniom, że jedzą chleb nieumytymi rękami, wbrew tradycji starszych. Jeszua odpowiada słowami Izajasza: Ten lud czci mnie wargami, ale ich serce daleko jest ode mnie, i wprost oskarża: opuściwszy przykazania Boże, trzymacie się tradycji ludzkiej. Jako przykład podaje Korban — zwyczaj, przez który pod pozorem daru dla Boga uchylano przykazanie o czci dla ojca i matki. Przypomina, że Mojżesz bowiem powiedział: Czcij swego ojca i swoją matkę, a ludzka tradycja obraca słowo Boże wniwecz. Podsumowuje ostro: Całkowicie znosicie przykazanie Boże, aby zachować swoją tradycję.

Do zwołanego tłumu Jeszua kieruje zasadę: Nie ma nic z zewnątrz, co wchodząc w człowieka, mogłoby go skalać, ale to, co z niego wychodzi, to kala człowieka. Uczniom, którzy dopytują o tę przypowieść, mówi z wyrzutem: Czy i wy jesteście tak bezrozumni?, i wyjaśnia, że to, co wchodzi z zewnątrz, trafia do żołądka, natomiast z serca człowieka pochodzą złe myśli, cudzołóstwa, nierząd, zabójstwa, kradzieże, chciwość, pycha i głupota — i to właśnie kala człowieka.

W okolicach Tyru i Sydonu przychodzi do niego Greczynka rodem z Syrofenicji, prosząc o uwolnienie córki. Na słowa o chlebie dzieci i szczeniętach odpowiada pokornie: Tak, Panie, lecz i szczenięta jadają pod stołem z okruszyn dzieci, a Jeszua za tę odpowiedź uwalnia jej córkę. W Dekapolu uzdrawia głuchego z trudnością mowy: wkłada palce w jego uszy, dotyka języka i, spojrzawszy w niebo, wzdycha oraz mówi: Effatha, to znaczy: Otwórz się. Uszy głuchego natychmiast się otwierają, a świadkowie zdumiewają się: Dobrze wszystko uczynił. Sprawia, że głusi słyszą i niemi mówią. Brzmienie oryginału prześledzisz w materiale interlinia Marka 7 (słowo po słowie).

Kluczowe wersety

„Wy bowiem, opuściwszy przykazania Boże, trzymacie się tradycji ludzkiej, obmywania dzbanków i kubków.” — Mk 7,8 (UBG)

„Nie ma nic z zewnątrz, co wchodząc w człowieka, mogłoby go skalać, ale to, co z niego wychodzi, to kala człowieka.” — Mk 7,15 (UBG)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Występują: Jeszua, faryzeusze i uczeni w Piśmie z Jerozolimy, uczniowie, Syrofenicjanka (Greczynka) i jej córka oraz głuchoniemy. Miejsca: okolice, gdzie toczy się spór o tradycję, ziemie Tyru i Sydonu oraz Dekapol. Kluczowe wydarzenia to konfrontacja wokół obmywania rąk i zwyczaju Korban, nauka o tym, co naprawdę kala człowieka, uwolnienie córki Syrofenicjanki oraz uzdrowienie głuchego słowem Effatha.

Główna myśl rozdziału

Jeszua stawia przykazanie Boga ponad ludzką tradycję i przenosi ciężar czystości z rytuału na serce: nieczystość rodzi się wewnątrz człowieka, nie z zewnątrz. Wiara pokornej Syrofenicjanki pokazuje zarazem, że Boże miłosierdzie sięga poza Izrael. Prawdziwa pobożność mierzy się posłuszeństwem słowu Boga, a nie skrupulatnością obrzędowych obmyć. Poprzedni rozdział opisuje streszczenie Ewangelii Marka 6, a drugie rozmnożenie chleba i wyznanie Piotra — streszczenie Ewangelii Marka 8.

Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Ewangelia Marka · Mojżesz — znaczenie imienia

Rozdziały: ← Ewangelia Marka 6 · Ewangelia Marka — cała księga · Ewangelia Marka 8 →

Ewangelia Marka, rozdział 4 — Jeszua (Jezus) naucza tłumy z łodzi w przypowieściach o królestwie Bożym. Rozdział zawiera przypowieść o siewcy wraz z jej wyjaśnieniem, obrazy świecy, samorosnącego ziarna i ziarna gorczycy, a kończy się uciszeniem gwałtownej burzy na Morzu Galilejskim.

Co dzieje się w Ewangelii Marka 4?

Z łodzi na morzu Jeszua uczy lud zgromadzony na brzegu: Słuchajcie! Oto siewca wyszedł siać. Ziarno pada przy drodze, na miejsca skaliste, między ciernie i na dobrą ziemię, wydając plon trzydziesto-, sześćdziesięcio- i stokrotny. Uczniom na osobności wyjaśnia, że Siewca sieje słowo: droga to serca, z których szatan wybiera słowo; grunt skalisty to ludzie bez korzenia, gorszący się w ucisku; ciernie to troski tego świata, ułuda bogactwa i żądze innych rzeczy; dobra ziemia to ci, którzy słowo przyjmują i przynoszą owoc. Dwukrotnie powtarza wezwanie: Kto ma uszy do słuchania, niech słucha.

Wyjaśnia też cel przypowieści: Wam dano poznać tajemnicę królestwa Bożego, podczas gdy dla stojących z zewnątrz wszystko pozostaje w przypowieściach. Kolejne obrazy mówią, że świecy nie stawia się pod naczyniem oraz że Jaką miarą mierzycie, taką będzie wam odmierzone. Dwie przypowieści przybliżają wzrost królestwa: ziarno wrzucone w ziemię wschodzi samo, a on nie wie jak, a ziarno gorczycy, najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi, wyrasta w wielką roślinę, tak że ptaki niebieskie mogą się gnieździć w jego cieniu. Marek zaznacza, że w wielu takich przypowieściach głosił im słowo, a na osobności wykładał wszystko swoim uczniom.

Wieczorem Jeszua każe przeprawić się na drugą stronę. Gdy zrywa się gwałtowny wicher i fale zalewają łódź, on śpi w tyle łodzi na wezgłowiu. Uczniowie budzą go z wyrzutem: Nauczycielu, nie obchodzi cię, że giniemy? Zbudzony, wstaje, gromi wiatr i mówi do morza: Milcz i uspokój się! Nastaje wielka cisza. Do przestraszonych uczniów mówi: Czemu się tak boicie? Jak to jest, że nie macie wiary?, a oni pytają jeden drugiego, kim jest ten, którego słuchają wiatr i morze. Brzmienie oryginału prześledzisz w materiale interlinia Marka 4 (słowo po słowie).

Kluczowe wersety

„Kto ma uszy do słuchania, niech słucha.” — Mk 4,9 (UBG)

„Kim on jest, że nawet wiatr i morze są mu posłuszne?” — Mk 4,41 (UBG)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Występują: Jeszua, tłum na brzegu oraz uczniowie (dwunastu), którym prywatnie wykłada przypowieści. Miejsce: Morze Galilejskie — łódź, z której naucza, brzeg pełen ludzi oraz przeprawa, podczas której wybucha burza. Kluczowe wydarzenia to przypowieść o siewcy i jej wyjaśnienie, przypowieści o świecy, mierze, samorosnącym ziarnie i gorczycy oraz uciszenie wichru i fal jednym słowem.

Główna myśl rozdziału

Królestwo Boże rośnie przez zasiane słowo — przyjęte w dobrym sercu wydaje obfity owoc, choć jego wzrost pozostaje tajemnicą Boga. Uciszenie burzy odsłania natomiast, kim naprawdę jest nauczyciel tych przypowieści: ma władzę nawet nad żywiołami, dlatego pełnia zaufania należy się właśnie jemu. Kto słucha słowa i przyjmuje je sercem, ten jest dobrą ziemią; pozostałych pokonują szatan, ucisk oraz troski i ułuda bogactwa. Wcześniejsze wydarzenia opisuje streszczenie Ewangelii Marka 3, a kolejne cuda mocy — streszczenie Ewangelii Marka 5.

Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Ewangelia Marka · Marek — znaczenie imienia

Rozdziały: ← Ewangelia Marka 3 · Ewangelia Marka — cała księga · Ewangelia Marka 5 →

Ewangelia Marka, rozdział 5 — trzy sceny mocy Jeszui (Jezusa) nad demonami, chorobą i śmiercią. W krainie Gadareńczyków uwalnia opętanego przez legion demonów, w drodze do domu Jaira uzdrawia kobietę cierpiącą od dwunastu lat na upływ krwi, a na koniec wskrzesza jego zmarłą dwunastoletnią córkę.

Co dzieje się w Ewangelii Marka 5?

Po przeprawie za morze wybiega naprzeciw Jeszui człowiek opętany, mieszkający wśród grobowców, którego nikt nie zdołał związać. Zapytany o imię, duch odpowiada: Na imię mi Legion, bo jest nas wielu. Demony proszą, by posłać je w stado świń; gdy w nie wchodzą, około dwóch tysięcy świń rzuca się z urwiska do morza i tonie. Uwolniony siedzi ubrany i przy zdrowych zmysłach, a przestraszeni mieszkańcy proszą Jeszuę, by odszedł. Uwolniony chce zostać przy nim, lecz Jeszua poleca: Idź do domu, do swoich, i opowiedz im, jak wielkie rzeczy Pan ci uczynił. Ten odchodzi i w Dekapolu opowiada, jak wielkie rzeczy Jezus mu uczynił, a wszyscy się dziwią.

Po powrocie przełożony synagogi Jair pada Jeszui do nóg, błagając o uzdrowienie umierającej córeczki. W drodze kobieta chorująca od dwunastu lat na upływ krwi, która wiele wycierpiała od licznych lekarzy, dotyka z tyłu jego szaty — mówiła bowiem: Jeśli dotknę choćby jego szaty, będę zdrowa. Natychmiast ustaje jej upływ krwi i zostaje uzdrowiona. Jeszua, poznawszy, że wyszła z niego moc, odnajduje ją i mówi: Córko, twoja wiara cię uzdrowiła, idź w pokoju.

Wtedy przychodzi wieść, że córka Jaira umarła, lecz Jeszua mówi przełożonemu: Nie bój się, tylko wierz! W domu, wśród płaczu, oświadcza: Dziewczynka nie umarła, tylko śpi, i naśmiewają się z niego. Biorąc ze sobą rodziców oraz Piotra, Jakuba i Jana, ujmuje dziewczynkę za rękę i mówi: Talitha kumi! — to znaczy: Dziewczynko, mówię ci, wstań! Dwunastoletnia dziewczynka natychmiast wstaje i chodzi, a świadków ogarnia wielkie zdumienie. Jeszua surowo przykazuje, aby nikt się o tym nie dowiedział, i poleca dać jej jeść. Brzmienie oryginału prześledzisz w materiale interlinia Marka 5 (słowo po słowie).

Kluczowe wersety

„Córko, twoja wiara cię uzdrowiła, idź w pokoju i bądź uzdrowiona ze swojej choroby.” — Mk 5,34 (UBG)

„Nie bój się, tylko wierz!” — Mk 5,36 (UBG)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Występują: Jeszua, opętany z legionem demonów, pasterze świń i mieszkańcy krainy, Jair — przełożony synagogi, jego córeczka, kobieta z upływem krwi oraz świadkowie wskrzeszenia: Piotr, Jakub i Jan. Miejsca: kraina Gadareńczyków i Dekapol po wschodniej stronie jeziora oraz dom Jaira po drugiej stronie Morza Galilejskiego. Kluczowe wydarzenia to uwolnienie opętanego, utonięcie stada świń, uzdrowienie kobiety przez dotknięcie szaty oraz wskrzeszenie córki Jaira.

Główna myśl rozdziału

Trzy cuda ukazują panowanie Jeszui nad tym, czego człowiek pokonać nie może: nad zniewoleniem przez demony, nad przewlekłą chorobą i nad samą śmiercią. Za każdym razem kluczem jest wiara — kobiety, która dotyka jego szaty, i Jaira, któremu mówi Nie bój się, tylko wierz! Rozdział podkreśla, że nawet śmierć nie stawia granicy mocy Mesjasza. Poprzednie przypowieści opisuje streszczenie Ewangelii Marka 4, a odrzucenie w Nazarecie — streszczenie Ewangelii Marka 6.

Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Ewangelia Marka · Jair — znaczenie imienia · Piotr — znaczenie imienia · Jakub — znaczenie imienia

Rozdziały: ← Ewangelia Marka 4 · Ewangelia Marka — cała księga · Ewangelia Marka 6 →

Ewangelia Mateusza 27 opisuje wydanie Jeszui (Jezusa) Piłatowi, koniec Judasza, wyrok pod presją tłumu, szyderstwo żołnierzy, ukrzyżowanie na Golgocie, śmierć i pogrzeb. Rozdział podkreśla wypełnianie się Pism oraz zabezpieczenie grobu strażą i pieczęcią.

Co dzieje się w Ewangelii Mateusza 27?

O świcie przywódcy wydają związanego Jeszuę namiestnikowi Poncjuszowi Piłatowi. Judasz, widząc wyrok, żałuje, zwraca trzydzieści srebrników i wiesza się, a za pieniądze będące zapłatą za krew kupiono pole garncarza, odtąd zwane Polem Krwi. Koniec Judasza i to pole Mateusz odczytuje jako wypełnienie proroctwa, wskazując, że nawet zdrada wpisuje się w Pisma. Przed Piłatem Jeszua milczy wobec oskarżeń. Namiestnik, ostrzegany nawet przez żonę, proponuje uwolnienie więźnia, lecz podburzony tłum woła o Barabasza i o ukrzyżowanie Jeszui. Piłat umywa ręce, a lud odpowiada: „Krew jego na nas i na nasze dzieci”.

Żołnierze biczują Jeszuę, wkładają Mu szkarłatny płaszcz, koronę z cierni i trzcinę, drwiąco witając jako króla Żydów. Szymon z Cyreny niesie krzyż na Golgotę, czyli Miejsce Czaszki. Tam Jeszuę ukrzyżowano między dwoma bandytami, rozdzielono Jego szaty i rzucano o nie losy — jak zapowiadało Pismo. Nad głową umieszczono napis „To jest Jezus, król Żydów”; szyderczy tytuł, którym Go witano, staje się wbrew drwiącym prawdą wypisaną na krzyżu. Przechodnie, kapłani i współukrzyżowani urągają Mu, wzywając, by zszedł z krzyża, skoro jest Synem Bożym.

Od godziny szóstej do dziewiątej ciemność ogarnia ziemię, a Jeszua woła: „Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?” i oddaje ducha. Zasłona świątyni rozdziera się na pół, ziemia drży, skały pękają, a groby się otwierają. Setnik wyznaje: „On prawdziwie był Synem Bożym”; rozdarta zasłona i słowa poganina to dwa świadectwa — jedno ze świątyni, drugie z ust obcego. Wieczorem Józef z Arymatei składa ciało w nowym grobowcu wykutym w skale i zatacza wielki kamień. Nazajutrz kapłani i faryzeusze proszą Piłata o straż i zabezpieczają grobowiec, „pieczętując kamień”, by uczniowie nie wykradli ciała.

Kluczowe wersety

„Eli, Eli, lama sabachthani? To znaczy: Boże mój, Boże mój, czemu mnie opuściłeś?” — Mt 27,46 (UBG)

„On prawdziwie był Synem Bożym.” — Mt 27,54 (UBG)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Występują Jeszua, Judasz, Piłat z żoną, Barabasz, żołnierze, Szymon z Cyreny, setnik, kobiety z Galilei (Maria Magdalena, Maria matka Jakuba i Józefa, matka synów Zebedeusza) oraz Józef z Arymatei. Miejsca to ratusz, Golgota i skalny grobowiec. Wydarzenia: wydanie Piłatowi, śmierć Judasza, wyrok i uwolnienie Barabasza, szyderstwo, ukrzyżowanie, znaki po śmierci, pogrzeb i opieczętowanie grobu strażą.

Główna myśl rozdziału

Mateusz przedstawia ukrzyżowanie jako świadome wypełnianie Pism — od zapłaty za krew po podział szat i słowa z krzyża zaczerpnięte z Psalmu. Milczenie Jeszui wobec oskarżeń i wyznanie pogańskiego setnika podkreślają Jego niewinność i tożsamość Syna Bożego. Rozdarta zasłona świątyni i drżąca ziemia to znaki wagi tej śmierci. Opieczętowany grób i straża, ustawione przez samych przeciwników, przygotowują niepodważalne tło dla pustego grobu — nawet działania wrogów służą temu, by przyszłe zmartwychwstanie nie dało się podważyć. To lektura sola scriptura, czytająca krzyż wyłącznie przez proroctwa Tanach, a nie przez ludzką intrygę. Zapis słowo w słowo znajdziesz w interlinii Ewangelii Mateusza 27.

Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Tanach · Ewangelia Mateusza · Barabasz · Mateusz — znaczenie imienia · Szymon — znaczenie imienia

Rozdziały: ← Ewangelia Mateusza 26 · Ewangelia Mateusza — cała księga · Ewangelia Mateusza 28 →

Ewangelia Mateusza 28 zamyka księgę zmartwychwstaniem Jeszui (Jezusa): pusty grób, anioł odwalający kamień, spotkanie kobiet ze Zmartwychwstałym, przekupienie straży oraz wielkie posłannictwo dane jedenastu uczniom w Galilei. Rozdział świadczy, że Mesjasz powstał cieleśnie, jak zapowiedział.

Co dzieje się w Ewangelii Mateusza 28?

Po szabacie, o świcie pierwszego dnia tygodnia, Maria Magdalena i druga Maria przychodzą obejrzeć grób. Następuje wielkie trzęsienie ziemi: anioł Pana zstępuje z nieba, odwala kamień i siada na nim, a strażnicy „drżeli ze strachu i stali się jak umarli”. Anioł uspokaja kobiety: nie mają się bać, bo szukają ukrzyżowanego Jeszui, którego już tu nie ma — „Powstał bowiem, jak powiedział”. Pusty grób jest tu pierwszym, materialnym znakiem: ciała nie ma, bo Mesjasz „Powstał”, dokładnie jak zapowiadał. Anioł zaprasza, by zobaczyły puste miejsce, gdzie leżał, i szybko zaniosły uczniom wieść, że Mistrz udaje się przed nimi do Galilei.

W drodze sam Jeszua wychodzi kobietom naprzeciw ze słowem „Witajcie!”; one obejmują Jego nogi i oddają Mu pokłon — spotykają realne, dotykalne ciało Zmartwychwstałego. Gest objęcia nóg podkreśla, że nie jest to zjawa, lecz Ten sam, ukrzyżowany Jeszua. On powtarza polecenie, by bracia poszli do Galilei. Tymczasem część straży donosi kapłanom o wydarzeniach, a ci przekupują żołnierzy „sporo pieniędzy”, każąc rozgłaszać, że uczniowie wykradli ciało w nocy. Mateusz zaznacza, że ta fałszywa wersja „trwa aż do dziś”, sam ją zbijając świadectwem pustego grobu i spotkań ze Zmartwychwstałym.

Jedenastu uczniów udaje się na wyznaczoną górę w Galilei. Gdy widzą Jeszuę, oddają Mu pokłon, choć niektórzy wątpią; wątpliwość części uczniów nie unieważnia spotkania — posłannictwo otrzymują realni, omylni świadkowie. Zmartwychwstały ogłasza: „Dana mi jest wszelka władza na niebie i na ziemi”, i posyła ich, by nauczali wszystkie narody, chrzcząc je i ucząc przestrzegać wszystkiego, co przykazał. Księga kończy się obietnicą Jego stałej obecności: „ja jestem z wami przez wszystkie dni aż do końca świata”.

Kluczowe wersety

„Nie ma go tu. Powstał bowiem, jak powiedział. Chodźcie, zobaczcie miejsce, gdzie leżał Pan.” — Mt 28,6 (UBG)

„Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego” — Mt 28,19 (UBG)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Występują Maria Magdalena i druga Maria, anioł Pana, strażnicy, naczelni kapłani i starsi, Zmartwychwstały Jeszua oraz jedenastu uczniów. Miejsca to grobowiec z odwalonym kamieniem i góra w Galilei. Wydarzenia: trzęsienie ziemi i odsłonięcie pustego grobu, zwiastowanie zmartwychwstania, spotkanie kobiet z Jeszuą, przekupienie straży i rozgłoszenie kłamstwa oraz wielkie posłannictwo z obietnicą obecności aż do końca świata.

Główna myśl rozdziału

Finał Mateusza jest jednoznaczny: grób jest pusty, „Powstał bowiem, jak powiedział”, a Zmartwychwstały ma dotykalne ciało, które kobiety obejmują za nogi. Wersję o wykradzeniu ciała ewangelista pokazuje jako opłacone kłamstwo, co wzmacnia historyczność cielesnego zmartwychwstania. Cielesne zmartwychwstanie jest fundamentem misji: ponieważ Mesjasz naprawdę żyje, Jego władza i obietnica obecności są realne dla posłanych. Z tej pewności wypływa wielkie posłannictwo — uczniowie mają nieść naukę Mesjasza wszystkim narodom, ucząc „przestrzegać wszystkiego”, co przykazał, w duchu sola scriptura. Obietnica „ja jestem z wami przez wszystkie dni” domyka Ewangelię nadzieją. Zapis słowo w słowo znajdziesz w interlinii Ewangelii Mateusza 28.

Zobacz też: Mesjasz (Maszijach) · Jeszua (Jezus) · Ewangelia Mateusza · Maria — znaczenie imienia · Magdalena — znaczenie imienia · Mateusz — znaczenie imienia

Rozdziały: ← Ewangelia Mateusza 27 · Ewangelia Mateusza — cała księga

Ewangelia Marka, rozdział 1 — dynamiczny początek publicznej działalności Jeszui (Jezusa). Marek nie zaczyna od genealogii, lecz od chrztu przez Jana, głosu z nieba i pierwszych czynów: powołania rybaków, nauczania w synagodze, uwolnienia człowieka od ducha nieczystego, uzdrowień w Kafarnaum oraz oczyszczenia trędowatego.

Co dzieje się w Ewangelii Marka 1?

Rozdział otwiera zapowiedź posłańca i wystąpienie Jana, który chrzcił na pustyni i głosił chrzest pokuty na przebaczenie grzechów. Schodziła się do niego cała kraina judzka i mieszkańcy Jerozolimy, przyjmując chrzest w Jordanie i wyznając grzechy; sam Jan, odziany w sierść wielbłądzią, żywił się szarańczą i miodem leśnym. Zapowiada mocniejszego od siebie: Ja chrzciłem was wodą, ale on będzie was chrzcił Duchem Świętym. Gdy Jeszua przychodzi z Nazaretu i zostaje ochrzczony w Jordanie, rozstępują się niebiosa, Duch zstępuje jak gołębica, a głos z nieba mówi: Ty jesteś moim umiłowanym Synem, w którym mam upodobanie. Zaraz potem Duch prowadzi go na pustynię, gdzie przez czterdzieści dni jest kuszony przez szatana.

Po uwięzieniu Jana Jeszua przychodzi do Galilei z wezwaniem: Wypełnił się czas i przybliżyło się królestwo Boże. Pokutujcie i wierzcie ewangelii. Nad Morzem Galilejskim powołuje Szymona i Andrzeja słowami Pójdźcie za mną, a sprawię, że staniecie się rybakami ludzi, a potem Jakuba i Jana. W Kafarnaum naucza w szabat w synagodze, a słuchacze dziwią się, bo uczył jak ten, który ma moc, a nie jak uczeni w Piśmie. Tam też rozkazuje duchowi nieczystemu wyjść z człowieka.

Po wyjściu z synagogi uzdrawia teściową Szymona, a wieczorem przed drzwiami domu gromadzi się całe miasto z chorymi i opętanymi. Wczesnym rankiem Jeszua wychodzi na odludne miejsce, aby się modlić, a gdy uczniowie go znajdują, mówi: Chodźmy do przyległych miasteczek, abym i tam głosił, bo po to przyszedłem. Rozdział kończy oczyszczenie trędowatego, który upada na kolana z prośbą, a Jeszua, zdjęty litością, dotyka go i mówi: Chcę, bądź oczyszczony! Mimo nakazu milczenia uzdrowiony zaczął bardzo to rozpowiadać i rozgłaszać, tak że Jeszua nie mógł już jawnie wejść do miasta i przebywał na miejscach odludnych, dokąd ludzie i tak schodzili się zewsząd. Brzmienie oryginału prześledzisz w materiale interlinia Marka 1 (słowo po słowie).

Kluczowe wersety

„Ty jesteś moim umiłowanym Synem, w którym mam upodobanie.” — Mk 1,11 (UBG)

„Pójdźcie za mną, a sprawię, że staniecie się rybakami ludzi.” — Mk 1,17 (UBG)

Osoby, miejsca i wydarzenia

Występują: Jeszua, Jan Chrzciciel oraz pierwsi uczniowie — Szymon (Piotr) i Andrzej oraz Jakub i Jan, synowie Zebedeusza — a także teściowa Szymona, człowiek z duchem nieczystym i trędowaty. Miejsca: pustynia i rzeka Jordan, Galilea, Morze Galilejskie, Kafarnaum z jego synagogą oraz odludne miejsca, gdzie Jeszua się modli. Kluczowe wydarzenia to chrzest i głos z nieba, kuszenie na pustyni, powołanie rybaków, egzorcyzm w synagodze oraz liczne uzdrowienia.

Główna myśl rozdziału

Marek od pierwszego wersetu ogłasza, kim jest bohater: Początek ewangelii Jezusa Chrystusa, Syna Bożego. Jeszua (Jezus) przychodzi z władzą — nad chorobą, duchami nieczystymi i grzechem — i wzywa do pokuty oraz wiary w ewangelię o nadchodzącym królestwie Bożym. Dalsze wydarzenia opisuje streszczenie Ewangelii Marka 2; szersze tło znajdziesz w materiale encyklopedia: Ewangelia Marka.

Zobacz też: Sabat · Jeszua (Jezus) · Ewangelia Marka · Andrzej · Marek — znaczenie imienia · Szymon — znaczenie imienia

Rozdziały: Ewangelia Marka — cała księga · Ewangelia Marka 2 →